1). Πείτε μας λίγα λόγια για το “Ούτε Μπρος ούτε Πίσω”.

Η παράσταση είναι μια σύγχρονη επιθεώρηση από την εγγυημένη πένα του διδύμου Ρέππας-Παπαθανασίου, που όπως έχει ως χρέος του αυτό το είδος σατιρίζει και καυτηριάζει πρόσωπα και καταστάσεις της εποχής, είτε σε πολιτικό, είτε σε κοινωνικό επίπεδο. Ο τίτλος εμπνέεται από τον αιώνια κακό δαίμονα της χώρας, που ενώ θέλει να ξεφύγει από το παρελθόν, να μην πάει προς τα πίσω δηλαδή, τα πρόσωπα και οι καταστάσεις δεν το αφήνουν ή το δυσκολεύουν πολύ, αν θέλετε, να πάει μπροστά.

2). Ο ρόλος σας λειτουργεί περισσότερο ως καθρέφτης της κοινωνίας ή ως καρικατούρα της; Πού τραβάτε τη γραμμή;

Οι ρόλοι της επιθεώρησης (προσωπικά υποδύομαι 6 διαφορετικούς τύπους) οφείλουν πάντα να καθρεφτίζουν χαρακτήρες που υπάρχουν γύρω μας, πάντα τραβηγμένους, ώστε να τονιστεί η κατάσταση, αλλά και να για να βγει η σάτιρα και το γέλιο. Σε αυτό συμβάλλει κι ο ηθοποιός που καλείται μέσα στα λίγα λεπτά που κρατάει ένα νούμερο, να παρουσιάσει στον θεατή τον χαρακτήρα του και την κατάσταση την οποία βιώνει, που αν και γι’ αυτόν μπορεί να είναι δραματική, για τον θεατή είναι αστεία. Με αυτά τα δεδομένα, ναι, ίσως κάποιες φορές, αγγίζει τα όρια της καρικατούρας.

3). Το κείμενο Παπαθανασίου–Ρέππα ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και την πικρή αλήθεια. Ποια στιγμή της παράστασης θεωρείτε πιο “επικίνδυνα” αληθινή;

Τα νούμερα που αφορούν την πολιτική σάτιρα είναι πάντα «επικίνδυνα» αληθινά, ειδικά όταν διαπιστώνουμε πόσο διαχρονικά είναι. Ωστόσο, έχω ένα νούμερο με την Δήμητρα Στογιάννη, στο οποίο κάνουμε δύο μαθητές λυκείου, και σατιρίζει το επίπεδο μόρφωσης (ή αμορφωσιάς, αν θέλετε) των νέων. Όχι μόνο εκπαιδευτικά, αλλά και κοινωνικά. Αυτό το θεωρώ το πιο «επικίνδυνα» αληθινό.

4). Η παράσταση ανεβαίνει σε έναν χώρο με έντονο πολιτιστικό συμβολισμό, όπως το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Αλλάζει αυτό τον τρόπο που “διαβάζετε” το έργο επί σκηνής;

Δε νομίζω ότι μας επηρεάζει ο χώρος στην ανάγνωση ενός έργου. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και όλοι προσπαθούμε για το καλύτερο. Αυτό που λέτε, έχει να κάνει με τις επιλογές των ανθρώπων του χώρου και του παραγωγού της παράστασης. Αυτοί κρίνουν αν μια δουλειά ταιριάζει ή όχι στον χώρο τους. Η δική μου δουλειά ούτε αλλάζει, ούτε επηρεάζεται.

5). Αν το κοινό φύγει γελώντας αλλά προβληματισμένο, ποιο ερώτημα θα θέλατε να κουβαλά μαζί του;

Δεν πιστεύω ότι είναι δουλειά της επιθεώρησης να προβληματίσει τον κόσμο. Ίσως, παλιότερα θα μπορούσε. Τώρα όμως ζούμε σε μια εποχή που γύρω μας η πραγματικότητα, ξεπερνάει την ίδια την σάτιρα κι αυτό δεν φαίνεται ούτε να μας επηρεάζει, ούτε να μας αλλάζει. Μπορεί σε κάποιους την ώρα που βλέπουν ή ακούνε κάτι στην παράσταση, μαζί με το γέλιο να περάσει μια φευγαλέα σκέψη από το μυαλό και να κουνήσουν το κεφάλι, αλλά μόλις βγουν από την αίθουσα, έχει μείνει μόνο το γέλιο...

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/oute-mpros-oute-piso/