Είδαμε τον Αγαπητικό της βοσκοπούλας σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού στο θέατρο Ακροπόλ
"Είναι νωρίς. Είναι η ώρα που γράφονται τα ποιήματα. Απόψε δεν κοιμάμαι γιατί κάποιος πρέπει να φυλάει τα όνειρα σας Ελάτε μαζί μου. Ακούω πουλιά. Κρατάω κλειστά τα μάτια για να βλέπω καλύτερα. Βλέπω χωράφια, βλέπω ρεματιές, βλέπω το ποτάμι και τις όχθες του με τα βατράχια, βλέπω τις καλαμιές να μιλάνε ολομόναχες, αλλά να κάνουν παρέα. Βλέπω καστανιές, οξιές, πιο πάνω τα έλατα. Βλέπω χελιδόνια, παπαρούνες, χαμομήλια....Ελάτε μαζί μου. Αλλά πρώτα διαλέξτε ένα αστέρι και πιστέψτε ότι βρίσκεται εκεί μόνο για να το βλέπετε εσείς. Γιατί μόνο με τις ωραίες ιστορίες ομορφαίνει η ζωή."
Άλλο ένα αριστούργημα δια χειρός Γιάννη Καλαβριανού απολαύσαμε στο θέατρο Ακροπόλ, μια βουκολική ιστορία έρωτα κι ένα σύγχρονο μιούζικαλ δύο σε ένα.
Δυό επιβλητικά βουνά δεσπόζουν πάνω στη σκηνή (Εύα Μανιδάκη), αλλά η πληθωρικά δυναμική παρουσία του Γιώργου Γλάστρα, ( σκηνική παρουσία μεγάλης εμβέλειας) μας αιχμαλωτίζει. Σαν αφηγητής ή σαν ο ίδιος ο Θεός των δασών ο Πάνας, αρχίζει να μιλά (εν αρχή ην ο λόγος) και ο λόγος του μας γεμίζει εικόνες, καταργεί τα συμβατικά όρια των σκηνικών, γεμίζει τον χώρο με φύση.
Η μουσική υπόκρουση του Θοδωρή Οικονόμου μας έχει ήδη πάει εκεί από πριν. Ελληνική ύπαιθρος στα τέλη του 19ου αιώνα μα και στο σήμερα. Η μαγεία της διαχρονικότητας.
Και μέσα σ' αυτές τις εικόνες η γοητευτική παρουσία της Τάνιας Τσανακλίδου εντείνει την μαγεία. Πώς τα καταφέρνει να επιβάλλεται ακόμα και χωρίς να μιλά....
Την ιστορία του Δημήτριου Κορομηλά που συγκίνησε γενιές και γενιές και που ενέπνευσε πολλούς δημιουργούς, ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός την μετατρέπει σε μιούζικαλ με την μουσική συνεργασία του Θοδωρή Οικονόμου που κάνει και την διδασκαλία των τραγουδιών.
Ο Καλαβριανός γράφει το έξοχο κείμενο και τους υπέροχους στίχους των τραγουδιών που συμπληρώνουν μουσικά την ιστορία.
Πέντε εξαιρετικοί μουσικοί επί σκηνής Βαγγέλης Παρασκευαΐδης, Κώστας Φόρτσας, Δημήτρης Χουντής, Παρασκευάς Κίτσος και Κωνσταντίνος Τσιμπούκης υλοποιούν την καταπληκτική μουσική έμπνευση του Οικονόμου.
Η ιστορία είναι απλή αλλά υπάρχουν απλές ιστορίες; Κάθε μία έχει ρίζες βαθιές που διακλαδίζονται με παραφυάδες πολλές και το κάθε μήνυμα γεννάει άλλα τόσα.
