Είδαμε το ΜΑΝΑ, ΜΗΤΕΡΑ, ΜΑΜΑ στο Θέατρο ΑΛΜΑ
Κάποιες φορές βλέπεις παραστάσεις, που νιώθεις ότι σε ακολουθούν ακόμα και μετά την έξοδό σου από το θέατρο και σε υποχρεώνουν να τις σκεφτείς, να τις αναλύσεις και να τις «κουβαλάς» για καιρό μέσα σου. Ίσως και για πάντα.
Μια τέτοια παράσταση είδαμε στο θέατρο Άλμα. Με μια πρώτη ματιά, το έργο είναι μια απλή ιστορία για μια μάνα και τα παιδιά της. Στην πραγματικότητα, όμως, μας μιλάει για πολλά περισσότερα. Για την οικογένεια, την εγκατάλειψη, τη μοναξιά — ειδικότερα τη αυτή της τρίτης ηλικίας —, τον εγωισμό, την ανάγκη οι δικοί σου άνθρωποι να είναι, τίποτα λιγότερο από, ένα καταφύγιο. Και μπορεί τελικά να είναι και η μεγαλύτερή σου πληγή. Μια πληγή, όμως, που δεν επουλώνεται.
Πώς το έγραψε και τραγούδησε και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου στον «Τειρεσία»;
«Θα ψάξεις τους δικούς σου τυφλός και τρομαγμένος,
ήρθε ο καιρός να μάθεις ποιοι σε αγαπούν.»
Και το πιο σοκαριστικό; Δεν βλέπεις «κακούς» ανθρώπους. Βλέπεις ανθρώπους σαν εμένα, σαν εσάς. Με αδυναμίες, λάθη, φοβίες, δικαιολογίες και ανάγκες. Και αυτές οι διαπιστώσεις κάνουν την ιστορία ακόμα πιο δυνατή.
Όλοι οι ηθοποιοί είναι άψογοι και οι ερμηνείες τους αληθινές, βγαλμένες μέσα από την ψυχή τους. Θα μου επιτρέψετε, όμως, να αναφερθώ ειδικότερα στη Σμαράγδα Σμυρναίου.
Η ερμηνεία της στον ρόλο της μάνας είναι συγκλονιστική. Δεν κάνει υπερβολές για να τραβήξει την προσοχή των θεατών. Δεν κοπιάζει για να τους αγγίξει. Το κάνει με έναν σχεδόν αθόρυβο τρόπο.
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο κρίσιμο ερώτημα της παράστασης, το οποίο ο καθένας θα πραγματευτεί με τον δικό του τρόπο: Αλήθεια, τι αξία έχει η οικογένεια, εάν οι ίδιοι ξεχάσουμε να είμαστε άνθρωποι;
Μια δύσκολη, πικρή και πολύ ανθρώπινη ιστορία που σε αναγκάζει να κοιτάξεις προσεκτικά και τη δική σου οικογένεια. Αλλά, κυρίως, σε βάζει να κοιτάξεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Θα το αντέξεις;
