Το έργο πραγματεύεται έννοιες όπως η Δικαιοσύνη, η ενοχή και η συλλογική ευθύνη. Πώς επηρέασαν αυτές οι θεματικές τη δική σας προσωπική προσέγγιση στον ρόλο;

Μάριος: Η αλήθεια είναι ότι η παράσταση μας είναι ένα συλλογικό αφήγημα, ερμηνευμένο από τέσσερις ηθοποιούς, που καλούνται να παίξουν πολλούς ρόλους, αναδεικνύοντας τις βασικές θεματικές της ιστορίας ή καλύτερα αυτές που εμείς έχουμε επιλέξει να φωτίσουμε περισσότερο. Όντας νέοι καλλιτέχνες και πολίτες αυτής της χώρας δε μπορούμε να αγνοήσουμε την επικαιρότητα που μας διατρέχει. Και η «Μουγγή Καμπάνα» κρύβει μέσα στην παραμυθένια ιστορία της, ζητήματα που δυστυχώς μας αφορούν άμεσα και ως χώρα αλλά και ως ανθρωπότητα εν γένει.

Η παράσταση στηρίζεται αποκλειστικά στο σώμα και τη φωνή σας, χωρίς εξωτερικά “στηρίγματα”. Πόσο απαιτητική ήταν αυτή η «γυμνή» σκηνική συνθήκη για εσάς;

Ηλέκτρα: Η αλήθεια είναι ότι αυτή είναι μία αρκετά απαιτητική συνθήκη, καθώς όλο το έργο είναι φτιαγμένο να παίζεται με «κοινή ανάσα» και με απόλυτη συγκέντρωση, και έτσι πραγματικά δεν υπάρχει καθόλου χρόνος ξεκούρασης για κανέναν πάνω στη σκηνή! Το αντίθετο μάλιστα, πρέπει να είμαστε συνέχεια εν εγρηγόρσει ώστε αν συμβεί το οτιδήποτε να είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε την ιστορία! Στην ουσία, έχουμε να συμπεριλάβουμε μόνο τα φώτα και το κοινό από εξωγενείς παράγοντες. Αυτό φυσικά είναι κάτι που σιγά-σιγά συνηθίζεται και έχει πολλά να διδάξει σε έναν ηθοποιό και θα έλεγα ότι είμαι πολύ περήφανη που από όλα τα στυλ των παραστάσεων η δική μας είναι μια τόσο ομαδική δουλειά που ο ένας υποστηρίζει και έχει στο νου του συνέχεια τον άλλον.

Μάριος: Αυτός ήταν και ένας στόχος που θέσαμε από την αρχή. Ολα να είναι «γυμνά» και φανερά και στον θεατή αλλά και σε εμάς. Τα πάντα να προέρχονται από τα σώματα μας και τη φωνή μας, με εξαίρεση φυσικά τα φώτα! Και πιστεύω ότι είναι ένας στόχος που επετεύχθη. Κι αυτό, όπως είπε και η Ηλέκτρα πιο πάνω, δημιουργεί στιγμές που όλοι οι ηθοποιοί αναπνέουμε μαζί, σαν να είχαμε έναν πνεύμονα για τέσσερα σώματα.

Οι τέσσερις ηθοποιοί βρίσκεστε διαρκώς επί σκηνής. Πώς διαμορφώνεται η ενέργεια και η μεταξύ σας σχέση κατά τη διάρκεια της παράστασης;

Σόνια: Είναι από τις πιο όμορφες εμπειρίες ενός/μιας ηθοποιού αυτή η διαρκής επαφή με τους/τις συναδέλφους/ισσες πάνω στη σκηνή (πόσο μάλλον όταν είστε και φίλοι), γιατί η εσωτερική διεργασία είναι τόσο γεμάτη. Εκτός από την ατομική ενέργεια του καθένα/καθεμιάς μας έχουμε και την δανεική των άλλων. Γίνεται μια έκρηξη σύμπνοιας, αλληλεγγύης, και κοινού προσανατολισμού που είναι μια σπάνια ευκαιρία (ακόμη και στο θέατρο που από τη φύση του είναι τέχνη συλλογική). Αυτή η παράσταση είναι σαν τους τρεις σωματοφύλακες: ένας για όλους και όλοι για έναν (βέβαια να θυμίσουμε ότι η ομαδική δουλειά βρίσκεται και εκτός σκηνής, με τον Πάνο Αποστολόπουλο να στηρίζει σκηνοθετικά, τον Νικόλα Χατζηβασιλειάδη να ενισχύει την κινησιολογία μας, την Αλεξάνδρα Φτούλη να δημιουργεί τα σκηνικά και τα κοστούμια μας και τον Δημήτρη Μπαλτά να συμπυκνώνει την ατμόσφαιρα με τα φώτα! Είμαστε πολλοί οι σωματοφύλακες!)

