Είδαμε το Μαύρο Κουτί του Γιώργου Ηλιόπουλου στη σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού θεάτρου Πειραιά
"Ώρες ώρες νομίζω ότι αυτή η γυναίκα δεν υπήρξε ποτέ. Πώς είναι ένα αίνιγμα. Ούτε ίχνος από την παρουσία της λες και κάποιος τόβαλε σκοπό της ζωής του να την εξαφανίσει. Πού θα μου πάει όμως, θα το λύσω.Είμαι πολύ δυνατός στα αινίγματα."
Ο γιος, καριερίστας στη Νέα Υόρκη, επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια στο πατρικό του, μαθαίνοντας ότι ο πατέρας του πεθαίνει. Η αντιπαλότητα τους είναι έντονη και τοξική. Χωρίς προσχήματα, χωρίς αποκρύψεις.
Πυροσβεστήρας η θεία του γιου και αδελφή της μητέρας του που δεν ζει πια.
Στα παιδικά μας παραμύθια, τα κουτιά κρύβανε συνήθως θησαυρούς. Εδώ έχουμε ένα μαύρο κουτί. Το μαύρο θεωρείται χρώμα του πένθους αλλά και της προστασίας, ίσως και της κάλυψης. Τι προστατεύει άραγε; Το μεγάλο επτασφράγιστο μυστικό που σχετίζεται με το θάνατο της μητέρας;
Το έργο του Ηλιόπουλου κινείται σε δύο άξονες. Της πραγματικότητας και της αλληγορίας. Δείχνει με διαυγή τρόπο τα "φαγώματα" μέσα στις οικογένειες τα αλληλοξεσκίσματα, και τα βαθιά τραύματα που μένουν στα παιδιά. Τι ρόλο παίζει ο πατέρας στον ξαφνικό θάνατο της μάνας; Η θεία υπερασπίζεται τον άντρα της αδελφής της και μένει κοντά του να τον φροντίζει
"Άσε πίσω όσα έχεις μαζί του, άσε τις πληγές να κλείσουν, μην κουβαλάς όλο αυτό το φαρμάκι μέσα σου. Δεν θάχεις άλλη ευκαιρία, πεθαίνει. Συγχώρησε και προχώρα."
Το μισοσκόταδο (Χριστίνα Θανάσουλα) ευνοεί τις αλληγορίες και τους συμβολισμούς κι εντείνει το μυστήριο.Το κάνει να μεγαλώνει και να διακλαδίζεται. Ποιοί ήταν οι λόγοι που οδήγησαν τη μητέρα στην αυτοκτονία; Ο πατέρας που τρώει συκώτια και το στόμα του στάζει αίμα;
Πολλές φορές το μυαλό μας φτιάχνει σενάρια βασισμένα σε μια εντύπωση, σε μια ιδέα που μπορεί να μην είναι αληθινή και να εκπορεύεται από ένα μεγάλο τραύμα που συνέβη κατά την πρώιμη παιδική ηλικία και παραμονεύει στα όρια μεταξύ συνειδητού και υποσυνείδητου.
Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν, σκοτεινή κι ατμοσφαιρική, πατάει πάνω στο μυστήριο κι αργά και βασανιστικά, ξετυλίγει τον μίτο της ιστορίας, ρίχνοντας σαν κεραυνούς τις ανατροπές, με αποκορύφωμα την τελευταία. Χρησιμοποιεί το δυναμικό των πολύ καλών ηθοποιών για να φτιάξει μια παράσταση που κρατάει τους θεατές σε μια συνεχή εγρήγορση μέχρι το τέλος.
Συνταρακτικός ο Στέφανος Κυριακίδης στο ρόλο του πατέρα, ξεδιπλώνει μια ερμηνεία σύνθετη, με κωμικά και δραματικά στοιχεία, που στο τέλος γίνεται συγκλονιστική.
Ο Σταύρος Καραγιάννης σε μια δυνατή ερμηνεία με περισσότερα δραματικά στοιχεία κι εμφανή εσωτερικότητα, καθηλώνει με τις εκφράσεις του προσώπου του που καθρεφτίζουν όλη την εσωτερική του σύγκρουση, πολλές φορές χωρίς λόγια.
Γλυκός και ζεστός ο ρόλος της Μαρίας Κανελλοπούλου, όπως ακριβώς και η ερμηνεία της. Αναδίδει μια ηρεμία και μια πραότητα που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Είναι η προσωποποίηση της σπιτικής θαλπωρής, της αμεσότητας του ισορροπιστή, της γλυκύτητας του ανθρώπου που δίνει χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα. Η θεία γνωρίζει και δεν μιλά. Όμως είναι εκείνη που θα σηματοδοτήσει την τελική έκβαση.
Στους ρόλους των δύο γυναικών του γιου, η Νικολέττα Καρρά και η Κατερίνα Κυριαζή. Η πρώτη παρελθόν και θεραπεία μέσα από την επαφή με τον Εαυτό. Η δεύτερη το σκοτεινό μέλλον που δεν υπόσχεται τίποτα ελπιδοφόρο. Ίσως μόνο χρήματα κι επιτυχία. Αλλά δεν είναι αρκετά για να ζεστάνουν την καρδιά.
Το μαύρο κουτί ανοίγει τελικά. Και ναι, κάτι προστάτευε όλα αυτά τα χρόνια. Μια θυσία από μεγάλη αγάπη. Και ναι, είναι αυτό ένας μεγάλος θησαυρός όπως στα παραμύθια μας. Γιατί φέρνει τη συγχώρεση, την κάθαρση και την απελευθέρωση.