Τι σας κίνησε το ενδιαφέρον στο έργο «Αθάνατη Αγαπημένη» και στη ζωή του Μπετόβεν;

Το έργο μας αφηγείται την ιστορία ενός έρωτα που στην πραγματικότητα τελείωσε παρόλα αυτά συνέχισε να υπάρχει σε φαντασιωσικό επίπεδο αποτελώντας συνεχή έμπνευση για τον μεγάλο συνθέτη. Εστιάζει σε μια πτυχή της ζωής του Λούντιχ βαν Μπετόβεν καθώς αλλάζει με έναν έντεχνο τρόπο την πραγματική ιστορία, θεραπεύοντας τον από την πολυσχιδή και πολύπαθη προσωπικότητά του, που μπορεί να χάρισε αριστουργηματικά έργα στην ανθρωπότητα παρόλα αυτά δεν γνώριζε πως να συνάπτει υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις σε με αποτέλεσμα να διάγει έναν μοναχικό βίο. Με βάση την μυθοπλασία, η Αθάνατη αγαπημένη επιστρέφει δίνοντας στον Μπετόβεν την ευκαιρία να επιλέξει ανάμεσα σε φαντασία και πραγματικότητα, ανάμεσα σε χαρά και θλίψη, μια νέα έκβαση της ερωτικής ιστορίας που συγχρονίζεται με το τέλος της συγγραφής της ενάτης. Αυτό που με συγκινεί βαθύτατα είναι ακριβώς αυτό το επιδιορθωτικό σημείο στο τέλος του έργου, όταν πια με την αποκάλυψη της Τζουλιέτας, ο χαρακτήρας του Λούντβιχ αλλάζει λέγοντας ναι στον «γήινο» έρωτα και στην χαρά του παρόντος. Αυτό είναι και το σημείο έκπληξης και μεταμόρφωσης καθώς επιλέγει να μην θυσιάζει πια την ζωή του για την έμπνευση που του δίνει μια οπτασία και να ξεπεράσει τα οδυνηρά φαντάσματα της παιδικής του ηλικίας διαλέγοντας το «εδώ» έναντι του «εκεί».

Ποια είναι η δική σας ερμηνεία του όρου «Αθάνατη Αγαπημένη» και πώς νομίζετε ότι συνδέεται με τον χαρακτήρα που υποδύεστε;

Όλοι μας όταν ευλογούμαστε να βιώσουμε την ένθεη ορμή ενός Έρωτα δυνάμεθα να νιώσουμε τι πάει να πει αθάνατη/ος αγαπημένη/ος. Το σώμα θρέφεται από υλική τροφή αλλά η ψυχή από αιθερική, δηλαδή Έρωτα. Ο «Αθάνατος Αγαπημένος» Πλάτων στο διάλογο Κρατύλος εξετάζει την ετυμολογία διαφόρων λέξεων και δίνει μια ποιητική διάσταση στην ετυμολόγηση του Έρωτα, παρουσιάζοντας τον Σωκράτη να τον ερμηνεύει ως μια μεταφορική εισροή (Έρως-Έσρος), μια ροή που περνά μέσω των αισθήσεων, αγγίζει την ψυχή μας κι επηρεάζει την ύπαρξή μας. Κατ’ επέκτασιν η Έσω-Ροή συνοδεύεται από την Έσω-Πνοή δηλαδή την Έμπνευση, στοιχεία και τα δύο που μας κάνουν να βρισκόμαστε χωρίς να το καταλάβουμε μέσα στον ρόλο του Δ/δημιουργού. Ένας/Μια Δ/δημιουργός χρειάζεται τα παραπάνω στοιχεία για να καταφέρει να γεννήσει κίνηση, χρώμα, σχήμα, νότες, λέξεις, έννοιες, ζωή από θάνατο, κάτι συγκεκριμένο από το χάος του αφηρημένου. Η ύπαρξη μιας ευφυούς ποιητικής μορφής όπως «Η Αθάνατη Αγαπημένη» είναι ένα σπουδαίο εργαλείο στα χέρια ενός μεγάλου δημιουργού. Θεωρώ ότι ο χαρακτήρας που υποδύομαι με ακουμπάει ποικιλοτρόπως και ταυτίζομαι σε πολλά σημεία ως Δ/δημιουργός αλλά και ως Δ/δημιούργημα μιας και έχω μια σχετικά καλή εποπτεία της έμφυτης ικανότητας της ψυχής μου να ερωτεύεται, να εμπνέεται και να πετάα λλά καθώς επίσης φαντάζομαι πως έχω υπάρξει κι εγώ με την σειρά μου η έμπνευση και η φαντασίωση για άλλους ανθρώπους στην ζωή μου.

