Από το 455 π.Χ. που συμμετείχε για πρώτη φορά σε ποιητικό αγώνα, μέχρι σήμερα περίπου δυόμιση χιλιάδες χρόνια από το θάνατό του, ο Ευριπίδης κρίνει τις αξίες που οδηγούν την πόλη και τους πολίτες, αμφισβητεί τα καθεστώτα, κρίνει τις συμπεριφορές των ατόμων και των μαζών και προβληματίζει άπαντες. Ευτυχώς, πλέον είναι συμπαθής στο κοινό σε αντίθεση με τους σύγχρονούς του που δεν τον έβρισκαν ούτε αρεστό, ούτε ευχάριστο. Ίσως, λόγω της ψευδαίσθησης που δημιουργεί ο χρόνος ότι ο Ευριπίδης μιλάει για την αρχαία Αθήνα και τον Πελοποννησιακό Πόλεμο μόνο και δεν αγγίζει τα σημερινά ήθη.

Οι «Ηρακλείδαι» ανεβαίνουν στο θέατρο Olvio σε μετάφραση του ποιητή Κώστα Βάρναλη και σκηνοθεσία των Κώστα Παπακωνσταντίνου και Αρτέμιδος Γρύμπλα. Ένα έργο που σπάνια έχουμε τη χαρά να απολαύσουμε, μάλλον επειδή η «διδασκαλία» του είναι δύσκολη ή επειδή το θέμα είναι αρκετά πολιτικό. Οι Ηρακλείδες, τα ορφανά του Ηρακλή, έρχονται ικέτες στην Αθήνα συνοδευόμενα από τον Ιόλαο και κατατρεγμένα από τον Ευρυσθέα, βασιλιά του Άργους. Η Αθήνα αποφασίζει να συνδράμει τα παιδιά και να προσφέρει άσυλο, γεγονός που προκαλεί την πολεμική σύγκρουση των δύο πόλεων. Η Αθήνα κερδίζει τη μάχη και οι ρόλοι αντιστρέφονται, αφού ο Ευρυσθέας πλέον είναι αιχμάλωτος των Ηρακλειδών. Το δίκαιο ορίζει την προστασία των αιχμαλώτων, όμως η Αλκμήνη, μητέρα του Ηρακλή, οδηγείται από την εκδίκηση και αποφασίζει τον θάνατο του Ευρυσθέα. Η πόλη της Αθήνας δεν φαίνεται ικανή να παρέμβει.

Το έργο είναι έντονα αντιπολεμικό. Με υπόγειες συγκρίσεις μεταξύ Αθηναίων και Αργείων, εξιδανικεύεται το πολίτευμα της δημοκρατίας, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ειρήνη, η επιείκεια. Κατά τη γνώμη μου, το πνεύμα όλου του έργου μπορεί να συνοψιστεί στη φράση των βασιλέων της Αθήνας ότι η πόλη τους, ως ελεύθερη που είναι, μετράει πιο πολύ την ντροπή από τον φόβο στις αποφάσεις της.

Η οπτική της ομάδας Ξανθίας και των σκηνοθετών έδωσε μια δυναμική, ολοζώντανη, αληθινή πνοή στο έργο. Ακροβατώντας έξυπνα μεταξύ δραματικότητας και κωμικότητας, δίνει ρεαλισμό στους χαρακτήρες και τις καταστάσεις. Οι ηθοποιοί ενσαρκώνουν πάνω από έναν ρόλο και ο τρόπος που ενδύονται και εκδύονται τον εκάστοτε ρόλο πάνω στη σκηνή είναι ένα από τα πιο όμορφα αισθητικά στοιχεία της παράστασης. Επίσης, τα χορικά σημεία του έργου έχουν έρθει απλά και όμορφα στο σήμερα, χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς φόβο. Η υποκριτική όλης της ομάδας είναι πολύ υψηλού επιπέδου, με καταπληκτική άρθρωση και λόγο πάνω στη δύσκολη γλώσσα του Βάρναλη, αλλά και με εκφραστικότητα στο σώμα και στην κίνηση. Αυτό που ανεβάζει, όμως, την παράσταση είναι το δέσιμο αυτής της ομάδας, η οικειότητα που φαίνεται να έχουν, η συνεννόηση και η απρόσκοπτη ροή της πληροφορίας, των εννοιών και των συναισθημάτων από το ένα σώμα στο άλλο, από το ένα στόμα στο άλλο, από το ένα βλέμμα στο άλλο.

Οπωσδήποτε να δείτε την παράσταση «Ηρακλείδαι» στο Olvio! Ακόμα και εσείς που δεν θέλετε να «πειράζουν» τα αρχαία έργα, θα εντυπωσιαστείτε.

Από 05/02/2022 έως 06/03/2022, Σάββατο και Κυριακή, 21:00

Θέατρο Olvio, Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός

Σκηνοθεσία: Κώστας Παπακωνσταντίνου, Άρτεμις Γρύμπλα

Μετάφραση: Κώστας Βάρναλης

Ερμηνεία: Ελισσαίος Βλάχος, Μυρτώ Γκόνη, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, Κώστας Παπακωνσταντίου, Έλενα Σταύρου

Σκηνικά: Βίκυ Πάντζιου

Βοηθός Σκηνογράφου: Άννα Σάπκα

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Μουσική: Βασίλης Κουτσιλιέρης

Κινησιολογία: Μαργαρίτα Τρίκκα, Κατερίνα Γεβετζή

Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Αγιαννίτης

Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης

Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Παραγωγή: Ξανθίας  Α.Μ.Κ.Ε.