Το έργο γράφτηκε το 2003, αλλά μοιάζει εξαιρετικά επίκαιρο. Σε ποιες στιγμές νιώθετε ότι «συνομιλεί» πιο έντονα με το σήμερα;

Σόνια: Δυστυχώς είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις μόνο μερικές στιγμές αυτής της αφήγησης που αισθάνεται κανείς/καμιά ότι «συνομιλούν» με το σήμερα. Από την αρχή αυτού του παραμυθιού και συνεπώς την έναρξη του κύκλου θυσίας/αίματος, μέχρι τη στιγμή που οι κάτοικοι του χωριού μας αρνούνται να προσφέρουν καταφύγιο στους εξόριστους, μέχρι και όταν διαπράττουν γενοκτονία, και τέλος όταν ψάχνουν έναν νέο σωτήρα, όλα δείχνουν το μόλις καινούριο νέο έτος του 2026. Ο Θανάσης Τριαρίδης έχει αναδείξει και σε αυτή τη νουβέλα του τις σχέσεις εξουσίας που διατρέχουν όλα τα στρώματα της κοινωνίας και το πόσο εύθραυστες είναι αυτές οι εναλλαγές του δίπολου εξουσιαστή/εξουσιαζόμενου. Αυτό μας δείχνει πως ειδικά σήμερα, εν καιρώ οξυμένης πολεμικής δραστηριότητας, τίποτα δεν είναι δεδομένο για το ποιος είναι ασφαλής, ή ισχυρός, ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο ότι το δίκαιο λειτουργεί και δυστυχώς μας δείχνει πως η εξουσία δεν είναι από μόνη της μια αυθαίρετη υπόσταση που μας αλλοτριώνει, αλλά το πρόβλημα προκύπτει από το τι κάνουν κάνουν οι άνθρωποι όταν αλλάζουν οι ισορροπίες και μπαινουν στη θέση του εξουσιαστή.

Η μουσική της παράστασης αντλεί στοιχεία από μοιρολόγια και εκκλησιαστικούς ύμνους. Πώς επηρεάζει αυτό το ηχητικό τοπίο την ερμηνεία και τον ρυθμό σας;

Ηλέκτρα: Θα έλεγα ότι η μουσική αυτή που είναι εμπνευσμένη από την παράδοση, τα μοιρολόγια και τους εκκλησιαστικούς ύμνους είναι καταγεγραμμένη μέσα μας, είναι οικεία με έναν τρόπο και έτσι εναρμονίζεται με αυτήν την ιστορία, δημιουργεί ρυθμό και συγκίνηση.

Ανθή: Συμφωνώ απόλυτα με την Ηλέκτρα. Είναι μουσική που εναρμονίζεται θαρρείς με το DNA μας, με τους χτύπους της καρδιάς μας. Κι αυτό που την κάνει ακόμη πιο “ατόφια”, κατά την γνώμη μου, είναι ότι ακούγεται “a capella” δηλαδή χωρίς την συνοδεία μουσικής. Παράγεται από εμάς, κάθε βράδυ ζωντανά, σε σχέση με το εκάστοτε κοινό, εναρμονισμένη απόλυτα με τις ανάσες και τις καρδιές όλων μας.

Αν έπρεπε να συνοψίσετε σε μία φράση τι θέλετε να πάρει ο θεατής φεύγοντας από «Η Μουγγή Καμπάνα», ποια θα ήταν αυτή;

Ανθή: Στόχος μας είναι να φτιάχνουμε παραστάσεις που γεννάνε ερωτήματα και δίνουν ευκαιρίες στον θεατή να αναρωτηθεί τα της ψυχής του. Προσωπικά με συγκινούν πολύ οι παρακάτω φράσεις που πιστεύω ότι περιέχουν την “καρδιά” της παράστασής μας: «Άραγε τι θα πει δικαιοσύνη και τι αγάπη;» & «Οι άνθρωποι δεν είναι μαθημένοι να λατρεύουν δίχως αντάλλαγμα».

πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.ticketservices.gr/event/mcf-i-mouggi-kampana/?lang=el