Είδαμε την αφηγήτρια ταινιών στο Bios

Γράφει η Λένα Σάββα

"Δεν υπάρχουν πολλά μέρη στον κόσμο που η ζωή να είναι τόσο απογυμνωμένη από κάθε κίνητρο να τη ζήσεις. Είναι γυμνή η γη, χωρίς το παραμικρό χορταράκι, χωρίς μια στάλα νερό, είναι ανείπωτες οι θυσίες που πρέπει να κάνει κάποιος για να κουβαλήσει λίγο νερό, να στήσει το πιο ταπεινό λουλούδι, για να θρέψει ένα γουρούνι, ένα κουνέλι, ένα σκυλί."

Σ' έναν μικρό οικισμό ορυχείων στην έρημο της Χιλής, αναφέρεται ο Ερνάν Ριβέρα Λετελιέρ στο συναρπασικό έργο του για ένα κορίτσι που είχε το χάρισμα της αφήγησης. Υπήρχε τόσο μεγάλη φτώχεια στον οικισμό που οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στα πέντε πέσσος που απαιτούνταν για να δουν σινεμά.
Έτσι η Μαρία μέλος μιας πολυμελούς οικογένειας αναλαμβάνει τον ρόλο της αφηγήτριας ταινιών αρχικά για την οικογένεια της και στη συνέχεια για όλο τον οικισμό.

"Δεν εξιστορούσα την ταινία πια, ζούσα την ταινία."

Η Αφηγήτρια ταινιών είναι μια δραματοποιημένη νουβέλα στην οποία το νεαρό κορίτσι μας αφηγείται τη ζωή της και μαζί γεγονότα σημαντικά της εποχής. Την εμφάνιση των χίπις, το ταξίδι του ανθρώπου στο φεγγάρι, την άνοδο του Σαλβαντόρ Αλιέντε στην εξουσία, τον Φιντέλ Κάστρο.
Μέσα από την ιστορία της παρελαύνουν μυθικά πρόσωπα του κινηματογράφου, καθώς και το τεράστιο χάσμα των κοινωνικών τάξεων. Όμως εδώ ο Λετελιέρ αντιπαραβάλλει με ποιητικότητα την φτώχεια με τον ψυχικό πλούτο.

"Γιατί να συμβιβαστείς και να μείνεις μια πυγολαμπίδα ενώ μπορείς να γίνεις ένα λαμπρό αστέρι;"

Η Κάτια Γέρου μέσα από μια αισθαντική ερμηνεία, μέσα από μια πλήρους ευαισθησίας προσέγγιση και μια δυνατή συγκινησιακή ατμόσφαιρα που μεταδίδει, μας αφηγείται τη ζωή της Σινεράιδας και γίνεται η ίδια, η νεαρή παιδούλα με τα όνειρα και τον άκρατο ενθουσιασμό για το σινεμά και για τη ζωή. Γιατί η Σινεράιδα παρήγαγε ζωή και τη χάριζε απλόχερα στους συγγενείς και τους κατοίκους του μικρού οικισμού. Κι όπως λέει, πολλοί ήταν αυτοί που προτιμούσαν ν' ακούσουν την αφήγηση της από το να δουν την ταινία. Η μικρή Σινεράιδα όπως επέλεξε να είναι το καλλιτεχνικό της όνομα, μεταμορφώνεται κυριολεκτικά μέσα από τις αφηγήσεις της, όπως και η Γέρου. Γίνεται Μονρόε, Μπόγκαρτ, Τσάπλιν, μια άπειρη γκάμα γιγάντων του σινεμά τους οποίους μιμείται με δεξιοτεχνία.
Επιπλέον η Κάτια Γέρου έχει το χάρισμα να επικοινωνεί με το κοινό, χάρη σε μια διεισδυτική αμεσότητα, έτσι που να μετατρέπει την παράσταση σε διαδραστική, χωρίς να είναι.
Μ' ένα μαγικό τρόπο μας "πήρε" μαζί της και βρεθήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε στο φτωχικό σαλονάκι του σπιτιού της Σινεράιδας, ν' ακούμε μαγεμένοι την αφήγηση της. Γίναμε αποδέκτες της απογοήτευσής της για την τροπή των γεγονότων με τον ερχομό της τηλεόρασης, αλλά πήραμε και δύναμη από την μεγάλη δύναμη της να επιβιώνει, από την προσαρμοστικότητα της στις αλλαγές που μπορεί να μην είναι πάντα ευχάριστες, από την παθιασμένη αγάπη της για τη ζωή που υπερνικά όλα τα εμπόδια και προχωράει.
Είμαι σίγουρη, επειδή έριχνα και κάποιες ματιές στους θεατές, ότι καθένας από μας είχε την αίσθηση ότι η Κάτια αφιερώνει μόνο σ' αυτόν την αφήγηση της.

Σημαντική και κομβική στο σύνολο της ερμηνείας της Γέρου, είναι η κινησιολογία της Μαγιάς Πολιτάκη, η οποία υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης.
Και είναι επίσης κομβική η βαθειάς ευαισθησίας προσέγγιση της Πολιτάκη στο κείμενο του Λετελιέρ και ο σεβασμός με τον οποίο άγγιξε το έργο του, βγάζοντας στην επιφάνεια όλα τα δυνατά του σημεία. Σκηνοθεσία λιτή κι απέριττη, που συγκινεί ακριβώς για αυτή την απλότητα κι αμεσότητα που μεταδίδει.

Η μουσική του Γιάννη Μακρίδη αναδίδει μελωδικότητα, νοσταλγία και πάθος. Ένα μουσικό σύνολο που σίγουρα θέλεις να το ξανακούσεις.

Στο Bios απολαμβάνεις ένα υπέροχο κείμενο, μια σαγηνευτική ερμηνεία και μια ευαίσθητη προσεγμένη σκηνοθεσία. Τρεις σημαντικοί παράγοντες για τους οποίους αξίζει και με το παραπάνω, να δει κάποιος αυτή την παράσταση.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-afigitria-tainion/