Είδαμε την παράσταση Σ' εσάς που με ακούτε της Λούλας Αναγνωστάκη στο Αμφι-Θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου

Γράφει η Λένα Σάββα

" Η ανθρωπότητα είναι μαζί μας.Δεν θα αφήσουμε τους ισχυρούς αυτού του κόσμου να μας κάνουν ότι θέλουν. Θα βάλουμε τους δικούς μας όρους. Απόψε πεθαίνει ο φασισμός.Δικαιοσύνη τώρα. Venseremos!

Ένα από τα σπουδαιότερα έργα της μεγάλης Ελληνίδας συγγραφέως Λούλας Αναγνωστάκη, μετά από δύο σεζόν στο ΚΘΒΕ παρουσιάζεται στο Αμφιθέατρο σε συμπαραγωγή με τον πολιτιστικό οργανισμό "Λυκόφως" σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη και δραματουργική επεξεργασία του ίδιου και της Ιζαμπέλας Κωνσταντινίδου.

Το έργο είχε παρουσιαστεί στο θέατρο της οδού Κυκλάδων σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή το 2003 και στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη το 2016.

Βρισκόμαστε στο σαλόνι ενός σπιτιού στο Βερολίνο του 2001. Σ' ένα Βερολίνο μεγάλων αναταραχών κοινωνικών και πολιτικών. Το σπίτι ανήκει στους Χανς και Μαρία που το επινοικιάζουν στον Άγη και τη Σοφία. Μαζί τους είναι η Γερμανίδα Τρούντελ, η Έλσα μητέρα της Σοφίας με τον ανάπηρο γιο της Νίκο και τον Ιταλό εραστή του Τζίνο, ο Ιβάν που προμηθεύει ναρκωτικά στη Σόφια μαζί με οδηγίες διακίνησης.
Ένας μικρόκοσμος εμπεριέχων πολλά στοιχεία του μακρόκοσμου που μας περιβάλλει. Αύριο πρόκειται να γίνει μια μεγάλη ειρηνική διαδήλωση και σήμερα σ' αυτό το σπίτι γίνεται η πρόβα τζενεράλε. Τι θα πει ο καθένας, πώς θα παρουσιάσει στον κόσμο το όραμα του, τη διαμαρτυρία του, τη δράση που θέλει να προτείνει. Και μέσα στο συλλογικό προβάλλει αναπόφευκτα το προσωπικό. Οι αγωνίες τα ανεπίλυτα τραύματα, τα προσωπικά αδιέξοδα, οι εσωτερικές συγκρούσεις.
Πάνω από τα κεφάλια όλων η αστυνομοκρατία, η άνοδος του νεοναζισμού, η βία.
Μέσα τους το όνειρο για μια καλύτερη ζωή, η δίψα για ελευθερία, ισότητα και δημοκρατία.

Στο κέντρο του σαλονιού υπάρχει ένα μικρόφωνο. Είναι η σύνδεση του μέσα με το τεράστιο έξω. Ο τρόπος να έχουν αποδέκτη οι φωνές τους. Από το ανοιχτό παράθυρο ακούγεται η βουή της ανθρώπινης αντάρας. Όταν κλείνει, ζωγραφίζεται στα πρόσωπα η κραυγή του Μουνκ, όλη η υπαρξιακή αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης, η κρατημένη οργή.

"Είμαστε ίσως της γης οι χαμένοι, αλλά αυτό δεν θα μας σταματήσει από το να χορεύουμε, να τραγουδάμε, να ερωτευόμαστε και να αγωνιζόμαστε.Να ελπίζουμε πως μια μέρα κι εμείς θα νικήσουμε."

