Ο Ευτύχης είναι ένας άνθρωπος που διδάσκει «θετικότητα», ενώ μέσα του πνίγεται από το αντίθετό της. Πώς βιώνεις ως ηθοποιός αυτή τη διπλή ενέργεια — την ανάγκη να “παίζεις” το φως, ενώ κουβαλάς μέσα σου σκοτάδι;

Για μένα αυτή η διπλή ενέργεια είναι ο πυρήνας του ρόλου. Ο Ευτύχης δεν λέει ψέματα στους άλλους, λέει ψέματα πρώτα στον εαυτό του. Ως ηθοποιός προσπαθώ να μη “παίζω” το φως, αλλά να το χρησιμοποιώ σαν άμυνα. Το φως του Ευτύχη είναι εργαλείο επιβίωσης, όχι κατάσταση ψυχής. Το σκοτάδι υπάρχει από κάτω και αυτό είναι που με ενδιαφέρει να αφήνω να αναπνέει στις παύσεις, στο βλέμμα, σε ό,τι δεν λέγεται. Αυτή η σύγκρουση είναι εξαντλητική αλλά και βαθιά ανθρώπινη γιατί όλοι μας λίγο πολύ κάπως έτσι δεν ζούμε;

Ζούμε σε μια εποχή που η «τοξική θετικότητα» έχει σχεδόν γίνει κανόνας. Πιστεύεις ότι το έργο αυτό λειτουργεί σαν καθρέφτης της κοινωνίας ή σαν καθαρτήριο; Και σε ποιο σημείο του σε χτύπησε προσωπικά;

Νομίζω πως λειτουργεί και ως καθρέφτης και ως καθαρτήριο, πρώτα όμως ως καθρέφτης. Σε αναγκάζει να δεις πόσο εύκολα χρησιμοποιούμε τη θετικότητα για να αποφύγουμε τον πόνο, τον φόβο, την ευθύνη. Προσωπικά με χτύπησε στο σημείο που ο Ευτύχης καταλαβαίνει ότι η αισιοδοξία του δεν θεραπεύει, απλώς αναβάλλει. Εκεί ένιωσα ένα σφίξιμο, γιατί κι εγώ, όπως πολλοί άνθρωποι, έχω κρυφτεί πίσω από το «θα περάσει» αντί να πω «πονάω». Το έργο δεν σου δίνει λύσεις, σου δίνει όμως άδεια να παραδεχτείς την αλήθεια σου.

Πώς προετοιμάστηκες εσωτερικά για να υποδυθείς κάποιον που βρίσκεται στο όριο μεταξύ ζωής και θανάτου, αλλά με χιούμορ; Ποια τεχνική ή προσωπική εμπειρία σε βοήθησε να ισορροπήσεις αυτό το εύθραυστο μείγμα;

Δεν προσπάθησα να “παίξω” το όριο ζωής και θανάτου. Προσπάθησα να το αποδεχτώ. Το χιούμορ, για μένα, δεν είναι κόντρα στο σκοτάδι, είναι συγγενικό του. Στηρίχτηκα πολύ στη σιωπή και στον ρυθμό. Πότε επιτρέπεις στο αστείο να ανασάνει και πότε το κόβεις απότομα. Προσωπικά, με βοήθησαν στιγμές της ζωής μου όπου το γέλιο ήρθε σε εντελώς ακατάλληλες στιγμές. Εκεί κατάλαβα ότι το χιούμορ δεν είναι ασέβεια, είναι ένστικτο ζωής.

Το έργο κινείται ανάμεσα σε τραγικό και κωμικό. Πόσο ρόλο παίζει η μεταξύ σας “χημεία” στο να κρατηθεί αυτή η ισορροπία στη σκηνή; Υπήρξε στιγμή στις πρόβες που κάτι απρόβλεπτο άλλαξε την πορεία μιας σκηνής;

Η χημεία είναι καθοριστική. Χωρίς εμπιστοσύνη, αυτό το έργο δεν στέκεται. Το τραγικό και το κωμικό δεν εναλλάσσονται μηχανικά, συνυπάρχουν την ίδια στιγμή. Στις πρόβες υπήρξε μια σκηνή που ξαφνικά γελάσαμε εκεί που κανονικά “έπρεπε” να συγκινηθούμε. Αντί να το απορρίψουμε, το κρατήσαμε. Εκεί καταλάβαμε ότι το γέλιο δεν ακύρωνε τη συγκίνηση. Την έκανε πιο επικίνδυνη, πιο αληθινή.

Ο Ευτύχης φλερτάρει με τον θάνατο, αλλά το έργο μιλάει για την ίδια τη Ζωή. Έχει υπάρξει στιγμή στη δική σου καλλιτεχνική πορεία που ένιωσες πως το θέατρο σε “προστάτεψε” από κάτι σκοτεινό ή σε έκανε να το κοιτάξεις κατάματα;

Ναι, πολλές φορές. Το θέατρο δεν με προστάτεψε με την έννοια της απόκρυψης, με προστάτεψε δίνοντάς μου χώρο να δω. Υπήρξαν περίοδοι που, αν δεν είχα τη σκηνή, ίσως να είχα χαθεί μέσα στις σκέψεις μου. Το θέατρο σε αναγκάζει να είσαι παρών. Και όταν είσαι παρών, όσο σκοτεινά κι αν είναι τα πράγματα, δεν είσαι μόνος.

Αν αυτός ο ρόλος έμενε χαραγμένος μέσα σου σαν μια “φωνή”, τι θα σου έλεγε χρόνια μετά; Και πώς νομίζεις ότι θα σε έχει αλλάξει — όχι ως ηθοποιό, αλλά ως άνθρωπο;

Νομίζω πως η φωνή του Ευτύχη θα μου έλεγε: «Μην προσποιείσαι ότι είσαι καλά. Απλώς να είσαι ειλικρινής». Αυτός ο ρόλος με μαλάκωσε. Με έκανε πιο επιεική με τις αντιφάσεις μου και με των άλλων. Όχι, δεν με έκανε πιο “θετικό”. Με έκανε πιο αληθινό. Και αυτό, για μένα, είναι πολύ πιο σημαντικό.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.ticketservices.gr/event/enas-katapliktikos-katathliptikos/?lang=el