Το έργο της Ιταλομαυρικιανής συγγραφέως Nalini Vidoolah Mootoosamy γράφτηκε το 2022 και ήταν υποψήφιο για το βραβείο καλύτερου ιταλικού έργου. Η Mootoosamy διδάσκει γαλλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου κι εργάζεται στο πρόγραμμα Teatro Utile για θέματα μεταναστών δεύτερης γενιάς στην Ιταλία. Βραβεύτηκε για το έργο της "το χαμόγελο του ξένου".
Το lost & Found μεταφράζει και σκηνοθετεί ο Πέτρος Νάκος σε παγκόσμια πρώτη.

                    Βρισκόμαστε σε ένα hotspot όπου δύο αστυνομικοί, ο ένας μεταφραστής κι ο άλλος σε ανακριτικό ρόλο, ιδιαίτερα σκληροτράχηλος και βίαιος, προσπαθεί να εκμαιεύσει από έναν λαθρομετανάστη τη χώρα προέλευσης του προκειμένου να απελαθεί. Ο μετανάστης δεν μιλά, επιμένει σε μια εκκωφαντική σιωπή. Όταν όμως είναι μόνος στο κελλί του, ο εσωτερικός του μονόλογος είναι πολύ έντονος και δίνει στην παράσταση μια ποιητικότητα που απαλύνει τον σκληρό ρεαλισμό της.

"Μη μιλάς, μην απαντάς, κρατά το στόμα σου κλειστό, σφίξε τα χείλη, σφάλισε τα, μη δείχνεις ότι φοβάσαι, μην ακούς όσα σου λένε οι λύκοι, ταξίδεψε αλλού, σκέψου τους δρόμους, τους αμέτρητους δρόμους που διέσχισες μέχρι εδώ, σκέψου αυτούς που προχωρούν στην άσφαλτο, στο γρασίδι, στην άμμο της ερήμου, στα χαλίκια. Θυμήσου την ανακούφιση που ένιωσες όταν βούτηξες τα πόδια σου στο δροσερό νερό των ποταμών, των ρεμάτων, όχι των θαλασσών, μην το θυμάσαι αυτό. Πρέπει να είσαι σκληρός κι αναίσθητος, σαν αυτούς.Είναι ο μόνος τρόπος για να αντέξεις τα χτυπήματα."

                   Στη συνέχεια μεταφερόμαστε σ' ένα αεροδρόμιο εξωτικού προορισμού, στις Σεϋχέλλες ας πούμε. Ένα ζευγάρι Ευρωπαίων τουριστών περιμένει από τις αποσκευές τη βαλίτσα του η οποία δεν έρχεται.Αυτό προκαλεί μεγάλη αναστάτωση στο ζευγάρι, ιδίως στον άντρα που δεν μπορεί καθόλου να το διαχειριστεί.

                   Δυό ταξιδιώτες στο χρόνο και στην ιστορία. Ο ένας έχει χάσει τη βαλίτσα του και τη ψυχραιμία του. Ο άλλος την ταυτότητα του και την ελευθερία του. Δυό διαφορετικοί φαινομενικά άνθρωποι, δυό ξένοι.. Όμως το βλέμμα που ανταλλάζουν προς το τέλος της παράστασης, αυτή η βαθιά αναγνώριση μιας ανθρωπινότητας που δεν γνωρίζει διαφορές, μιας ενότητας που δεν υπόκειται σε ταυτοτικές διαφοροποιήσεις, είναι το βλέμμα που οραματίζεται ένα μέλλον χωρίς φυλετικές διακρίσεις, χωρίς ταξικούς διαχωρισμούς και φτώχεια, χωρίς πολέμους και βία.

"Μην κοιμάσαι Καταπολέμα την κούραση, κρατά τα μάτια σου ανοιχτά. Δεν πρέπει να κοιμηθείς. Αν κοιμηθείς δεν θα μπορείς να ελέγχεις το στόμα σου. Μην υποχωρείς. Αν ενδώσεις, μπορεί από το στόμα σου να βγει ένα μικρό σημάδι και να σε προδώσει. Κανείς δεν πρέπει να μάθει ποια είναι η γλώσσα σου σ' αυτόν τον κολασμένο λάκκο που βρωμάει φόβο, ιδρώτα, κάτουρο και ζάλη. Δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν."