Πιστεύετε ότι ο χαρακτήρας της Αθάνατης Αγαπημένης, πέρα από την ιστορία της σχέσης της με τον Μπετόβεν, μπορεί να αντικατοπτρίζει κάτι ευρύτερο για τον τρόπο που βιώνουμε τον έρωτα ή την απώλεια;

Η «Αθάνατη Αγαπημένη» ως σύμβολο του ανεκπλήρωτου έρωτα και της αναζήτησης της τελειότητας παρουσιάζεται συχνά στα ρομαντικά έργα στην ποίηση, στην λογοτεχνία, στο θέατρο αλλά και σε κινηματογραφικά σενάρια. Το ανεκπλήρωτο πάθος μπορούμε να το δούμε να εμφανίζεται στην Θεία Κωμωδία του Δάντη Αλιγκέρι, στον Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες στα Άνθη του Κακού του Σαρλ Μπωντλαίρ όπου οι γυναίκες λειτουργούν ως μούσες τυλιγμένες από μυστηριακές ποιότητες, προκαλώντας έντονα συναισθήματα και εσωτερικές συγκρούσεις χωρίς να υπάρχει ανάγκη για πραγμάτωση της σχέσης. Είναι αναρίθμητα τα κείμενα που ακολουθούν το συγκεκριμένο μυθογραφικό μοτίβο στον Έσσε, στον Στρινμπεργκ, στον Όσκαρ Ουάιλντ και όχι τυχαία μιας και η εξιδανίκευση είναι ένας ανθρώπινος μηχανισμός επιβίωσης που δύναται να μειώνει τον φόβο και το άγχος, παρέχοντάς μας ασφάλεια μπροστά σε συναισθηματικά φορτισμένες καταστάσεις όπως ο Έρωτας, μέσα από μια ποιητική τύφλωση. Το ίδιο ισχύει και για την φαντασία ιδωμένη ως έναν εξισορροπητικό μηχανισμό, η οποία μας δίνει ανακούφιση από τον πόνο της απώλειας μέσα από αποδράσεις εναλλακτικών σεναρίων. Έτσι η μορφή μιας Αθάνατης Αγαπημένης εκτός από πηγή έμπνευσης μπορεί να λειτουργεί και ως άκεσμα για τον ίδιο τον ψυχισμό.

Πώς προσεγγίσατε τον ρόλο της Αθάνατης Αγαπημένης; Ποιες ήταν οι πηγές που χρησιμοποιήσατε για την προετοιμασία σας;

Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για την Αθάνατη Αγαπημένη του Μπετόβεν και στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποια από όλες τις ερωμένες του είναι. Παρόλα αυτά εικάζεται ότι πρόκειται πιθανώς για το πρόσωπο της Τζουλιέτας Γκουτσιάρντι η οποία δεν ήταν πραγματικά συνθέτρια, αλλά μια νεαρή κόμισσα και μαθήτρια πιάνου του Μπετόβεν, που ήταν κυρίως γνωστή για την πιθανή σχέση της μαζί του, και πολλοί πιστεύουν ότι αποτέλεσε την έμπνευση για τη διάσημη Σονάτα του Σεληνόφωτος (Sonata No. 14, Op. 27, No. 2), την οποία μάλλον της αφιέρωσε. Υπάρχουν πολλές πηγές που αναφέρονται στα ιστορικά στοιχεία, τις οποίες μελέτησα αλλά ομολογώ ότι πολύ σημαντικό εργαλείο στο να προσεγγίσω τους ρόλους μου δεν είναι μόνο η συνειδητή αλλά και η ασυνείδητη γνώση. Όπως και σε κάθε ρόλο έτσι και σε αυτόν η διαδικασία μου για να συναντηθώ με την «σοφία του αόρατου» είναι αναπόφευκτα εσωτερική βιώνοντας με χαρά και πόνο, το άφημά μου στο ταξίδι προς το ασυνείδητο, που ενυπάρχει ανυπότακτο και ατίθασο, απωθημένο και κοιμώμενο μέσα στο σώμα.

