Η ηθοποιός Άννα Παπαγιάννη μιλά στο θεατρο.gr για τον ρόλο της στο έργο της Μένιας Κιοσσέ «Εδώ δεν πενθούν» το οποίο θα παρουσιάσει μαζί με τον Θάνο Καπρέλη σε σκηνοθεσία του ιδίου, στη σκηνή του Θεάτρου 104 στο Γκάζι από τις 10 Οκτωβρίου, αλλά και για το πένθος, την απώλεια και τα όνειρά της για το μέλλον.

Μιλήστε μας για τον ρόλο που υποδύεστε στην παράσταση.

Ο ρόλος μου στην παράσταση «Εδώ δεν πενθούν» είναι ο ρόλος της Μαρίας Αλεξίου. Η Μαρία είναι μια γυναίκα που έχει βιώσει την απώλεια. Προσπαθεί, με όση δύναμη της έχει απομείνει, να παραμείνει λειτουργική στην καθημερινότητά της. Φυσικά, αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο, ειδικά όταν προσπαθείς να «κουκουλώσεις» τα στάδια του πένθους. Θυμώνει που όλα γύρω της προχωρούν κανονικά, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, την ίδια στιγμή που εκείνη έχει χάσει ό,τι πολυτιμότερο είχε. Συναντώντας τον Γιάννη, θα καταλάβει ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που κουβαλούν το ίδιο βάρος, αυτό δεν κάνει τον πόνο της μικρότερο, αλλά την κάνει να μη νιώθει μόνη.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε κατά την προσέγγισή του;

Οι δυσκολίες που αντιμετώπισα κατά την προσέγγιση του ρόλου ήταν κυρίως στο να την καταλάβω, αλλά και στο ότι βίωσα και η ίδια ένα ξαφνικό πένθος, γεγονός που με δυσκόλεψε πολύ συναισθηματικά. Η Μαρία υποφέρει από βαθιές ενοχές για την απώλειά της. Αναρωτιέται μήπως δεν πρόσεξε τα σημάδια, μήπως δούλευε πολύ, μήπως έπρεπε να είχε καταλάβει έγκαιρα τι συνέβαινε. Στην αρχή στάθηκα πολύ αυστηρή μαζί της. Σκεφτόμουν: «Πώς γίνεται να έχεις έναν δικό σου άνθρωπο και να μην αντιλαμβάνεσαι ότι περνάει τόσο δύσκολα;». Και έτσι, την έβαζα απέναντι. Η Μαρία δεν ήταν αδιάφορη· ήταν μια γυναίκα που, όπως όλοι μας, χάθηκε μέσα στην καθημερινότητα. Έχασε τα σημάδια μέσα στο καθημερινό τρέξιμο, μέσα σε αυτό το «θα τα πούμε αύριο» που λέμε όλοι μας, αναβάλλοντας τις ουσιαστικές κουβέντες. Δεν ήταν προετοιμασμένη για το αδιανόητο μιας τόσο ξαφνικής απώλειας. Μόλις άφησα πίσω την κριτική, κατάφερα να δω τον βαθύ της πόνο και να την αγαπήσω.

Πώς αντιμετωπίζετε σε προσωπικό επίπεδο το πένθος και την απώλεια;

Οι δυσκολίες που αντιμετώπισα κατά την προσέγγιση του ρόλου ήταν κυρίως στο να την καταλάβω, αλλά και στο ότι βίωσα και η ίδια ένα ξαφνικό πένθος, γεγονός που με δυσκόλεψε πολύ συναισθηματικά. Η Μαρία υποφέρει από βαθιές ενοχές για την απώλειά της. Αναρωτιέται μήπως δεν πρόσεξε τα σημάδια, μήπως δούλευε πολύ, μήπως έπρεπε να είχε καταλάβει έγκαιρα τι συνέβαινε. Στην αρχή στάθηκα πολύ αυστηρή μαζί της. Σκεφτόμουν: «Πώς γίνεται να έχεις έναν δικό σου άνθρωπο και να μην αντιλαμβάνεσαι ότι περνάει τόσο δύσκολα;». Και έτσι, την έβαζα απέναντι. Η Μαρία δεν ήταν αδιάφορη· ήταν μια γυναίκα που, όπως όλοι μας, χάθηκε μέσα στην καθημερινότητα. Έχασε τα σημάδια μέσα στο καθημερινό τρέξιμο, μέσα σε αυτό το "θα τα πούμε αύριο" που λέμε όλοι μας, αναβάλλοντας τις ουσιαστικές κουβέντες. Δεν ήταν προετοιμασμένη για το αδιανόητο μιας τόσο ξαφνικής απώλειας. Μόλις άφησα πίσω την κριτική, κατάφερα να δω τον βαθύ της πόνο και να την αγαπήσω.

