Η «Λιγεία»  δεν αφηγείται τον θάνατο· τον διαπραγματεύεται. Δεν τον δείχνει, τον αφήνει να πλανάται, σαν ανάσα που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Ο Πόε μετασχηματίζεται σε τελετουργία μνήμης, όπου η αγάπη και η απώλεια συγχέονται, μέχρι να γίνουν το ίδιο πράγμα.

Η σκηνή λειτουργεί ως εσωτερικό τοπίο. Ο χώρος δεν είναι τόπος αλλά κατάσταση: η λιτή, διαχρονική σκηνογραφία δημιουργεί ένα πεδίο όπου η απουσία είναι εξίσου παρούσα με το σώμα. Το video wall δεν αποτελεί απλό οπτικό σχόλιο· γίνεται φορέας συνείδησης, προβάλλοντας θραύσματα μνήμης που συνομιλούν οργανικά με τη δράση.

Οι κορυφώσεις χτίζονται αργά, μέσα από παύσεις και βλέμματα, χωρίς εύκολες εκτονώσεις. Η χημεία των ηθοποιών είναι υπόγεια αλλά σταθερή, συγκροτώντας ένα σύνολο όπου ο λόγος δεν επιβάλλεται, αλλά διεισδύει σαν ψίθυρος από άλλο χρόνο. Τα κοστούμια, σκοτεινά και απέριττα, δεν δηλώνουν εποχή αλλά ψυχική κατάσταση.

Σε πιο πρακτικό επίπεδο, η παράσταση βασίζεται στη λιτότητα των μέσων και σε έναν ελεγχόμενο, σταθερό ρυθμό, γεγονός που απαιτεί συγκέντρωση και διάθεση παρακολούθησης από τον θεατή. Ο φωτισμός και το video wall λειτουργούν συμπληρωματικά, ενισχύοντας την αφήγηση χωρίς να αποσπούν την προσοχή, ενώ η χρήση της σιωπής και του ήχου καθορίζει τις δραματουργικές κορυφώσεις. Πρόκειται για μια παράσταση ατμόσφαιρας, χωρίς έντονη δράση ή συμβατική κορύφωση, που απευθύνεται κυρίως σε θεατές με ενδιαφέρον για ψυχολογικό θέατρο και σύγχρονες σκηνικές προσεγγίσεις.

Με μετρημένη διάρκεια και σταθερό ρυθμό, η παράσταση δεν προσφέρει κάθαρση. Αφήνει τον θεατή μετέωρο, παγιδευμένο ανάμεσα σε αυτό που χάθηκε και σε αυτό που ίσως δεν έφυγε ποτέ. Και κάπου εκεί, στο όριο ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, σε κοιτά και σε ρωτά σιωπηλά:
πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η αγάπη πριν γίνει εμμονή; 

https://www.ticketservices.gr/event/ligeia-edgar-alan-poe-arroyo/?lang=el