" Εγώ αισθάνομαι ότι βιώνουμε μια μαζική παράνοια την οποία εσωτερικεύουμε και σωματοποιούμε. Είναι σαν να καταπίνουμε τη ράβδο με την οποία μας ραπίζουν και μετά αυτή χτυπάει εντός μας".

               Ένας πρωτοποριακός σκηνοθέτης διοργανώνει ένα σεμινάριο για να εκπαιδεύσει πέντε ηθοποιούς που επέλεξε με βάση το ψυχολογικό τους προφίλ. Ο σκηνοθέτης έχει όραμα αλλά δεν έχει τις απαραίτητες ικανότητες για να διαχειριστεί ανθρώπινο δυναμικό, ούτε την απαραίτητη γείωση που απαιτείται για την υλοποίηση ενός στόχου. Οι άνθρωποι δεν είναι κούκλες κι έτσι ο σκηνοθέτης βγάζει έναν υστερικό, νευρωτικό και υπερόπτη εαυτό. Οι όποιες ισορροπίες θα μπορούσαν να υπάρξουν, διαλύονται πριν καν δημιουργηθούν και το αποτέλεσμα αποβαίνει χαοτικό.
Η αγείωτη φιλοδοξία κάποιες φορές και η εξεζητημένη πρωτοποριακότητα, ακουμπούν τα όρια του παράλογα γελοίου στο όνομα της ελευθερίας.

               Το κείμενο της Γατσωτή έχει πολύ χιούμορ και θίγει κάποια ενδιαφέροντα θέματα που συμβαίνουν στο θέατρο όπως και στη ζωή, όπως η άσκηση εξουσίας, η υπεροψία κάποιων συντελεστών και η πρωτοπορία τους που συχνά απευθύνεται μόνο στον εαυτό τους, οι δυσκολίες που συναντά ένας ηθοποιός, η ακεραιότητα και η ηθική στο χώρο. Διακωμωδεί πολλά πράγματα και μέσα από αυτό διαφαίνεται μια πικρία για τα κακώς κείμενα. Με αρκετή δόση σαρκασμού στηλιτεύει το μη υγιές της τέχνης.

               Η σκηνοθεσία πετυχαίνει σε μεγάλο βαθμό τη φυσικότητα και κάποιες στιγμές νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε αληθινή πρόβα ή σεμινάριο. Στην μεγαλύτερη διάρκεια της παράστασης υπάρχει μια πολύ καλή ροή που δίνει υπόσταση στην χαοτική κατάσταση του κειμένου. Κάποιες στιγμές όμως το χάος του κειμένου περνάει στη σκηνοθεσία, γίνεται κι αυτή χαοτική με αποτέλεσμα να διαταράσσεται η ροή. Επίσης κάποιες υπερβολικές επαναλήψεις που είναι λογικό να συμβαίνουν σε μια πρόβα, γίνονται κουραστικές σε μια παράσταση που περιγράφει μια πρόβα.

"Έχω ένα πρόβλημα με τον καθωσπρεπισμό που καταπιέζει το έσω σώμα. Εδώ έχουμε έρθει για να κάνουμε το σύμπτωμα μας, αποτύπωμα της τέχνης μας."

               Η μέθοδος του σκηνοθέτη έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Βάζει τους συμμετέχοντες να εκφράσουν με το σώμα τα ονόματά τους, να αφηγηθούν ένα ψυχοσωματικό τους με απεύθυνση σε όλους.......
Αν το ψυχοσωματικό σας ήταν ένα πλάσμα, τι πλάσμα θα ήταν;

               Οι έξι νεαροί ηθοποιοί με φυσικότητα και μια αυθεντική προσέγγιση, γεμίζουν τη σκηνή Μπέκετ με φρεσκάδα, δροσιά, ενθουσιασμό και η αγάπη τους για αυτό που κάνουν είναι έκδηλη.

"Ξέρω τι προνόμιο είναι να βρίσκομαι εδώ και να κάνω τέχνη, ενώ άνθρωποι έξω πεθαίνουν από τον πόλεμο και την πείνα. Έχετε δίκιο.Η απόδραση από τη βαναυσότητα του κόσμου είναι μια φαντασίωση."

               Η αλήθεια του κειμένου της Γατσωτή, θίγοντας σημαντικά θέματα του καιρού μας, σε αγγίζει. Και η πολιτική και η ψυχολογική του αλήθεια. Τα παιδιά που υπήρξαμε όλοι μας και είμαστε ακόμα βαθιά μέσα μας αγκαλιά με τα μικρά ή μεγάλα τραύματα μας, οδηγούνται μέσα από το δρόμο της τέχνης τουλάχιστον σε μια παρατήρηση ή στην καλύτερη περίπτωση σε μια διαδικασία αυτογνωσίας.

               Ο τίτλος του έργου μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν χρησμός όπως αυτοί της Πυθίας.Πχ τι μέσα χρησιμοποιώ για να εκφράσω τον ψυχοσωματικό μου κόσμο. Ή όπως λέμε, την ατυχία μου μέσα.
Όπως και νάχει, πρόκειται για ένα ζωντανό και γεμάτο χιούμορ κείμενο, για σπιντάτες, εκφραστικές ερμηνείες που συνδυάζονται με σωματικό θέατρο και μια παράσταση που απευθύνεται σε σκεπτόμενους ανθρώπους όλων των ηλικιών.

https://www.ticketservices.gr/event/ta-psixosomatika-mou-mesa-skini-mpeket/?lang=el