Τις συγκινητικές, βασανισμένες και υπέροχες Σπυριδούλες. Ένα θέατρο ντοκουμέντο εμπνευσμένο απ' την ιστορία της δεκατετράχρονης Σπυριδούλας Ράπτη που την δεκαετία του 50, βασανίστηκε απ' τα αφεντικά της σχεδόν μέχρι θανάτου. Για πολλά χρόνια το όνομά της και η ιστορία της συζητιόταν. Έγινε και το συγκρότημα του Παύλου Σιδηρόπουλου. Από μόνο του το γεγονός θα μπορούσε να φτιάξει μιαν ωραία παράσταση. Όμως η παράβαση του να δημιουργηθεί ένας χορός σχεδόν αρχαίας τραγωδίας από παλιές και σύγχρονες υπηρέτριες που σχολιάζουν την ιστορία χωρίς να επεμβαίνουν στην πλοκή της αλλά και η ενσωμάτωση αφήγησης ιστοριών από δουλάκια της παλιάς εποχής μέχρι τις αλλοδαπές οικιακές βοηθούς του σήμερα κάνει την παράσταση μεγαλειώδη. Η μουσική των Θραξ Πανκc που τραγουδιέται απ' όλες σε παραδοσιακά μοτίβα έρχεται σε αντίθεση με τη νοσταλγία και την παιδικότητα των κοριτσιών και σε αυτό που βιώνουν στ' αλήθεια. Στο τέλος το κατηγορώ της ίδιας της Σπυριδούλας στον πατέρα της που η φτώχεια τον ανάγκασε να την πουλήσει δωδεκάχρονη για ένα παλιό πουκάμισο, ένα ζευγάρι παλιοπάπουτσα και ογδόντα δραχμές το μήνα. Και όταν ήρθε να την δει σκελετωμένη και έφαγαν μαζί, γιατί δεν αναρωτήθηκε πώς το κορίτσι του έτρωγε το ένα πιάτο μετά το άλλο. Ένα κατηγορώ στην κοινωνία που επέτρεπε την παιδική εργασία χωρίς ωράριο και ασφάλεια. Οι δούλες ξυλοκοπούνταν, κακομεταχειρίζονταν και πολλές βιάζονταν. Τα αφεντικά τους έχαιραν εκτίμησης απ' τον περίγυρο, ενώ αυτές ζούσαν στον πάτο του καζανιού. Πολύ λίγες απ' αυτές βρήκαν καλή συμπεριφορά απ' τα αφεντικά τους και προικίστηκαν και παντρεύτηκαν. Μην πείτε πως δεν μας αφορά κι είναι παλιές ιστορίες. Μπορεί στην Ευρώπη να έχει απαγορευτεί η παιδική εργασία αλλά σε κάποιες χώρες της Ασίας επιτρέπεται μέχρι και η παιδική σεξεργασία. Οι σύγχρονες αλλοδαπές Σπυριδούλες έχουν κλείσει τα δεκαοχτώ, έχουν ασφάλεια κι ένα ρεπό την εβδομάδα. Μα όταν καταδεχτούμε να τις κοιτάξουμε το λυπημένο βλέμμα τους μιλάει. Γιατί ποτέ κανένας άνθρωπος όταν ονειρεύεται τη ζωή του δεν ονειρεύεται να υπηρετεί τους άλλους. Οι Σπυριδούλες δεν παίζουν μόνο στη σκηνή, αλλά και στα διαζώματα της πλατείας. Έτσι δεν είναι οι γυναίκες που βλέπουμε τις ιστορίες τους από μακριά αλλά γίνονται μέρος της ζωής μας. Βρήκα εκπληκτική την ομοιότητα στην εμφάνιση του ρόλου της Σπυριδούλας με την πραγματική. Ακόμα και του σπιτιού και της εμφάνισης των Βειζαδέδων. Γιατί μπορεί να ήταν μίμηση πράξης σπουδαίας και τελείας αλλά ήταν τόσο αληθινή. Και το στομάχι μας πόνεσε στ' αλήθεια στην αφήγηση των βασανιστηρίων που υπέστη το μικρό κορίτσι. Η παράσταση ήταν κατάμεστη και πήγα την μέρα της μεγάλης βροχής. Από στόμα σε στόμα συζητιέται πως είναι μια δουλειά που αξίζει να την δούμε. Μπράβο στους συντελεστές.