Ένα ευφυές τέχνασμα της σκηνοθεσίας, είναι στην αρχή της παράστασης να μας ζητήσουν να κλείσουμε τα μάτια μας για δύο λεπτά και να ακούσουμε ένα τραγούδι. Κάτι που σχετίζεται με τον τίτλο του έργου και όχι μόνο.

Τι είναι το κενό; Το άλλο όνομα του άδειου ή μήπως ένας χώρος καθαρός για να υποδεχτεί κάτι καινούργιο ή κάτι παμπάλαιο που κάπου στην πορεία μας το χάσαμε ή το ξεχάσαμε; Και γιατί είναι αντικείμενο τρόμου ή το λιγότερο αμηχανίας; Όταν κλείνουμε τα μάτια κι εσωστρεφόμαστε ποιον άραγε μπορεί συναντήσουμε εκεί στα εσωτερικά μας δωμάτια; Και για να μην μακρυγορώ ποιος είναι ο μεγάλος απών από τις ζωές όλων μας; Ζητείται Εαυτός μας λέει με τον τρόπο της η συγγραφέας κι αναζητείται επειγόντως η σχέση μας μαζί του. Για να νοηματοδοτηθεί η ζωή μας και να υποστηριχθούν τα οποία βιώματα μας, από μια μεγάλη, σοφή, εμπνευστική και προστατευτική δύναμη, που είναι η βάση για όλες τις σχέσεις κι εμπειρίες που συναντούμε στο δρόμο μας.

Το καινούργιο έργο της Βαλέριας Δημητριάδου, έρχεται στο θέατρο Εμπορικόν για να μας μιλήσει για τις ανθρώπινες ζωές, απλές ή περίπλοκες, εύκολες ή δύσκολες, αλλά πάντα ενδιαφέρουσες.
Επτά άνθρωποι μοιράζονται τις παράλληλες διαδρομές τους και τα σημεία που αυτές τέμνονται.
Το πιο ενδιαφέρον όμως, πραγματικό και συμβολικό συνάμα, είναι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι κάτι σαν οικογένεια. Ο κόσμος μας αποτελείται από οικογένειες-αγέλες. Οικογένεια στο σπίτι, "οικογένεια" στη δουλειά, οικογένεια στις ομάδες, στις γειτονιές, στα αθλήματα.
Ακόμα έχει ειπωθεί από πνευματικούς δασκάλους ότι σε πολύ βάθος είμαστε όλοι συνδεδεμένοι, ώστε οι σκέψεις και τα συναισθήματα του ενός να επηρεάζουν τους άλλους και η τυχόν εξέλιξη του ενός να συμπαρασύρει ενεργειακά κι άλλους.
Αυτά τα δύο κομμάτια η συγγραφέας τα ένωσε με έναν περίτεχνο τρόπο και δημιούργησε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα σπονδυλωτή ιστορία για αυτούς τους επτά ανθρώπους, μέσα στην οποία αν ψάξεις θα βρεις στοιχεία κι από τον δικό σου ψυχισμό.

Το αμέσως επόμενο ενδιαφέρον, έως συναρπαστικό θα έλεγα, είναι οι ερμηνείες. Από τις πιο φυσικές κι αυθεντικές ερμηνείες που έχω δει στο θέατρο. Αυτό το κομμάτι της παράστασης είναι απολαυστικό, σχεδόν σε καθηλώνει.

Δίπλα στους Ιωάννα Ασημακοπούλου, (γνήσια, αυθεντικά φυσική και βαθιά ανθρώπινη) και Αντώνη Καρυστινό (έπαιζε λες και βρισκόταν στο σπίτι του, πλήρως ανεπιτήδευτος), στέκονται επάξια οι Αθήνα Αλεξοπούλου (φυσική και γήινη), Αλέξανδρος Μαυρόπουλος (εξαιρετικά απλός και φυσικός), Μιχάλης Πανάδης (εκφραστικότατος), Νικόλας Παπαδομιχελάκης και Αθηνά Σακαλή.
Ο ένας καλύτερος από τον άλλο, μας καθήλωσαν σε επτά ιστορίες (ή μήπως μία;) και κέντρισαν το ενδιαφέρον μας από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο.

Η Βαλέρια Δημητριάδου, με κινηματογραφικότητα στην σκηνοθεσία της, εκφράζει τα βάσανα και τις υπαρξιακές ανησυχίες όλων μας. Οριοθετεί ένα αυστηρό περίγραμμα αρχικά, δίνοντας την αίσθηση της ξεχωριστότητας, το οποίο αποδομεί έντεχνα στη συνέχεια κι όλα μπερδεύονται γλυκά. Ή πικρά. Συνήθεις ανθρώπινες γεύσεις.
Δίνει στην παράσταση γρήγορο και ζωντανό ρυθμό, δίνει στη μουσική ένταση, τέμπο μα και τρυφερότητα και η αρχική ομοιομορφία (όλα σε απαλούς τόνους του γκρίζου- σκηνικά Φαμέλη-κοστούμια Κλιμενώφ), μετατρέπεται σε μια πολυχρωμία που δεν είναι ορατή γιατί είναι ψυχολογικής και συναισθηματικής φύσης.

Αξιόλογη δουλειά το video του Αποστόλη Κουτσιανικούλη και οι πολύ ενδιαφέρουσες φωτιστικές επιλογές της Ιωάννας Αθανασίου και του Τάσου Παλαιορούτα που κάποιες φορές μας συμπεριλάμβαναν κι εμάς, θέλοντας να τονίσουν την ενοποίηση σκηνής και πλατείας.

Στο θέατρο Εμπορικόν το νέο έργο της Βαλέριας Δημητριάδου είναι συναρπαστικά ενδιαφέρον και μας αφορά. Προτείνεται θερμά!!!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/ena-kapoio-keno/