Αυτό το δύσκολο και πολυθεματικό έργο, η σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη το απογειώνει.Με εμφανή σε όλη την παράσταση την τρυφερότητα και την ευαισθησία με τις οποίες το προσεγγίζει, φέρνει το χτες στο σήμερα και δημιουργεί ένα πεδίο σύγχρονο που το διακοσμεί με αναφορές (φόρο τιμής) στους αδικοχαμένους Παύλο Φύσσα, Ζακ Κωστόπουλο, Άλκη Καμπανό, (ένα σημείο στο οποίο οι θεατές χειροκρότησαν θερμά). Η σκηνοθεσία του έχει ένταση και πάθος, ρυθμό και ποίηση, ζωντάνια που αναδύεται ακόμα και μέσα στις σιωπές, δίνει μια δυναμική που κάνει τις ιστορίες να ρέουν. Οι μουσικές του επιλογές είναι υπέροχες και τα χορευτικά κομμάτια που προσθέτει δίνουν ποιητικότητα και σφρίγος. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης διαθέτει έμπνευση και πάθος, είναι ένας σκεπτόμενος πολίτης στην ιστορία του τόπου του, και ο προβληματισμός του καθώς και η πρόθεση του να εκφράσει τα σύγχρονα αδιέξοδα, φαίνεται καθαρά μέσα σ' αυτό το βαθιά, πολιτικό και προφητικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη.

"Ποιοι ρίχνουν τα ναρκωτικά στις αγορές, πώς προσπαθούν να εξοντώσουν ολόκληρους πληθυσμούς, να φιμώσουν τα καλύτερα μυαλά, να εξουδετερώσουν μαζικά κινήματα."

Οι ηθοποιοί της παράστασης σαν ένα άρρηκτα και αδιαίρετα δεμένο σύνολο, λειτουργούν με εντυπωσιακή χημεία μεταξύ του, διατηρώντας ταυτόχρονα ο καθένας την ατομικότητα του, άλλο ένα ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο κομμάτι της σκηνοθετικής έμπνευσης. Εξαιρετικοί στην ερμηνεία τους, συντονισμένοι στην κίνησή τους, με μελωδική ρυθμικότητα στα τραγούδια τους.
Ελαφρώς ξεχωρίζει ο Πάρις Αλεξανδρόπουλος με την πλαστικότητα στις κινήσεις του και την βραχνή αισθαντική φωνή του, η Χρυσή Μπαχτσεβάνη για την γεμάτη ευαισθησία κι εσωτερικότητα ερμηνεία της και η Σεμίραμις Αμπατζόγλου για το δυναμικό της ταμπεραμέντο τη στιγμή της δικής της δήλωσης-καταγγελίας
Γενικά όμως όλοι οι ηθοποιοί έχουν μια εντυπωσιακά δυνατή ερμηνευτική παρουσία.

Ενδιαφέρον κομμάτι της παράστασης οι χορογραφίες της Ξένιας Θεμελή, νευρώδεις, εκρηκτικές, έντονες κινήσεις μιας οργισμένης διαμαρτυρίας, ένας καταγγελτικός χορός που καθηλώνει και ξεσηκώνει συνάμα.

Ατμοσφαιρικοί οι φωτισμοί του Τάσου Παλαιορούτα, ενδεικτικοί ενός μικροαστικού σπιτιού τα σκηνικά του Εδουάρδου Γεωργίου και τα κοστούμια της Μαρίνας Κελίδου.

"Η βία, από τότε που εμφανίστηκε η αστική νομιμότητα, ο κοινοβουλευτισμός είναι η βάση της κυρίαρχης πολιτικής τάξης. Το καπιταλιστικό κράτος στο σύνολο του βασίζεται στη βία."

Το Σε σας που με ακούτε της Λούλας Αναγνωστάκη είναι μια διαχρονική θεατρική πρόταση που πιάνει ουσιαστικά το σφυγμό της εποχής της και έχει το δυναμικό να μετακινήσει συνειδήσεις. Είναι μια διεισδυτική ματιά που "μιλάει" στον σύγχρονο άνθρωπο, που καταγγέλλει και κινητοποιεί.
Πρόκειται για μια σπουδαία δουλειά που πλουτίζει τον θεατή και που δυστυχώς δεν φτάνει να την δεις μόνο μια φορά, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο λόγω των συνεχόμενων sold aut.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ
Είστε υπέρ ή κατά;
Έστω απαντήστε μ' ένα ναι ή μ' ένα όχι
το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί
πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε
τα πάντα βασανίζουν στη ζωή ....................
......................................
.....................................
Μια λέξη μόνο.
Είστε υπέρ ή κατά;
Σκεφτείτε το καλά.
Θα περιμένω!
ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

 https://www.ticketservices.gr/event/s-esas-pou-me-akoute/?lang=el