Στο ίδιο μέρος που είδαμε πέρσι τον εξαιρετικό «Δον Ζουάν» – στο Θέατρο «Σημείο» (Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα) – κλήθηκα αυτήν την φορά να δω τον «Γλάρο» του Τσέχωφ. Καθώς η πλοκή είναι λίγο πολύπλοκη, θα δανειστώ τα λόγια του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Διαμαντή από το ημερολόγιο των προβών που υπάρχει στο διαδίκτυο: «Η Αρκάντινα [Ιωάννα Μακρή] είναι μια δυνατή γυναίκα, ζει λες και η επόμενη στιγμή θα είναι η τελευταία της. Ο Τρέπλιεφ [Δημήτρης Μανδρινός] είναι ο γιος της Αρκάντινα, ζει σε κατάσταση ασφυξίας. Είναι ερωτευμένος με τη Νίνα [Μανταλένα Καραβάτου], η οποία με τη σειρά της, είναι ερωτευμένη με τη ζωή, που την κοιτά όπως ένα καναρίνι μέσα από το κλουβί του. Ο Τριγκόριν [Βαγγέλης Ρόκκος] είναι ο εραστής της Αρκάντινα και τώρα διεκδικεί μια δεύτερη ευκαιρία στη νιότη. Ο Σόριν [Περικλής Μοσχολιδάκης] είναι ο αδελφός της Αρκάντινα και θείος του Τρέπλιεφ και δεν έζησε ποτέ του τίποτα, αλλά θέλει να ζήσει. Η Μάσσα [Δανάη Παπουτσή], που έχει παρα-μεγαλώσει κοντά σ’ όλους αυτούς, αναζητά το αντίδοτο στον μάταιο έρωτα. Ο Ντορν [Περικλής Μοσχολιδάκης], ο οικογενειακός γιατρός, δεν έχει θεραπεία για καμία αρρώστια.» Ενώ υπάρχει και ο δάσκαλος Μεντβεντέκο [Βαγγέλης Ρόκκος] που αγαπάει την Μάσσα.
«Ο Γλάρος» γράφτηκε 12 χρόνια πριν από την Ρώσικη επανάσταση, την οποία ο Τσέχωφ δεν πρόλαβε να την ζήσει, γνώρισε μόνο την Τσαρική Ρωσία. Ωστόσο, πρόλαβε και έζησε τον ερχομό της βιομηχανικής επανάστασης και, όπως και στον «Βυσσινόκηπό» του, έτσι και εδώ φαινόταν να είχε την συναίσθηση ότι θα ερχόταν η ημέρα που θα σηκώνονταν τα πόδια και θα χτυπούσαν το κεφάλι. Και εδώ το έργο είναι διασκευή του αυθεντικού πρωτότυπου (κατ’ αρχή, λείπουν χαρακτήρες από το πρωτότυπο όπως η Πωλίνα και ο Σαμράγιεφ). Όμως ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Διαμαντής, που πέρσι μας έδωσε τον εκπληκτικό «Δον Ζουάν» του Μολιέρου, είναι γνωστός για τους ανατρεπτικούς-ανθρωποκεντρικούς νεωτερισμούς του, δείχνοντας τον κεντρικό ήρωα όχι ως ένα αδάμαστο θηρίο –όπως συχνά θέλουν να τον παρουσιάζουν – αλλά ως έναν αξιολύπητο χαρακτήρα που πορεύεται μόνος του στην ζωή. Όπως όλοι μας, άλλωστε. Και ιδίως την σημερινή εποχή που η πολιτική ορθότητα έχει αντικαταστήσει το σωστό και το δίκαιο, ο κόσμος κρίνει των άλλων εκ του φαίνεσθαι και όχι επί της ουσίας και θεωρείται «τοξικός» όποιος τολμάει να έχει άποψη και χαρακτήρα, η μοναξιά του Τρέπλιεφ είναι πιο κατανοητή παρά ποτέ.
Το έργο είναι τίγκα στους συμβολισμούς (και μόνο ο γλάρος συμβολίζει την ελευθερία και πολλά άλλα πράγματα). Ωστόσο οι ερμηνείες συγκλονίζουν: Ο Περικλής Μοσχολιδάκης παίζει με τρελλό κέφι, ο Δημήτρης Μανδρινός και η Μανταλένα Καραβάτου με πολύ πάθος, ο Βαγγέλης Ρόκκος με την δέουσα δωρική στωικότητα, η Δανάη Παπουτσή – που συνήθως είναι σίφουνας – με ασυνήθιστα για εκείνη χαμηλούς τόνους, ενώ η Ιωάννα Μακρή ξεχωρίζει στον ρόλο της Αρκάντινα με το πληθωρικό ταμπεραμέντο της.
Αν και δεν κατάλαβα ποτέ τον λόγο για τις αλλαγές στο αυθεντικό έργο, το αποτέλεσμα είναι σίγουρα ένα πρωτότυπο και ενδιαφέρον εγχείρημα που και μόνο για τις ερμηνείες αξίζει να πας να το δεις. Προλάβετε!