Βρήκατε στοιχεία στον χαρακτήρα της πού να σας συνδέουν προσωπικά μαζί της;

Τα στοιχεία που με συνδέουν με την Αθάνατη Αγαπημένη είναι πολλά και πρώτο είναι ότι είμαστε και οι δυο καλλιτέχνιδες αυτή είναι μουσικός/συνθέτης, και εγώ ηθοποιός/σκηνοθέτης, έχοντας και οι δυο βιώσει, σε διαφορετικό βαθμό, την απάντηση της πατριαρχικής κοινωνίας που κρυφογελά σεξιστικά, κάτω από τα μουστάκια της, μειώνοντας συγκεκαλυμμένα ανθρώπους που είναι ταυτόχρονα «γυναίκες» και «καλλιτέχνες». Έχουμε νιώσει αμφότερες πως είναι κάποιος να μας επιθυμεί περισσότερο για την οπτασία μας παρά για την παρουσία μας, δηλαδή έχουμε εμπνεύσει κάποιον ως αντικείμενα του πόθου της φαντασίας του. Φαίνεται πω και οι δυο μας έχουμε ξαναγυρίσει σε έναν έρωτα που μας στιγμάτισε προσωπικά αλλά και καλλιτεχνικά, παρότι όπως αναφέρει στο έργο αναγνωρίσαμε ότι αυτός μπορεί να υπήρξε ένα «τέρας γεμάτο ομορφιά». Η ηρωίδα παλεύει με το «εγώ» της, όπως και στην δική μου περίπτωση η πάλη με την κυριαρχία του «εγώ» μου είναι αδιαμφισβήτητη και μακροχρόνια. Και οι δυο μας έχουμε πίστη στην θεϊκή δύναμη και επικαλούμαστε το θείο για να αντέχουμε τις υπερβάσεις. Ένα άλλο κοινό σημείο είναι το κρυφό ρητό μας «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», που θεωρούμε σωστό με βάση την θεωρία της ωφελιμιστικής και όχι της δεοντολογικής ηθικής. Δηλαδή καθώς εργαζόμαστε για να φέρουμε θετικά αποτελέσματα τότε τα μέσα που χρησιμοποιούμε τα θεωρούμε ηθικά αποδεκτά και δεν το εννοώ με την έννοια που δίνει η Καντιανή θεωρία της δεοντολογικής ηθικής, που θεωρεί ότι τα μέσα οφείλουν να είναι ηθικά σωστά ανεξάρτητα από τον στόχο. Είμαστε και οι δυο παλιές ψυχές κι έχουμε πάρει πολλά μαθήματα σε αυτήν την ζωή, μιας και κυρίαρχος φαίνεται να είναι και στις δυο μας, ο ρόλος όχι μόνο της δασκάλας αλλά και της φιλομαθούς μαθήτριας. Νομίζω ότι η λίστα με τις ομοιότητες είναι μεγάλη διότι στον χρόνο που μας δίνεται να συμβιώνουμε επί σκηνής, μέσα σε αυτόν τον μυστήριο δραματικό χώρο, έχω την ευλογία να ανακαλύπτω στην Τζουλιέτα κι άλλα κομμάτια του εαυτού μου, που πιθανώς στέκονται σε ένα απρόσιτο, αχρονικό σημείο μέσα μου, αποκηρυγμένα από τις άμυνές μου.

Ο ρόλος αυτός απαιτεί συγκεκριμένη συναισθηματική ένταση. Πώς καταφέρνετε να «εισχωρείτε» στον χαρακτηρα και να αποδιδετε αυτο το βάθος συναισθημάτων στη σκηνή;

