Είδαμε την παράσταση New Order σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά στο θέατρο Εν Αθήναις

Γράφει η Λένα Σάββα

"Η διεθνής αντισυστημική οργάνωση New Order έχει ως σκοπό να εγκαθιδρύσει μια παγκόσμια νέα ταξη αντίθετη από αυτή που θέλουν να επιβάλλουν οι σύγχρονες καπιταλιστικές εξουσίες για να υποτάξουν τις εργατικές και μη προνομιούχες κοινωνικές τάξεις του πλανήτη."

            Στο θέατρο Εν Αθήναις έρχεται σε πανελλήνια πρώτη το κοινωνικοπολιτικό δράμα του Καταλανού συγγραφέα Σέρτζι Πομπερμάγιερ σε άρτια μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά.
Το έργο γράφτηκε το 2014 όταν η οικονομική κρίση μάστιζε την μεσαία τάξη με αποτέλεσμα απόγνωση κι αυτοκτονίες. Πολλές μικρές επιχειρήσεις έκλεισαν, πολλοί άνθρωποι έμειναν άνεργοι, συντάξεις περικόπηκαν και οι κατασχέσεις σπιτιών άφηναν κόσμο στο δρόμο.

                Τρεις άνθρωποι απελπισμένοι και σε πλήρες αδιέξοδο αποφασίζουν να απαγάγουν την πρώην Υπουργό Εργασίας και νυν διευθύντρια της μεγαλύτερης Τράπεζας της χώρας, υπεύθυνη για τις απολύσεις και τις κατασχέσεις, με αίτημα να μεσολαβήσει στο Τραπεζικό Συμβούλιο για να σταματήσουν οι κατασχέσεις και να δοθούν πίσω τα χρήματα που πάρθηκαν με δόλιο τρόπο από τους συνταξιούχους.
Κρατάνε στα χέρια τους ένα δυνατό χαρτί με το οποίο θα εκβιάσουν την σιδηρά κυρία των Τραπεζών.

"Αυτό που κάνουμε, ξεπερνά τους προσωπικούς εγωισμούς μας. Μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για να τ' αλλάξουμε όλα, ν' αλλάξουμε την κοινωνία μας."

              Ο Δημήτρης Καρατζιάς σε μια από τις καλύτερες στιγμές της ήδη επιτυχημένης πορείας του, δημιουργεί μια παράσταση που κρατά αμείωτο μέχρι τέλους το ενδιαφέρον των θεατών, λόγω του σεβασμού με τον οποίο προσεγγίζει το κείμενο, δίνοντας του ζωντάνια και δυναμισμό. Ένταση, γρήγοροι ρυθμοί, μια σκηνοθεσία σφιχτοπλεγμένη κι εστιασμένη, χωρίς ψήγμα περιττού, προβάλλει με ευκρινή τρόπο τους χαρακτήρες του έργου και δημιουργεί μεταξύ τους μια απρόσκοπτη ροή. Αναδεικνύει τα δυνατά συναισθήματα των ηρώων και δυναμώνει την μεταξύ τους χημεία, μέσα και από την κινησιολογία που καθοδηγεί η Ναταλία Βαγενά. Βοηθός στη σκηνοθεσία η ικανή κι έμπειρη ηθοποιός και συνεργάτης του Εν Αθήναις Δήμητρα Κολλά.

Είναι βασικό για την σκηνοθεσία το καστ των ηθοποιών κι εδώ πρόκειται για κάτι δυνατό.

                Η Ράνια Σχίζα, είναι γνωστό κι από άλλες της δουλειές, μιλάει με το σώμα της
Σώμα σφιγμένο, πρόσωπο πελιδνό από την ένταση, μάτια που κλείνουν μέσα τους την οργή για όλους τους αδικημένους του κόσμου και μια σθεναρή αποφασιστικότητα, νευρικοί βηματισμοί και κινήσεις. Η Ράνια Σχίζα δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, δίνει γενναιόδωρα κομμάτια από την ψυχή της, μπαίνει τόσο βαθιά μέσα στο ρόλο της, που της είναι δύσκολο μετά να βγει απ' αυτόν, όπως πρόσεξα κι ένοιωσα στο χειροκρότημα.

