"Υπάρχει κι ένα άλλο είδος πλήγματος που έρχεται από μέσα - που δεν το νιώθεις παρά μόνο όταν είναι αργά πια για να κάνεις κάτι, ωσότου συνειδητοποιήσεις κάτι ανέκκλητο - ότι από μια άποψη ποτέ δεν θα είσαι ξανά ο άνθρωπος που ήσουν”.
Δίνοντας υπόσταση στη φράση αυτή, η ομάδα Νοσταλγία έρχεται ακόμα μια φορά στο θέατρο Rabbithole, φέρνοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Φ. Σ. Φιτζέραλντ.

Η «Κατάρρευση» αποτελεί μια βαθιά εξομολογητική και στοχαστική αποτύπωση της προσωπικής και ψυχικής κρίσης. Το έργο πραγματεύεται την εσωτερική διάλυση του συγγραφέα, την απώλεια των ιδανικών και των φιλοδοξιών που κάποτε τον καθόριζαν, καθώς και τη σύγκρουση ανάμεσα στο παρελθόν της επιτυχίας και στο παρόν της απογοήτευσης. Πρόκειται για μια ευρύτερη ανατομία της ανθρώπινης εύθραυστης φύσης, της φθοράς των ονείρων και της υπαρξιακής κόπωσης.

Όσοι γνωρίζουν τη βιογραφία του Φιτζέραλντ, γνωρίζουν ότι πέθανε μόλις στα 44 του χρόνια από καρδιακή προσβολή. Με αφετηρία αυτό το τέλος, η παράσταση ξεκινά και ξεδιπλώνει τον τελευταίο καιρό της ζωής του συγγραφέα, με αφορμή τον θάνατό του.

Η σκηνοθεσία του Γιώργου Σίμωνα καταφέρνει να προσδώσει μια νέα διάσταση στο έργο, ξεκινώντας από τη σκηνική και χωροταξική του οργάνωση. Για όσους έχουν επισκεφθεί το θέατρο Rabbithole, γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι αυτή τη φορά ο χώρος αξιοποιείται με διαφορετικό τρόπο. Το κοινό τοποθετείται δεξιά και αριστερά της σκηνής, δημιουργώντας την αίσθηση ότι παρακολουθεί μια ανοιχτή δίκη ή ίσως μια ιδιότυπη απολογία των τελευταίων στιγμών του συγγραφέα. Η εύστοχη αυτή επιλογή εντάσσει τον θεατή πιο ενεργά στη θεατρική συνθήκη, όχι ως απλό παρατηρητή αλλά ως σιωπηλό μάρτυρα, που βιώνει την ιστορία του Φιτζέραλντ τόσο σε συναισθηματικό όσο και σε νοητικό επίπεδο.

Η πλούσια σκηνογραφία, σε συνδυασμό με τα επιμελημένα κοστούμια, μεταφέρουν τον θεατή στη δεκαετία του ’30, δημιουργώντας μια έντονα ατμοσφαιρική σκηνική πραγματικότητα. Ο σκηνικός χώρος μοιάζει να διαρθρώνεται σε επιμέρους «δωμάτια» ενός ενιαίου συνόλου, μια επιλογή που λειτουργεί ως εύστοχος παραλληλισμός με τον κατακερματισμένο εσωτερικό κόσμο του συγγραφέα. Παράλληλα, η αξιοποίηση ενός κλειστού δωματίου για την είσοδο και έξοδο των προσώπων που διατρέχουν τη ζωή του, καθώς και η ταυτόχρονη δράση που εκτυλίσσεται σε αυτό καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, ενισχύουν την αίσθηση του φαντασιακού και της εσωτερικής προβολής.

Όλοι οι ηθοποιοί ενσαρκώνουν με επιτυχία διαφορετικές και ιδιάζουσες περσόνες, ισορροπώντας ανάμεσα στο χιούμορ και τη δραματικότητα. Καταφέρνουν να προκαλούν γέλιο, χωρίς όμως να αποδυναμώνουν τη βαρύτητα των νοημάτων του έργου, μεταφέροντας με σαφήνεια και ευαισθησία τα βασικά του μηνύματα.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερη παράσταση, που αφήνει στον θεατή μια γλυκόπικρη αίσθηση και τον οδηγεί σε έναν ουσιαστικό προβληματισμό: κατά πόσο οι στόχοι που θέτουμε στη ζωή μας ταυτίζονται τελικά με την προσωπική μας ευτυχία.

Συντελεστές

Διασκευή - σκηνοθεσία - σκηνογραφία: Γιώργος Σίμωνας
Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Φροντιστήριο: Ηώς Αντωνοπούλου
Μουσική: Τώνια Ράλλη
Φωτισμοί - Video: Γιώργος Βλαχονικολός
Προβολές - Video mapping: Ελεάννα Γιασεμή, Παναγιώτης Λαμπής
Τίτλοι Video: Παναγιώτης Λαμπής
Ειδικά εφέ: Αλέξανδρος Λόγγος
Graphic Design: Ηλίας Πανταλέων
Φωτογραφία: Μαρία Τούλτσα
Δάσκαλος Γεωργιανών: Λουκάς Τριανταφυλλίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Όλγα Ζιάζιαρη
Βοηθός ενδυματολόγου & αντικειμένων: Γιάννης Τσούχλος
Κατασκευή σκηνικού: Sickmyduck.lab
Φωτιστικές κατασκευές: Γιώργος Βλαχονικολός, Γιώργος Ιεραπετρίτης
Ηχογραφήσεις - Sound Design: Socos
Χειρισμός φωτισμού - ήχου - προβολών: Ελεάννα Γιασεμή, Γιώργος Βλαχονικολός
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Social Media: Χρύσα Παριανού
Οργάνωση παραγωγής: Ιωάννα Μακαβέι

Ηθοποιοί: Γιάννης Γιαννούλης, Ματίνα Περγιουδάκη, Ιφιγένεια Γρίβα, Σίσσυ Μαράθου, Αχιλλέας Βατρικάς, Μιχάλης Ζαχαρίας, Δημήτρης Μπαλασάκης, Γιώργος Σίμωνας