Μετά την παράσταση "Το Σώσε" στο θέατρο Παλλάς αρκετά χρόνια πριν, αν κάποιος μου έλεγε ότι θα παρακολουθούσα ξανά μια παράσταση όπου τίποτα δεν θα πηγαίνει σωστά —και θα έφευγα με κοιλιακούς από τα γέλια— θα του έλεγα πως μάλλον θα ήταν δύσκολο. Κι όμως, το «Όλα... Λάθος!» ήρθε να αποδείξει ότι το καλοκουρδισμένο λάθος είναι τέχνη. Και σε αυτή την περίπτωση, μιλάμε για σκηνοθετημένο χάος υψηλών απαιτήσεων.

Η ελληνική διασκευή της βραβευμένης διεθνώς βρετανικής επιτυχίας είναι μια ωδή στην αποδόμηση: τα σκηνικά καταρρέουν, οι χαρακτήρες παραπαίουν, αλλά το κοινό παραμένει καθηλωμένο. Όχι γιατί αγωνιά — αλλά γιατί δεν προλαβαίνει να πάρει ανάσα από το γέλιο.

Υθίνοντες για αυτό είναι οι: Henry Lewis, Jonathan Sayer και Henry Shields. Το βραβευμένο έργο τους έχει μεταφραστεί ήδη σε 30 γλώσσες και έχει παιχτεί στις περισσότερες χώρες του κόσμου.

Το «Όλα... Λάθος!» είναι η απόλυτη θεατρική καταστροφή — και το λέμε με τον καλύτερο τρόπο! Μια αφοσιωμένη (αν και κάπως... άτυχη) θεατρική ομάδα προσπαθεί να ανεβάσει ένα κλασικό αστυνομικό έργο. Αλλά από την πρώτη σκηνή, όλα πάνε στραβά: πόρτες που δεν ανοίγουν, σκηνικά που καταρρέουν, ρόλοι που μπερδεύονται, και ηθοποιοί που παλεύουν να σώσουν την κατάσταση με κάθε πιθανό — και απίθανο — τρόπο. Το γέλιο είναι εγγυημένο!

Ο θίασος "Corley university drama society" ανεβάζει την θεατρική παράσταση "Ένας φόνος στην έπαυλη των Χάβερσαμ". Το έργο μέσα στο έργο, όπως καταλάβατε ήδη, αφορά έναν φόνο: ένας νεκρός, μερικοί ύποπτοι, ένας αποφασισμένος ντετέκτιβ, μυστικοί έρωτες, οικονομικά κίνητρα και ένα ερώτημα που πλανάται διαρκώς: Μα ποιος, τέλος πάντων, σκότωσε τον Charles;

Η σκηνοθεσία της Θέμιδος Μαρσέλλου, απογειώνει το έργο χωρίς να το προδώσει. Με χιούμορ χειρουργικής ακρίβειας, η ίδια στήνει ένα μπαλέτο καταστροφής, όπου κάθε «λάθος» είναι σαν να είναι αυστηρά προγραμματισμένο. Είναι σα να βλέπεις ένα ωρολογιακό μηχανισμό... που εκρήγνυται με ρυθμό stand-up κωμωδίας.