              Ο Ιωσήφ Πολυζωίδης με την γνωστή του δυναμική σκηνική παρουσία (είναι εκπληκτικό το ότι παίζει ακόμα κι όταν μένει ακίνητος) ερμηνεύει με εκφραστικότητα κι ευαισθησία έναν άνθρωπο επαναστατημένο μεν αλλά που δεν θέλει να φτάσει σε ακραίες καταστάσεις. Με λιτά εκφραστικά μέσα κατορθώνει να κυριαρχήσει πάνω στη σκηνή δίνοντας μια φυσική μεστή και ουσιαστική ερμηνεία με πολύ αλήθεια μέσα της. Είναι νομίζω από τους λίγους ηθοποιούς που μπορεί να φτάνει σε ερμηνευτικές κορυφώσεις έχοντας τους εντελώς δικούς του ανερμήνευτους κώδικες.

             Δυναμική κι αισθαντική η ερμηνεία της Έλενας Τυρέα στο ρόλο της Υπουργού ζωγραφίζει ανάγλυφα μια στυγνή και σκληρή εκπρόσωπο της εξουσίας που παρ' όλη τη δύσκολη θέση της έχει το θράσος να σηκώνει ανάστημα. Πολύ καλή ερμηνεία τόσο που καταφέρνει να μας γίνει αντιπαθής.

         Πολύ αξιόλογη η ερμηνευτική παρουσία του Φώτη Λαζάρου, είναι και το κομμάτι της παράστασης που βγάζει γέλιο, πικρό αλλά γέλιο κι ο Λαζάρου το διαχειρίζεται σωστά και ισορροπημένα.Εντυπωσιακή η φυσικότητα κι αυθεντικότητα του.

Τη μουσική της παράστασης γράφει ο Μάνος Αντωνιάδης. Ο Αντωνιάδης είναι ένας καλλιτέχνης σεμνός και χαμηλών τόνων, που αθόρυβα σχεδόν, φτιάχνει καταπληκτικές μουσικές. Εδώ η μουσική του σύνθεση, μια ανατριχιαστική μουσική θρίλερ, πιάνει επακριβώς τον σφυγμό του κειμένου, "συλλαμβάνει" άπταιστα το ύφος του συγγραφέα και οι μουσικοί του ήχοι συμπληρώνουν με θαυμαστό τρόπο όσα δεν λέγονται.

Η παράσταση έχει ένα συνταρακτικό σημείο που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Είναι τα τελευταία λόγια της Υπουργού πριν το τέλος του έργου. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια, βρίσκεται η ουσία της ίδιας μας της ζωής.

"Πώς περιμένετε να πετύχετε αφού δεν είστε ικανοί να συμφωνήσετε τρεις άνθρωποι μεταξύ σας; Βάζετε τις μιζέριες σας πάνω από τον μεγάλο σκοπό σας. Δεν θα κερδίσετε ποτέ, αλλά κι αν πετύχετε μια νίκη θα είναι επειδή το θέλουμε εμείς, για να σας ηρεμήσουμε. Όλα γίνονται επειδή το θέλουμε εμείς. Εμείς δημιουργούμε το σύστημα κι εμείς το καταστρέφουμε γιατί είμαστε πάνω απ' αυτό. Ο κόσμος θα συνεχίσει να είναι όπως τον θέλουμε εμείς."

Γι αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να ωριμάσουμε ως ανθρωπότητα, να δούμε τις ευθύνες μας και να τις αναλάβουμε. Να απαλλαγούμε από το σύνδρομο της ανάγκης για ένα σωτήρα που μας οδηγεί σε απανωτές παγίδες τύπου καλύτερος απ' τον προηγούμενο και χειρότερος από τον προπροηγούμενο κλπ. Ο Βάρναλης έγραψε
Ένας (ηγέτης) μονάχα είναι καλός: ο τελευταίος.
Μεθαύριο γίνεται μια μεγάλη διαδήλωση για το δικαίωμα του ανθρώπου να είναι ασφαλής κι ελεύθερος μέσα σ' έναν φιλικό κόσμο. Γιατί πρέπει κάποτε να απαλλαγούμε οριστικά από τα καπιταλιστικά καρκινώματα που απομυζούν τις ζωές μας.

                 Για όλους τους παραπάνω λόγους το New Order είναι μια παράσταση που "ανοίγει" μάτια, που ξυπνά και μετακινεί από την οργή του αδικημένου, στη δύναμη του υπεύθυνου ανθρώπου που ψάχνει ναβρεί τρόπους να πάρει τη ζωή του στα χέρια του. Τέτοιες παραστάσεις προάγουν την ελεύθερη συνειδητότητα, γι' αυτό είναι πολύτιμες!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/new-order/