Ποιο ήταν το πρώτο σας βήμα στον χώρο του θεάτρου;

Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο ήταν στην θεατρική ομάδα Άντωση με τον Παντελή Καψάλη. Ήταν από τις πιο όμορφες και αγνές αναμνήσεις στις οποίες επιστρέφω συχνά για να βρίσκω το κέντρο μου. Η ενθύμηση του γιατί το κάνω όλο αυτό, η νοηματοδότηση και η αγνότητα αυτών των ημερών είναι ο φάρος μου όταν τα πράγματα σήμερα μοιάζουν μπερδεμένα. Στη συνέχεια έδωσα εξετάσεις για την δραματική σχολή Δήλος της Δήμητρας Χατούπη από όπου αποκόμισα εμπειρία, έμπνευση από υπέροχους ανθρώπους και τέλος όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές. Επαγγελματικά ξεκίνησα παίζοντας στο θέατρο Αγγέλων Βήμα, με την παράσταση "Το Σαράι του Φεχίμ Πασά" σε σκηνοθεσία Σταμάτη Μπαντούνα και με έναν υπέροχο θίασο.

Υπάρχει κάποιος ρόλος που σας έχει σημαδέψει ιδιαίτερα;

Ο Ριχάρδος ο Γ' του Σαίξπηρ και ο Διόνυσος από τις Βάκχες του Ευρυπίδη.
Ο Ριχάρδος ο Γ' μου έμαθε πως να ανακαλύπτω, να προσεγγίζω και να αποδέχομαι τα σκοτάδια μου και να προσπαθώ να γίνω φίλος με τη σκιά μου ενώ ο Διόνυσος με γέμισε με δέος για το τι είναι η ζωή, το υπερβατικό, η ζωοποιός δύναμη η οποία συνδυάζει τρυφερότητα, αίσθηση, πάθος, δύναμη.

Τι σας έκανε να δεχτείτε να συμμετάσχετε στην παράσταση “Τερμίτες”; Πείτε μας λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου.

Όταν διάβασα το έργο του Παναγιώτη Καστρίτση και της Δανάης Ντέμου συγκινήθηκα βαθιά και ένιωσα αμέσως την επιθυμία να γίνω μέρος αυτού του έργου. Οι αναμνήσεις που έχω από τους γονείς μου οι οποίοι φρόντιζαν τους δικούς τους γονείς όταν ήταν κατάκοιτοι, η αγωνία, οι ματαιωμένες ελπίδες τους για βελτίωση των πραγμάτων, η αλλαγή και η ανημποριά του ανθρώπου σου η οποία σε σκεπάζει σα σύννεφο, η νέα πραγματικότητα στην οποία πρέπει να μάθεις πλέον να ζεις, όλα αυτά ξύπνησαν εκρηκτικά μέσα μου και θεώρησα ότι το έργο ρίχνει φως ακριβώς σε αυτό. Μοιάζει λες και η ζωή προχωράει χωρίς να σε ρωτήσει, χωρίς να περιμένει την έγκρισή σου και είσαι αναγκασμένη / αναγκασμένος να βρεις έναν τρόπο να προχωρήσεις μέσα σε μια νέα πραγματικότητα.

Πώς θα περιγράφατε τον χαρακτήρα του απολυμαντή;

Ο απολυμαντής έρχεται σαν καταλύτης να διαταράξει ένα σταθερό και δομημένο σύμπαν, του αδερφού και της αδερφής. Είναι ο εξωγενής παράγοντας που διαταράσσει την παγιωμένη κατάσταση, το ερέθισμα που συμβάλλει σε μια εσωτερική διερεύνηση. Είναι ένας χαλαρός τύπος ο οποίος γνωρίζει καλά το επάγγελμά του και πωρώνεται με αυτό. Ενώ είναι άνετος σαν άνθρωπος και προσπαθεί να καλλιεργήσει τον εαυτό του, υπάρχουν σημεία μέσα του ανεπεξέργαστα με τα οποία δεν έχει αναμετρηθεί και τα έχει προσεγγίσει λίγο πιο επιδερμικά. Άνετα τον έκανα παρέα αλλά αν πιάναμε πιο βαριά θέματα δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Πιστεύω ότι αν κάναμε παρέα θα γελούσαμε πολύ και θα με ενέπνεε η χαλαρότητά του.

Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας το αγαπημένο σας ποίημα, τραγούδι και ταινία που σας συνοδεύουν αυτή την περίοδο, καθώς και το μέρος που σας εμπνέει περισσότερο.

Το ποίημα που είναι συνέχεια στο μυαλό μου αυτές τις μέρες είναι το "Νακασάκι" του Φώτη Αγγουλέ το οποίο δυστυχώς παραμένει ακόμα επίκαιρο. Λέει λοιπόν:

Ναγκασάκι

Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο.
Σήμερα, έπεσε η Ατομική...
Σήμερα, στα λιμάνια,
οι σωματέμποροι και οι πορτοφολάδες
μπορούν να περηφανεύονται
που δεν έγιναν Εφευρέτες...
Σήμερα
θα μπορούσε να λέει στην προσευχή της,
μια πόρνη:
Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ,
που δε γέννησα....

Τα τραγούδια που είναι κολλημένα στο μυαλό μου αυτόν τον καιρό είναι ένα Σοβιετικό τραγούδι το οποίο σε αγγλική μετάφραση λέγεται "Dark is the night" και ένα τραγούδι το οποίο έγραψα και το τραγουδάω μέρα νύχτα και λέγεται "Όσο κι αν τρέξω".

Η πιο μαγική ταινία θα είναι πάντα το "Holy Mountain" του Alejandro Jodorovski.

Το μέρος που με εμπνέει περισσότερο είναι το χωριό μου στην Κρήτη. Εκεί γεμίζω πάντα μπαταρίες. Κάτω από τον έναστρο ουρανό, ανάμεσα στα ελαιόδεντρα και στους κατοίκους του χωριού μου, εκεί ξαναβρίσκω όλα όσα έχω ξεχάσει στην πόλη.

Φωτογραφία κεντρική: @p_stellat @pstation @studiop56

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/termites-ison/