Πρεμιέρα για όγδοη χρονιά για το παλτό το οποίο σίγουρα αναμένεται να ντύνει τον πρωταγωνιστή του για πολλά χρόνια ακόμα.

Το αριστουργηματικό έργο του Γκόγκολ σε μια διασκευή που ξεχωρίζει για την αμεσότητα και την ευθυβολία της, αναπαρίσταται επί σκηνής με μια εξαιρετική ερμηνεία, μελετημένη μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια η οποία όμως ρέει αβίαστα αποκαλύπτοντας όλο το ταλέντο του ηθοποιού, την μεγάλη ευχέρεια και δεινότητα στη κατασκευή του ρόλου και την ενσάρκωση του ήρωα του με υλικό τη ποικιλία και δύναμη των εκφραστικών μέσων που αναμφίβολα διαθέτει.

Εντυπωσιαζόμαστε από την αστείρευτη ενεργητικότητα και μεταμόρφωση του, εγχείρημα δύσκολο που όμως ο ηθοποιός το φέρνει εις πέρας με χαρακτηριστική ευκολία φανερώνοντας σε όλη της τη δυναμική την μεγάλη πείρα του στο θεατρικό σανίδι. Ο ήρωας που δημιουργεί είναι τόσο ενδιαφέρων ακριβώς επειδή το τραγικό αλλά και το κωμικό ανιχνεύονται σε ίσες δόσεις μέσα του, κάνοντας τον μονόλογο να μας προβληματίζει αλλα και διασκεδάζει εξίσου. Όλη η ατμόσφαιρα είναι μυσταγωγική, νιώθουμε πράγματι πως επισκεπτόμαστε τον ήρωα στο δικό του χώρο και χρόνο, η υπέροχη μουσική επένδυση, οι φωτισμοί αλλά και τα λιτά σκηνικά που τονίζουν την ένδεια του τον πλαισιώνουν και αναδεικνύουν περαιτέρω καθώς χωρίς να μας απασχολήσουν σκηνικοί εντυπωσιασμοί αφηνόμαστε στη μαγεία της ερμηνείας και μόνο.

Ο κόσμος του Γκόγκολ αναπαρίσταται σε όλο του το μεγαλείο μπροστά μας μέσα από το έργο, η ανυπόκριτη κατάχρηση της εξουσίας, η αδυναμία προσφυγής και δικαίωσης του υπαλλήλου, η μονότονη γραφειοκρατία με όλα τα λερναία κεφάλια της από τα οποία δεν γλίτωσε ποτέ κανείς. Όλα παρουσιάζονται με μέγιστη ευγλωττία και χαρακτηριστική άνεση μέσα από μια πραγματικά άξια συγχαρητηρίων ερμηνεία, έναν μονόλογο τόσο πολυπρόσωπο όσο και πολυδιάστατο που όσες φορές και αν τον δούμε κάθε φορά θα μας δίνει ένα καινούριο στοιχείο προς μελέτη και αφύπνιση του κοιμισμένου κοινωνικού και αλληλέγγυου συναισθήματος.

Και το παλτό;Το παλτό δεν μαθαίνουμε ποτέ τι ακριβώς σημαίνει για τον ήρωα. Το μόνο που ξέρουμε σίγουρα είναι πως αντικατέστησε ένα πρότερο που είχε φθαρεί και λιώσει, που δεν άντεχε άλλα μπαλώματα. Ωστόσο ο ήρωας δένεται μαζί του και υποφέρει για την απώλεια του, μια απώλεια θα λέγαμε προδιαγεγραμμένη εξ αρχής ώστε να μπορέσει να κάνει τη τελική του μετάβαση σε αυτό που θα γίνει, στη μόνιμη πια, αναβαθμισμένη εκδοχή του. Η μετάβαση είτε κοινωνική, είτε προσωπική απαιτεί πόνο, απαιτεί γύμνια, απαιτεί αποχωρισμό αυτού που σε ζέστανε πρόσκαιρα, απαιτεί γυρισμό στα μπαλώματα με την παραδοχή πως ίσως πρέπει να γίνουν πολλά ακόμα ώστε να φτάσουμε κάποτε σε μια καλύτερη κοινωνική και προσωπική εκδοχή μας.
Απαιτεί αγάπη. Την αγάπη με την οποία ξεκάθαρα έχει γεννηθεί και μεγαλώσει ο ήρωας στο διάβα του χρόνου για να αντέχει να μας παρουσιάζεται για όγδοη χρονιά έτοιμος να μας συγκινήσει εξίσου.

Και ίσως το παλτό δεν χάθηκε. Ίσως απλά πια θα ντύνει την καρδιά και όχι το σώμα του.

Συντελεστές
Ερμηνεύει: Θοδωρης Γκόγκος
Σκηνοθεσία – διασκευή: Θοδωρής Γκόγκος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Σεμέλη Παπαοικονόμου
Φωτογραφίες: Χρήστος Γκλίβας - Γιώργος Σταύρος
Video: Στεριανή Βερνιώτου - Ιωσήφ Τοπαλιάν
Σχεδιασμός αφίσας: Σεμέλη Παπαοικονόμου
Μουσική Επιμέλεια: Βασίλης Κονταξής
Σκηνικά - Σχεδιασμός Φωτισμών: Θοδωρής Γκόγκος
Χειρισμός Φωτισμού και ήχου: Γεωργία Ηλιοπούλου