Ο Marlon Brando, ένας από τους πιο γνωστούς και μεγάλους ηθοποιούς του 20ού αιώνα, που ανήκε στο Actors Studio όταν ερωτήθηκε πώς οι ηθοποιοί γίνεται να θυμούνται έτσι εύκολα τα λόγια τους απάντησε με χιούμορ: «Αν τα διαβάσεις χίλιες φορές, τα θυμάσαι.» Αυτή η ειλικρινής απάντηση αντανακλά μια αλήθεια γύρω από την τέχνη της υποκριτικής που είναι ιδιαιτέρως παρεξηγημένη. Για να μπορέσεις να εμβαθύνεις σε οποιονδήποτε ρόλο, χρειάζεται να διαπεράσεις την αναγκαιότητα του αυτοματισμού των κινήσεων και των λόγων. Για να φτάσεις να μπορέσεις να έρθεις σε επαφή με αιθερικά στοιχεία, άρα να συναντηθείς σε υπερβατικά επίπεδα με τον χαρακτήρα, απαιτείται διαφάνεια και η στιγμιαία, κάθε φορά, απόκτησή της, συνεπάγεται ένα ασίγαστο κίνητρο για πρακτική δουλειά και μια επιθυμία για σκληρή και ακούραστη επανάληψη. Η διαδικασία της πνευματικής συνεύρεσης ενός ηθοποιού κι ενός ρόλου είναι το διάβημα ενός δρόμου που αποτελεί αληθινή πρόκληση και κάθε φορά παρότι ο ρόλος αλλάζει, ο δρόμος παραμένει μοναχικός και ίδιος.

Πώς πιστεύετε ότι επηρεάζει η μουσική του Μπετόβεν την ίδια την παράσταση και τη δική σας απόδοση στον ρολο;

Η μουσική του Μπετόβεν είναι πανανθρώπινη, μεγαλειώδης και υπερβατική εννοώντας ότι όταν βρίσκεσαι υπό την δόνησή της σε μεταμορφώνει, σε αλλάζει, σε αναγεννά. Αυτό εξάλλου το χαρακτηριστικό είναι που καθιστά ένα έργο τέχνης «αληθινό» σε σχέση με ένα άλλο. Αναφέρω αυτό που είπε ο Pablo Picasso πως «Η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας βοηθά να ανακαλύψουμε την αλήθεια». Μέσα από αυτήν την κατασκευή μπορείς να διαπεράσεις τις δυνάμεις της ύλης για να πας στο πνεύμα, μια διαδικασία που είναι απελευθερωτική, ζωογόνα και θεραπευτική. Η μουσική του κατακλύζει το ίδιο το έργο αλλά και τις ψυχές μας. Καταλαβαίνετε αναφερόμαστε σε μια εμπειρία που δεν περιγράφεται με λόγια! Πρόκειται για ένα μοναδικό ταξίδι!

Ο Μπετόβεν ήταν γνωστός για την παλη του με την απώλεια της ακοής του και τον πόνο του. Πώς νομίζετε ότι αυτά τα στοιχεία της ζωής του καθρεφτίζονται στο εργο;

Πολλές σπουδαίες προσωπικότητες, όχι μόνο στον χώρο της τέχνης, ήρθαν σε αυτήν την ενσάρκωση έχοντας υπογράψει ένα οδυνηρό συμβόλαιο με την ειμαρμένη παρότι τελικά άφησαν το ανεξίτηλο αποτύπωμα τους ως δώρο στην ανθρωπότητα. Αντλώντας δύναμη από τον πόνο που βίωσαν, περνώντας μέσα από τα αδυσώπητα προσωπικά τους δράματα κατάφεραν και μετασχημάτισαν τον πόνο σε κάτι μεγαλειώδες κι έγιναν πηγή δημιουργικότητας, σοφίας και ανθρωπισμού. Την σταδιακή απώλεια της ακοής του Μπετόβεν την αντιλαμβανόμαστε ως ένα τραγικό γεγονός για έναν τέτοιο μουσικό που ζούσε από και για την μουσική του. Ωστόσο, αυτή η απώλεια δεν τον εμπόδισε να δημιουργήσει μερικά από τα πιο βαθιά και συναισθηματικά του έργα και όπως αναφέρει και στο δικό μας έργο «Θα τελειώσω μόνον όταν θα κουφαθεί και η ψυχή μου». Ο εσωτερικός του πόνος και η μοναξιά του τροφοδότησαν την μοναδική μουσική του που υπήρξε έκφραση βαθιάς λαχτάρας και αγάπης. Μέσα από την πάλη με την ύπαρξή του και τις εσωτερικές του συγκρούσεις, στοιχεία εμφανέστατα στο έργο μας, ο Μπετόβεν παλεύει ανάμεσα σε πόνο και λαχτάρα, υγίεια και ασθένεια, δύναμη και αδυναμία, κυριαρχία και πτώση, μεγαλείο και μικρότητα, ηρωισμό και μελαγχολία.