                     Ο εσωτερικός μονόλογος του λαθρομετανάστη με τη φωνή του Πέτρου Νάκου συνεχίζεται σ' ένα έξοχα ποιητικό κείμενο, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που απογειώνει την παράσταση.
Ο Νίκος Αξιώτης, υποστηρίζει αυτή τη φωνή μ' έναν εκπληκτικό τρόπο, ερμηνεύοντας με το σώμα, το βλέμμα και τις κινήσεις, αυτό τον βουβό ρόλο.

Οι μετανάστες δεν έχουν φωνή γιατί η φωνή είναι δικαίωμα, είναι τρόπος έκφρασης, είναι ελευθερία.

                      Από την άλλη, η απώλεια της βαλίτσας του ζευγαριού, δημιουργεί βαθιές ρωγμές στη σχέση τους με αβέβαια αποτελέσματα για το μέλλον της. Στα δύσκολα φαίνονται πολλά.

                      Η χημεία ανάμεσα στον Πέτρο Νάκο και την Αγγελική Κοντού, τους υποστηρίζει να ερμηνεύσουν τους ρόλους τους με δυναμισμό και φυσικότητα.

                      Ο μετανάστης συνεχίζει να δίνει κουράγιο και δύναμη στον εαυτό του αλλά η δύναμη και οι τακτικές της εξουσίας είναι πιο πάνω απ' αυτόν, λυγίζει.
Ο Δημήτρης Δρακόπουλος στο ρόλο του σκληροπυρηνικού αστυνομικού, ανταποκρίνεται με την απαιτούμενη σκληρότητα, τον άκαμπτο φανατισμό ενός ρατσιστή, την ωμή και χωρίς συναίσθημα στάση του υπαλλήλου που είναι αποφασισμένος να επιτύχει το στόχο του.

                        Η Άντα Κουγιά στον μικρό αλλά ουσιαστικό ρόλο της ψυχιάτρου, είναι εκπληκτικά εστιασμένη. Το βλέμμα της έχει δύναμη, η φωνή της είναι σταθερή κι αποφασιστική, η ερμηνεία της είναι καθηλωτική. Ο ρόλος της παραπέμπει σε μια αισιόδοξη προοπτική για αποκατάσταση και δικαιοσύνη. Η στάση της, είναι το βλέμμα του μετανάστη προς το μέλλον.

                        Ο Σάκης Σιούτης στον μικρό ρόλο του μεταφραστή αστυνομικού, είναι μια γλυκειά παρηγορητική νότα στην παράσταση, μας λέει ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, δεν τους έχει διαβρώσει όλους το σύστημα.

                        Τα σκηνικά της ομάδας του Altera Pars είναι απρόσωπα,και σκοτεινά με έντονες γωνίες και ψυχρά χρώματα.

                        Οι φωτισμοί του Πέτρου Νάκου ακολουθούν το ίδιο μοτίβο. Κανένα έλεος για τον άνθρωπο που έχασε τη βαλίτσα του ούτε για τον άνθρωπο που έχασε την πατρίδα και τους δικούς του, στο όνομα μιας καλύτερης ζωής. Κανένα ίχνος ανθρωπινότητας. Στυγνή γραφειοκρατία και ρατσισμός.

                         Ο Πέτρος Νάκος σκηνοθετεί ένα απαιτητικό έργο με δύσκολα αιτήματα, ωστόσο καταφέρνει να ισορροπήσει με θαυμαστό τρόπο τη δισυπόστατη φύση του που συνδυάζει τον ώμο ρεαλισμό με μια ρομαντική ποιητικότητα. Την σκληρότητα και τη βία με την ανθρωπιά. Και οι δύο όψεις του νομίσματος, είναι ενεργές σε όλη τη διάρκεια του έργου, κρατώντας τον θεατή σε μια διαρκή εγρήγορση. Οι γρήγορες εναλλαγές από τη μια ιστορία στην άλλη, δημιουργούν μια εύρυθμη ροή που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον και οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι αρμονικά συντονισμένες.

                         Το lost & Found είναι μια δυναμική φωνή της εποχής μας που περιγράφει όλη τη βία και τη σκληρότητα της, αλλά το ποιητικό στοιχείο του κειμένου ακυρώνει μεγάλο μέρος αυτής της σκληρότητας και δίνει ένα ηχηρό αισιόδοξο μήνυμα. Είναι από τις πιο σημαντικές παραστάσεις της Άνοιξης με σπουδαία μηνύματα, δυνατούς συντελεστές και προτείνεται θερμά!!!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/lost-and-found/