Γράφει η Κακλαμάνη Αθηνά

Την ομάδα “Κι όμως κινείται” την γνώρισα μέσα από την παράσταση “Δρακοδόντι”, ένα έμμετρο παραμύθι, βασισμένο στη δισκογραφία των Χαΐνηδων και μια μουσικοθεατρική παράσταση που ανέβηκε πριν μερικά χρόνια στη σκηνή του θεάτρου “Ροές”, με στόχο ο “Λόγος” και η “Μουσική” να πάρουν μορφή μέσα από το ανθρώπινο σώμα και τις άπειρες δυνατότητες που αυτό διαθέτει. Θέτοντας στο προσκήνιο κάτι που για χρόνια βρισκόταν στο περιθώριο, ήτοι τη σημασία της σωματικότητας και την ανάδειξη του ισοδύναμου προς το Λόγο χαρακτήρα της, είχα τότε αντιληφθεί ότι πρόκειται για μια ομάδα χορευτών και μουσικών, από την οποία έχουμε να περιμένουμε πολλά. Αυτός είναι και ο λόγος που καθόλου δεν μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών με ένα νέο έργο, την παράσταση “9,25”, που προσωπικά απόλαυσα στη σκηνή του Θεάτρου “Ροές”, για ακόμα μια φορά.
Και αυτή, όπως και η προηγούμενη, είναι μια παράσταση που συνδυάζει τη σωματικότητα με τη μουσική, προσπαθώντας να φέρει στη συζήτηση έννοιες αφηρημένες και φιλοσοφικές, όπως αυτή της κυκλικής αντίληψης του χρόνου, δέσμιοι της οποία είμαστε όλοι μας. Για ακόμα μια φορά, λοιπόν, η αυλαία άνοιξε και αποκαλύφθηκε μπροστά μας ένα εντυπωσιακό σκηνικό, γεμάτο τροχούς και γρανάζια, αποτυπώνοντας επιτυχώς την παραπάνω σύλληψη του χρόνου από τον άνθρωπο, ότι δηλαδή αυτός είναι κυκλικός και όχι γραμμικός, αλλά δημιουργώντας και την τέλεια συνθήκη πάνω στην οποία οι έξι χορευτές μπορούν να ξεδιπλώσουν το χορευτικό τους ταλέντα, μέσα από μια περφόρμανς που θυμίζει άλλοτε τσίρκο και άλλοτε σύγχρονο χορό. Ως εκ τούτου μέσα από μια ευφάνταστη χορογραφία ο θεατής γίνεται μάρτυρας μιας αποκαλυπτικής διαδρομής και του άγχους που βιώνουμε όλοι εξαιτίας της ροής του χρόνου.
Αντικείμενο συστοιχίας γύρω από το οποίο αφετηριάζει η ομάδα προκειμένου να αποτυπώσει όλα τα παραπάνω είναι το τρένο των 09:25, με την έννοια της αναχώρησης και της βιαιότητας όσων αφήνει πίσω της. Πράγματι, σε ολόκληρο τον ανθρώπινο πολιτισμό και την ποπ κουλτούρα δεν υπάρχει πιο μελαγχολική εικόνα από την αναχώρηση των τρένων από τον συρμό, η οποία σηματοδοτεί την απώλεια, τον αποχωρισμό, την ψευδαίσθηση του “για πάντα”. Μπροστά στην εικόνα αυτή ο άνθρωπος αισθάνεται μόνος, παρωδικός , αναλώσιμος και είναι η αίσθηση αυτή της θνητότητας και ο φόβος του τέλους που πραγματικά κατακλύζει την καρδιά σου και σε κάνει να βουρκώνεις κάθε φορά που αποχαιρετάς έναν δικό σου άνθρωπο και αφήνεις πίσω σου τις αναμνήσεις και τα παλιά σου όνειρα.
Εντυπωσιακά ακροβατικά, μια μίξη του θεάτρου δρόμου και της αισθητικής του dark cabaret και του τσίρκου, ο μοντέρνος χορός και η μουσική ενώνουν τις δυνάμεις τους για να συνθέσουν μια φιλοσοφική αλληγορία, που παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια μας με κύριο μέσο το ανθρώπινο σώμα!

ΘΕΑΤΡΟ ΡΟΕΣ (Ιάκχου 16, Γκάζι, 2103474312)
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Εισιτήρια: 12, 10 ευρώ
Χορογραφία – Δημιουργία: Κι όμΩς κινείται
Πρωτότυπη μουσική: Κλέων Αντωνίου και η ομάδα
Σχεδιασμός σκηνικών και κατασκευή: Σταύρος Μάνεσης
Κοστούμια: Φανή Μουζάκη και η ομάδα
Φωτισμοί – Βίντεο: Μαρία Αθανασοπούλου
Βοηθός χορογράφων: Ιωάννα Παρασκευοπούλου
Ερμηνεύουν: Νώντας Δαμόπουλος, Αντιγόνη Λινάρδου, Νίκος Μάνεσης και Χριστίνα Σουγιουλτζή
Συμμετέχουν: Λουκάς Αβραμίδης, Μάρθα Αρναούτογλου, Μαρία Βλάχου, Μελίνα Γκαζά, Παρθένα Ελευθεριάδου, Μαριάννα Καλπακτσόγλου, Αναστάσιος Κορκός, Ναταλία Μπαρούς, Αγγελική-Ιωάννα Παππά, Αντιγόνη Σουλάκου, Πολυξένη Σταθούλη
Μουσικοί επί σκηνής:Κλέων Αντωνίου, Peter Jacques, Γιώργος Αμέντας
Συντονισμός – Εκτέλεση παραγωγής: Delta Pi