Έχετε κάποιο αγαπημένο κομμάτι του Μπετόβεν που σας εμπνέει ή το οποίο ίσως σας βοήθησε στην προετοιμασία του ρόλου;

Λατρεύω την μουσική και την θεωρώ εργαλείο και μέσον εργασίας προσωπικής και καλλιτεχνικής και παρ' ότι δεν είμαι μουσικός νιώθω έντονα τις δονήσεις της και αφήνομαι να ταξιδεύω μαζί της. Όσον αφορά στην περίπτωση Μπετόβεν, από όλα μου τα ακούσματα, θεωρώ το πιο ευγενές και πιο θρηνητικό έργο του την Συμφωνία No. 9 in D minor, Op. 125: Adagio αλλά και το Κονσέρτο για Πιάνο No. 5 in E-Flat Major, Op. 73 ＂Emperor"：II. Adagio un poco mosso που βρίσκω ότι αποτελεί και τo δραματικό αποκορύφωμα της δικής μας παράστασης, που με κάνει πάντα να δακρύζω χωρίς καμία αντίσταση. Για μένα αυτό είναι από τα πιο βαθιά
συναισθηματικά, αργά, μέρη στην κλασική μουσική, που διαπερνά το λογικό κομμάτι και προκαλεί ακαριαία μια γκάμα αντιθετικών συναισθημάτων, καθώς η μουσική ισορροπεί ανάμεσα στην τρυφερότητα και την μεγαλοπρέπεια. Με έναν μαγικό τρόπο ο ακροατής μπορεί να βιώσει την ίδια στιγμή ηρεμία και λαχτάρα, ευτυχία και μελαγχολία, ταπεινότητα και υπεροψία, οικειότητα και απεραντοσύνη. Θα μπορούσαμε αυτήν την κατάσταση να την περιγράψουμε, μεταφορικά, ως μια καλλιτεχνική έκφραση της διπολικότητας, ως εκδήλωση μιας ακραίας συναισθηματικής εναλλαγής ή ως τρέλα με την έννοια μιας πιθανής αναπάντεχης εμβύθισης στο χάος των συναισθημάτων, που προκαλούνται από μια υπέρμετρη ευαισθησία του όντος, η οποία οδηγεί σε μια ψυχολογική περιδίνηση. Τρέλα! Τρέλα της Ζωής, της Χαράς, της Θλίψης, του Έρωτα! Τρέλα όχι ως παθολογία, αλλά ως ενός τρόπου βίωσης της ύπαρξης στο έπακρο! Της ύπαρξης με όλη την ομορφιά της αλλά συνάμα και τον πόνο της. Οι παραπάνω σκέψεις, αναλύσεις και παραδοχές ήταν οι φωτεινοί μου οδηγοί καθώς περπατούσα στο σκοτεινό τούνελ της δημιουργίας, ακολουθώντας τα ίχνη προς την ανεύρεση του ρόλου μου!

Η Αναστασία Διoτίμα Γκολέμα είναι Ηθοποιός, Σκηνοθέτις, Ψυχοδραματίστρια, Διαγενεαλογική Θεραπεύτρια, Διαπροσωπική Υπνοθεραπεύτρια, Δημιουργική Επόπτρια, Εκφραστική Θεραπεύτρια μέσω Τεχνών, Τελειόφοιτος του τμήματος Ψυχολογίας της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, Λέκτορας στο Mediterranean College, εκλεγμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης Ομαδικής Ψυχοθεραπείας - International Association for Group Psychotherapy and Processes (IAGP) και Ιδρύτρια του “Theater Therapy” ενός χώρου για την έρευνα του Θεάτρου και του Ψυχοδράματος στην Αθήνα.