Παίζουν: • Ιωάννα Μακρή (Αρκάντινα) • Δημήτρης Μανδρινός (Τρέπλιεφ) • Μανταλένα Καραβάτου (Νίνα) • Βαγγέλης Ρόκκος (Τριγκόριν-Μεντβεντένκο) • Περικλής Μοσχολιδάκης (Ντορν-Σόριν) • Δανάη Παπουτσή (Μάσσα)

Διασκευή-σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Διαμαντής

Σκηνικά & Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου

Κίνηση: Νικολέτα Γκριμέκη

Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας

Διεύθυνση Παραγωγής: Βάσια Ζορμπαλή

Βοηθός Σκηνοθέτη: Εύα Πουλή

Φωτογραφίες & Βίντεο: Σταύρος Χαμπάκης

Γραφείο Τύπου – Προβολή: Μαρία Τσολάκη

Social Media -Διαφήμιση: Renegade Media / Βασίλης Ζαρκαδούλας 

Παραγωγή: ΤΕΧΝΗΧΩΡΟΣ

Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 20:30, Κυριακή 19:30

Θέατρο «Σημείο» Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα , Τηλ: 210-9229579

*******************

At the same place where we saw the excellent "Don Juan" last year - at the "Simio" Theatre (Harilaou Trikoupi 4, Kallithea) - this time I was invited to see Chekhov's "The Seagull". As the plot is a bit complicated, I will borrow the words of director Alexandros Diamantis from the rehearsal diary available online: "Arkadina [Ioanna Makri] is a strong woman, she lives as if the next moment will be her last. Treplyev [Dimitris Mandrinos] is Arkadina's son, he lives in a state of suffocation. He is in love with Nina [Madalena Karavatou], who in turn is in love with life, which she watches like a canary through its cage. Trigorin [Vangelis Roccos] is Arkadina's lover and now claims a second chance at youth. Sorin [Periklis Moscholidakis] is Arkadina's brother and Treplyev's uncle, and he never lived anything of it, but he wants to live. Masha [Danai Papoutsi], who has grown up close to all of them, is looking for the antidote to futile love. Dorn [Periklis Moscholidakis], the family doctor, has no cure for any disease.” While there is also the teacher Medvedenko [Vangelis Roccos] who loves Masha.
"The Seagull" was written 12 years before the October Revolution, which Chekhov did not live to experience, he only knew Tsarist Russia. However, he anticipated and lived through the coming of the industrial revolution, and, as in his "Cherry Orchard," here, too, he seemed to have a sense that the day would come when the feet would rise and hit the head. And here the play is an adaptation of the authentic original (to begin with, characters from the original such as Pauline and Shamrayev are missing). But director Alexandros Diamantis, who last year gave us Moliere's amazing "Don Juan", is known for his subversive anthropocentric novelties, showing the central hero not as an untamed beast - as they often want to present him - but as a pitiful character who walks alone in life. Like all of us, after all. And especially in today's era where political correctness has replaced what is right and fair, the world judges others by appearance and not by substance and anyone who dares to have an opinion and character is considered "toxic", Treplyev's loneliness is more understandable than ever.
The play is full of symbolism (the seagull alone symbolizes freedom and many other things). However, the performances are breathtaking: Periklis Moscholidakis plays with crazy gusto, Dimitris Mandrinos and Madalena Karavatou with great passion, Vangelis Roccos with the proper Doric stoicism, Danai Papoutsi – who usually is a tornado – with unusual for her low tones (and I mean this in a good sense), while Ioanna Makri stands out in the role of Arkadina with her exuberant temperament.
And although I never understood the reason for the changes to the original play, the result is certainly an original and interesting venture that is worth going to see for the performances alone. Hurry up!

Acting: • Ioanna Makri (Arkadina) • Dimitris Mandrinos (Treplyev) • Madalena Karavatou (Nina) • Vangelis Roccos (Trigorin-Medvedenko) • Periklis Moscholidakis (Dorn-Sorin) • Danai Papoutsi (Masha)

Adaptation-direction: Alexandros Diamantis

Sets & Costumes: Asi Dimitrolopoulou

Motion: Nicoleta Grimekis

Lighting: Christos Giogas

Production Director: Vasia Zorpalis

Assistant Director: Eva Pouli

Photos & Video: Stavros Hambakis

Press Office – Presentation: Maria Tsolaki 

Social Media - Advertising: Renegade Media / Vassilis Zarkadoulas

Production: TECHNICHOROS

Performance Days and Times: Thursday, Friday, Saturday 20:30, Sunday 19:30

“Simio” Theatre Harilaou Trikoupi 4, Kallithea Tel: 210-9229579