Τα Σκηνικά της Μαρίας Φιλίππου... πρωταγωνιστούν... Τα πάντα σπάνε, πέφτουν ή στρίβουν όταν δεν πρέπει — κι όμως, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Πραγματικός άθλος. Τα συγχαρητήρια μου, παρακαλώ...με κράνος. Τα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκκορού είναι ευρηματικά και εύστοχα και συμμετέχουν στην κωμωδία με λεπτές πινελιές που ενισχύουν τους χαρακτήρες — χωρίς να αποσπούν ή να φωνάζουν. Στο σωστό τόνο, με άποψη. Οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα υπηρετούν απόλυτα τη φρενήρη ροή της παράστασης. Μια σβήνει, μια ανάβει, μια... πέφτει κάποιος κάτω. Το φως ακολουθεί κάθε τρέλα και κάθε ευτράπελο. Η Μουσική επιμέλεια του Ιάσονα Γουάστωρ είναι σωστά δομημένη, χωρίς φλυαρίες.
Ένα έργο όπου όλα κινούνται λάθος, απαιτεί αλάνθαστη κινησιολογία. Γι' αυτό φρόντισε ο Θοδωρής Γιαννόπουλος ο οποίος πέρα από την πολύτιμη βοήθεια του στην σκηνοθεσία της παράστασης, στήνει... χορογραφίες ατυχημάτων με επιτυχία.
Οι Ηθοποιοί είναι η Καρδιά & τα σπλάχνα της Καταστροφής. Ο αγαπημένος όλων μας, Θανάσης Τσαλταμπάσης, ο "βετεράνος" πια του σωματικού χιούμορ, με timing που θα ζήλευαν και τα ελβετικά ρολόγια, στήνει μια φιγούρα που σε κάνει να νιώθεις τύψεις που γελάς τόσο. Η γλυκύτατη Παρθένα Χοροζίδου είναι μια ανθρωπόμορφη «βροχή αστείων». Όπου κι αν βρεθεί, είναι σαν να παίζει σε one-woman-show, με τρομερό ένστικτο πάντα και αυτοσαρκασμό. Ο Αργύρης Αγγέλου με εκφραστικότητα που φλερτάρει με την υπερβολή αλλά δεν τη φοβάται, είναι εκείνος ο τύπος που ακόμη και όταν δεν μιλάει, σε κάνει να γελάς. Ο Στράτος Λύκος, ξεχώρισε. Υποδειγματικός και απίστευτα αστείος, ως ο αδερφός του εκλιπόντος. Ένας ήρωας που προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία του ενώ το σύμπαν καταρρέει. Κι αυτό τον κάνει αστείο – με αξιοπρέπεια. Ο Γιώργος Χατζής, η Κατερίνα Σούσουλα, ο Βαγγέλης Πιτσιλός τρεις λεπτές παρουσίες με θεατρική στόφα και χιούμορ που δεν φωνάζει – αλλά υπαινίσσεται. Τέλος, ο Ζήσης Ρούμπος είναι σαν να γεννήθηκε μέσα στο σύμπαν του έργου. Εξωστρεφής, ευρηματικός, και με κωμικό θράσος που αρπάζει το κοινό απ’ τον λαιμό και το σέρνει στο δικό του... πανικό.

Το μόνο αρνητικό που μπορώ να εντοπίσω είναι η μεγάλη διάρκεια της παράστασης — από τις 21:00 έως τις 23:45 — μαζί με ένα 15λεπτο διάλειμμα. Μια διάρκεια που θυμίζει μαραθώνιο... αλλά είναι από αυτούς που τρέχεις με χαμόγελο! Ίσως θα ήταν καλή ιδέα η έναρξη να γίνεται λίγο νωρίτερα, ώστε το κοινό να προλαβαίνει πιο άνετα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Bonus extra: Το pre-show, από τις 21:00 έως τις 21:15, σε βάζει από νωρίς στο κλίμα και σε προετοιμάζει για το απόλυτο σκηνικό χάος που ακολουθεί. Γι' αυτό, φροντίστε να είστε στην ώρα σας — ή και λίγο νωρίτερα — για να μη το χάσετε!

Κι όσο κυλά η βραδιά, γελάς τόσο πολύ που δεν καταλαβαίνεις πώς πέρασε η ώρα. Άλλωστε, όταν όλα πάνε λάθος... περνάς τέλεια! Μια αντισυμβατική παράσταση για εκείνους που αγαπούν την κωμωδία. Ένα ευφυές χαοτικό πανηγύρι, που στηρίζεται στη σκληρή δουλειά, τον απόλυτο συγχρονισμό και το πάθος για το γέλιο. Καλή θέαση!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/summer/ola-lathos-the-play-that-goes-wrong/