Ακαδημαϊκά & Επαγγελματικά Προσόντα / Academic & Professional Qualifications  

· Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου-Τμήμα Ψυχολογίας, Σχολή Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών

· Ινστιτούτο Δραματοθεραπείας Αιών, Εκφραστική θεραπεία μέσω τεχνών, 2022-2024

· Ινστιτούτο Δραματοθεραπείας Αιών, Δημιουργική Εποπτεία, 2021-2023

· Ινστιτούτο Διαπροσωπικής Υπνοθεραπείας, 2020-2022

· Διεθνής σχολή Διαγενεαλογικής θεραπείας, Anne Ancelin Schützenberger, 2019-2021

· Ψυχοδραματικό Κέντρο Ανάπτυξης της Προσωπικότητας, 2010-2016

«Πιστοποίηση Ψυχοδραματίστριας αναγνωρισμένη από τη FEPTO».

· Κέντρο μελέτης και εφαρμογής του Ψυχοδράματος, 2008-2010

· Πιστοποίηση εισηγήτριας Satyananda Yoga Satyanandashram, 2010

· Εργαστήριο μελέτης κίνησης, Jacques Lecoq, 1999-2001

· Διεθνής σχολή Θεάτρου και Μιμικής, Jacques Lecoq, 1999-2001

· Δραματική σχολή Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, 1995-1998

Εργασιακή Εμπειρία / Work Experience  

Η Αναστασία Διoτίμα Γκολέμα εργάζεται ως ηθοποιός και σκηνοθέτης από το 1999 και ως ψυχοδραματίστρια, σύμβουλος ψυχικής υγείας από το 2015. Έχει διδακτική εμπειρία ως εκπαιδεύτρια ηθοποιών σε δραματικές σχολές από το 2001 καθώς και ως εκπαιδεύτρια ψυχοδραματιστών από το 2023.  

Συμμετοχή σε Συνέδρια / Conferences

· Exploring the Myth of the Pierides through Psychodrama. "Transforming Hubris into Harmony - A Journey with the Muses", 5th Annual International Tele’Drama Hybrid Conference, 2024

· “The women chain and the protection of a secret”; A psychodramatic transgenerational work on invisible “gifts” of mistrust! - Anastasia Diotima Golema, 4th International Drama Therapy Symposium, Αθήνα, Ελλάδα, 2024  

· Unveiling Αncient Wisdom - Integrating ancient Greek etymology into psychodrama for enhanced group psychotherapy and consciousness evolution - Anastasia Diotima Golema, 24o Congresso Brasileiro de Psychodrama, 2o Congresso IAGP Regional Latino-Americano, Μπέλο Οριζόντε, Βραζιλία, 2024

· Transforming creatively the cooperation between teams, in the context of associations, considering their different working cultures - Bruno Chevolet & Anastasia Diotima Golema, 24o Congresso Brasileiro de Psychodrama, 2o Congresso IAGP Regional Latino-Americano, Μπέλο Οριζόντε, Βραζιλία, 2024

· “Our Odyssey”- A psychodramatic decoding of Odysseus' journey - Anastasia Diotima Golema & Bruno Chevolet, 7th IAGP Regional Conference in Africa, Μοναστίρ, Τυνησία, 2024

· “Dancing Souls”- An art performance to create healing spaces through dramatic danse dynamics - Anastasia Diotima Golema & Adam Petty, 5th IAGP Mediterranean Regional Conference for Trauma and Disaster, Αττάλεια, Τουρκία, 2023

· “Colors of our inner dramas - When different worlds meet”- Anastasia Diotima Golema & Marcia Honig, 6th Ιnternational Expressive Arts Τherapy and Coaching Conference, Βελιγράδι, Σερβία, 2023

· “Our world of little people”- Anastasia Diotima Golema & John Barton, 5η Ακαδημία Ψυχοδράματος, Χανιά 2023

· Σκηνοθεσία του έργου “Moreno & Foulkes” του Dominick Grundy για τα 50α γενέθλια της IAGP, Ζυρίχη, Ελβετία, 2023

· “The divine feminine - A psychodramatic rebirthing of transcultural feminine archetypes” - Anastasia Diotima Golema, EAGT 25o Διεθνές Συνέδριο, Κάιρο 2023

· Hypnodrama: When psychodrama meets hypnosis-Training the unconscious - Anastasia Diotima Golema, IAGP 21st Διεθνές Συνέδριο, Πεσκάρα, Ιταλία 2022

· Revealing ancestral secrets. Psychosis and other Demons - Αnastasia Diotima Golema, 4η Ακαδημία Ψυχοδρά

ματος, Χανιά, Ελλάδα, 2021

 Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης:

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-alkmini-athanati-agapimeni/?lang=el