Είδαμε την παράσταση Μονόκλινο σε μπουάτ της Όλγας Στέφου στο θέατρο Αλκμήνη.

Γράφει η Λένα Σάββα

" Ήμουν ολόκληρη γυναίκα από τη μέρα που έφυγα από σένα".

Το συνταρακτικό έργο της Όλγας Στέφου, ένα έργο βιωματικό, με βαθιά ευαισθησία και ειλικρίνεια, μια φωνή πέρα για πέρα αληθινή που σε μαγεύει με την αφοπλιστική της απλότητα, σε σκηνοθεσία της Άννας Χατζησοφιά, παρακολουθήσαμε στο θέατρο Αλκμήνη, ένα θέατρο υψηλής αισθητικής και τέχνης.

Τρεις εξαιρετικές ηθοποιοί, η Ιφιγένεια Καραμήτρου, η Τζίνη Παπαδοπούλου και η Ελένη Φίλιππα, ντυμένες με λευκά αιθέρια φορέματα και συνδεδεμένες με μια κόκκινη κλωστή ή σχοινί, μα η κλωστή μου φαίνεται πιο παραμυθένια (σκηνικά κοστούμια Λαμπρινή Καρδαρά) με μια απαράμιλλη γοητεία κι ευαισθησία, με φωνές που άλλοτε θυμίζουν νεράιδες και ξωτικά, άλλοτε γυναίκες του σήμερα κι άλλοτε αμαζόνες, αφηγούνται το οδοιπορικό μιας βασανισμένης γυναικείας ιστορίας.

Η Ιφιγένεια Καραμήτρου είναι η νεαρή εκδοχή της ηρωίδας και η ερμηνεία-εξιστόρηση της δονείται από ευαλωτότητα, πληγές μα και δύναμη.Κινείται ανάμεσα στο τσαγανό και την αδυναμία, μια αδυναμία που το κόκκινο σχοινί την τυλίγει και την μετατρέπει σε φωτιά δυνατή, ικανή να κάψει όλα τα κακώς κείμενα και να ξαναστήσει τον κόσμο από την αρχή.

Ένας κακοποιητικός έρωτας μ' έναν ανώριμο ψυχολογικά κι ανάπηρο συναισθηματικά νάρκισσο, αφήνει το ανεξίτηλο στίγμα του στον ψυχισμό της ηρωίδας.
Μετά από λίγο καιρό εμφανίζει μια σπάνια μορφή σκλήρυνσης κατά πλάκας και στη συνέχεια ένα δεύτερο χτύπημα έρχεται με τη μορφή της κατάθλιψης.

"Έχω σκλήρυνση κατά πλάκας αλλά την αποκαλώ Καζαμπλάνκα, όσο για την κατάθλιψη μου, μπουάτ το όνομα της. Μπουάτ με τραγούδια για κουλτουριάρηδες."

Η Ελένη Φίλιππα εναλλάσσεται ανάμεσα στην ώριμη εκδοχή της ηρωίδας και στους ρόλους γιατρών, μητέρας, γιαγιάς, με ερμηνευτική ωριμότητα και γνησιότητα, με μια ερμηνεία βάθους και δύναμης. Η ηθοποιός αυτή βγάζει μια ενέργεια σαν το παλιό κρασί που όσο μαζεύει χρόνο, τόσο πολύτιμο γίνεται.

Μια μεγάλη γραμμή προς τα πίσω της γυναικείας ιστορίας, ξεδιπλώνεται μαζί με το κόκκινο σχοινί κι αφήνει στα πόδια μας όλα τα τραύματα της Θηλυκής Αρχής από καταβολής πατριαρχίας, μέχρι τις μέρες μας.

Η Τζίνη Παπαδοπούλου, εκπληκτική στην παρουσία και την ερμηνεία της, γεφυρώνει τις δύο άλλες ηλικίες. Γοητεία, φινέτσα κι εκφραστικότητα, συνθέτουν ένα ρόλο που μαγνητίζει.

"Το μόνο όπλο που μου έχει απομείνει είναι να περιπαίζω τα ασήκωτα βάρη. Στα τακούνια μου γραμμένα όλα."

Τρεις γυναίκες που γίνονται μία και συνάμα όλες οι γυναίκες του κόσμου, ζωντανεύουν με εκρηκτική παραστατικότητα το κείμενο της Όλγας Στέφου που ντύνεται με τις έξοχα μελωδικές νότες του Σταύρου Καρτάκη.

Η Φαίδρα Νταϊόγλου στην επιμέλεια κίνησης δημιουργεί μια σύνθεση χορευτικού βαδίσματος που κάποιες στιγμές φαίνεται σαν να θέλει να πετάξει και ο Διονύσης Γαγάτσος φωτίζει τα γυναικεία πρόσωπα και τις κινήσεις τους με μια προσέγγιση θα έλεγα ερωτική.

Η σκηνοθετική γραμμή της Άννας Χατζησοφιά ζωντανεύει σκηνικά την δυναμική ευαισθησία του κειμένου. Μου άρεσε πολύ το ότι οι ηθοποιοί βγαίνουν μέσα από τα κουτιά τους, σαν να γεννιούνται αυτή τη στιγμή από μια μήτρα, βγαίνουν για να δώσουν ζωή στην ιστορία τους και ξαναμπαίνουν για να σιωπήσουν. Με κυρίαρχο πάντα το κόκκινο σχοινί που λες κι αντιπροσωπεύει την σκηνοθέτρια πάνω στη σκηνή που δίνει τις κατευθύνσεις.

Στο θέατρο Αλκμήνη είδαμε την αληθινή ιστορία μιας γυναίκας, που θα την έλεγες δραματική, χωρίς ίχνος όμως μελοδραματισμού, χωρίς καμμία επαιτεία οίκτου ή έστω συμπόνοιας. Εκείνο που αφουγκράζεσαι είναι αξιοπρέπεια και περηφάνια κι εκείνο που νοιώθεις είναι θαυμασμός.
Ένα κείμενο τόσο ανθρώπινα γυναικείο και συγκινητικό που σε κάνει να........γελάς γιατι το χιούμορ του είναι καταλυτικό. Καταλύει τους αφόρητους πόνους της Καζαμπλάνκα, τον ψυχικό πόνο της κατάθλιψης, τον συναισθηματικό πόνο της κακοποίησης, κι ανοίγει ένα παράθυρο στην καινούργια μέρα που αναδύεται στο φως. Και Όλγα Στέφου όχι, η διάθεση μας δεν χάλασε. Εγώ τουλάχιστον, έφυγα αναπτερωμένη!

https://www.ticketservices.gr/event/alkmini-monoklino-se-mpouat/?lang=en