Δύσκολες εποχές, δύσκολα ήθη ειδικά για τη γυναίκα, το χρήμα είναι η κυριαρχούσα δύναμη (δεν άλλαξαν και πολύ τα πράγματα) και η Μάρω αναγκάζεται να παντρευτεί άλλον από τον Μήτρο που αγαπούσε. Τα χρόνια πέρασαν και η κόρη της η όμορφη Κρουστάλλω αγαπάει έναν φτωχό βοσκό τον Λιάκο, γιατί η καρμική γραμμή απλώνεται μέχρι εκεί που επέρχεται η θεραπεία και η κάθαρση.
Η μητέρα Μάρω δεν θέλει να ζήσει στερημένη ζωή η κόρη της κι εκεί κάπου έρχεται στο χωριό ο Μήτρος η παλιά μα αξέχαστη αγάπη. Η υπόθεση μπλέκεται ακόμα πιο πολύ μέσα από διάφορες παρεξηγήσεις, μέχρι που ο παντοδύναμος Θεός Έρωτας, βάζει τα πράγματα στη θέση τους και η παράσταση συνεχίζεται με γιορτές, τραγούδια και χορούς.
Η σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού είναι σχεδόν ορατό ότι αγγίχτηκε από τον παντοδύναμο Θεό. Η σκηνή γεμίζει τρυφερότητα και ρομαντισμό, που ίσως να μην ανήκει πια στην εποχή μας αλλά υπάρχει μέσα μας, η ροή είναι εύρρυθμη, ο δεκαπεντασύλλαβος στίχος, μεταφέρει μια νοσταλγική και λυρική νότα, αλλά κυρίως, εκείνο που γέμισε τη δική μου καρδιά είναι ότι η σκηνοθεσία του φέρνει στο σήμερα έναν αέρα φρεσκάδας και αγνότητας, αυτή την πρωτογενή αθωότητα εκείνης της εποχής και τον αγνό κι άδολο έρωτα που δε γνωρίζει συμφέροντα, είναι χειμαρρώδης και παρασέρνει στο διάβα του κάθε εμπόδιο δημιουργημένο από νοητικούς υπολογισμούς.
Η σκηνοθεσία διατηρεί το γιορταστικό ύφος ακόμα και στις δραματικές σκηνές γιατί αυτό είναι η φύση.Μαραίνεται κι ανθίζει μέσα σε μια αέναα επαναλαμβανόμενη διαδικασία, χωρίς δράματα.
Σημαντική η συμβολή του Αλέξανδρου Κυριαζή στην κίνηση και χορογραφία, της Βάσως Γιαννούλα στα κοστούμια και του Νίκου Βλασόπουλου στους φωτισμούς.
Όλα είναι άψογα στημένα πάνω στη σκηνή όπως σε μια χωρίς τέλος παρτίδα σκάκι, όπως λέει ο ποιητής, που ξέρεις διαισθητικά ότι θα υπάρξουν μόνο νικητές.
Δώδεκα ηθοποιοί, δώδεκα ερμηνείες ξεχωριστές, δώδεκα παρουσίες που σου δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκονται στην ύπαιθρο κι όχι μέσα σε ένα θέατρο και σε μεταφέρουν κι εσένα εκεί. Μπορείς σχεδόν να μυρίσεις τη φύση.
Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ελένη Ουζουνίδου, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Ασημένια Βουλιώτη, Γιάννης Αναστασάκης, Στέλλα Αντύπα, Μαριάμ Ρουχάτζε, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Χρήστος Γκρόζος και Φάνης Κοσμάς. Μαζί τους ο Γιώργος Γλάστρας και η Τάνια Τσανακλίδου.
Στο θέατρο Ακροπόλ είδα μια εντυπωσιακά γοητευτική παράσταση, εντυπωσιακά καλοφτιαγμένη, με την ιδιαίτερη αισθητική του Γιάννη Καλαβριανού που δημιουργεί παραστάσεις που μένουν χαραγμένες στη μνήμη. Με συγκίνησε και με χαροποίησε. Έφυγα ανεβασμένη και στα πρόσωπα των ανθρώπων που βγαίναν, αναγνώρισα την ίδια ψυχική κατάσταση!