Πώς είναι η συνεργασία σας με τα υπόλοιπα μέλη της Ομάδας LUMA;

Είναι κάτι πολύ δύσκολο. Όλοι ξέρουμε ότι κάποια στιγμή θα έρθει, αλλά πάντα είναι επώδυνο. Για μένα, το πένθος δεν ξεπερνιέται, απλώς μαθαίνεις να ζεις με την απώλεια.

Είναι όπως όταν χτυπούσαμε όταν ήμασταν παιδιά βλέποντας το σημάδι, θυμάσαι πώς έπεσες. Δεν πονάει πια, δεν βγάζει αίμα, αλλά είναι εκεί για να σου το θυμίζει.

Λίγα λόγια για εσάς και την πορεία σας στον χώρο του θεάτρου;

Τελείωσα τη Δραματική Σχολή της «Αθηναϊκής Σκηνής» Κάλβου - Καλαμπόκη και στο θέατρο εργάστηκα πρώτη φορά το 2011. Από τότε, συνεχίζω τη διαδρομή μου στον χώρο ενώ παράλληλα ασχολούμαι με το θεατρικό παιχνίδι για παιδιά, εφήβους και ενήλικες. Για μένα, αυτή η δουλειά έχει νόημα μόνο όταν γίνεται με ειλικρίνεια και συνέπεια. Κάθε ρόλος όλα αυτά τα χρόνια είναι ένα μάθημα. Σήμερα, η συμμετοχή μου στην παράσταση «Εδώ δεν πενθούν» της Μένιας Κιοσσέ ως Μαρία Αλεξίου, είναι ένας πολύ σημαντικός σταθμός για μένα.

Τι ονειρεύεστε για το καλλιτεχνικό σας μέλλον;

Δεν ονειρεύομαι συγκεκριμένους ρόλους. Αυτό που θέλω για το μέλλον είναι να συνεχίσω να κάνω αυτή τη δουλειά με ειλικρίνεια και συνέπεια. Να συναντιέμαι με ανθρώπους που βλέπουμε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο και να συμμετέχω σε έργα που έχουν κάτι ουσιαστικό να δώσουν στον θεατή. Αυτό είναι για μένα το ζητούμενο στο θέατρο.

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο: Μένια Κιοσσέ

Σκηνοθεσία: Θάνος Καπρέλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Μένια Κιοσσέ

Σκηνικά: Ομάδα «LUMA»

Επιμέλεια κίνησης: Ηλέκτρα Αρσενίδου

Φωτογράφιση: Γιώργος Μαρινάκης, Χρήστος Εζίρογλου

Αφίσα: Χρήστος Εζίρογλου

Προβολή-επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Παραγωγή: ΕΝ ΕΞΑΛΛΩ ΑΜΚΕ

Παίζουν (κατά αλφαβητική σειρά):

Θάνος Καπρέλης

Άννα Παπαγιάννη

Φωνή γυναίκας: Βασιλεία Τσιώνη

Φωνή εφήβου: Μάριος Κρητικόπουλος

Τραγούδι: Μαρία Βασιλοπούλου

Πληροφορίες παράστασης

Χώρος: Θέατρο 104 [Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα, πλησίον σταθμού μετρό «Κεραμεικός»]

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Σάββατο στις 21:00

Κυριακή στις 18:00

Πρεμιέρα: Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.ticketservices.gr/event/edo-den-penthoun-theatro-104/

Για κρατήσεις θέσεων-πληροφορίες: Τηλ. θεάτρου: 210 34 55 020