Η παράσταση παίζεται για τρίτη χρονιά, κάτι καθόλου τυχαίο αφού μας άφησε μια γλυκιά γεύση στην ψυχή. Η Παυλίνα Χαρέλα φόρεσε τη ρεμπέτισσα Ρόζα και με τις διηγήσεις της και το λαϊκό πάλκο μας ταξίδεψε σε παλιούς καιρούς. Η Ρόζα αφηγείται τη ζωή της σε μεγάλη ηλικία και μπερδεύει πρόσωπα και καταστάσεις. Μας ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη, στην Κομοτηνή, στη Θεσσαλονίκη, στην Νέα Υόρκη, στο Βουκουρέστι και στην Αθήνα σε άλλες εποχές και μας ξεκαθαρίζει εξαρχής πως θέλει να είναι γκόμενα. Μια γυναίκα επαναστάτρια που αρνήθηκε το συντηρητικό εβραϊκό σπίτι της ανέβηκε στα πάλκα αλλάζοντας το όνομά της και δεν υποτάχθηκε ούτε στους άντρες που αγάπησε. Το μόνο που δεν μπέρδεψε στην αφήγηση της είναι τα τραγούδια της που τα ερμήνευσε έξοχα η Αποστολία Γκούτη επί σκηνής και όχι μόνο, με μουσικούς τον Μιχάλη Καταχανά στο βιολί και τον Δημήτρη Μικελή στο ούτι. Και μας είναι πολύ γνωστά σμυρναίικα αλλά και χασικλίδικα, μιας κι έχουν επανερμηνευτεί από μεγάλες νεώτερες τραγουδίστριες. Το κοινό ξεσηκώνεται απ' τη Δημητρούλα και το Χαρικλάκι, απ' τη Λιλή τη σκανδαλιάρα και το Ραμπί Ραμπί ακόμα κι απ' το πρέζα όταν πιεις. Το κοινό χειροκροτεί, τραγουδάει και συμμετέχει στα νάζια και τα τσαλίμια της Ρόζας που χόρευε και τραγούδαγε όρθια την εποχή που οι γυναίκες στα κέντρα κάθονταν αυστηρά στην καρέκλα. Κι η Ρόζα η ναζιάρα με τα σγουρά μαλλιά είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε γι' αυτή τη γυναίκα μύθο της εποχής της. Έχω δει ντοκουμέντα με την Εσκενάζυ απ' το αρχείο της ΕΡΤ κι η Παυλίνα Χαρέλα την αναπαρέστησε έξοχα. Μας έκανε να γελάσουμε, να συγκινηθούμε και να τραγουδήσουμε. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Ειρήνης Παπιδά βοήθησαν να δούμε τα μέρη και τις ενδυμασίες τους. Ένα μπέρδεμα με το κείμενο το έχω. Πώς η Ρόζα που βαφτίστηκε Χριστιανή για χατήρι του Χρηστάκη του τελευταίου της συντρόφου παντρεύτηκε τον Γιάγκο Ζαρντινίδη και του έκανε και γιο χριστιανό; Αλλά επειδή η παράσταση μας πήρε μαζί της ίσως να ήταν και το τελευταίο που μας ενδιέφερε. Μια παράσταση που πρέπει να δουν οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας για να νοσταλγήσουν κι όλοι οι άνθρωποι που δηλώνουν ανεπάρκεια για οτιδήποτε. Γιατί η Ρόζα πέτυχε το αδύνατο . Με τα σκέρτσα και τα νάζια της, τα σπαθιά της , πολέμησε γι αυτά που επιθυμούσε. Κι ακόμα και σήμερα μας φωτίζει με τα τραγούδια της.