Η Μαργαρίτα περιμένει. Έχασε έναν έρωτα και επιμένει να τον τοποθετεί στον ενεστώτα, σαν να αρνείται να τον μετακινήσει οριστικά στο παρελθόν. Ανοίγει τον προσωπικό της χώρο και μετατρέπει τη σκηνή σε πεδίο κοινής εμπειρίας, προσκαλώντας το κοινό σε ένα συλλογικό μοίρασμα γύρω από μια αγάπη που έχει λήξει, αλλά δεν έχει σβήσει.

Ο τέταρτος τοίχος καταρρίπτεται από την αρχή: η παράσταση λειτουργεί ως μια ανοιχτή εξομολόγηση, όπου η ιδιωτική εμπειρία γίνεται δημόσια. Μια ηρωίδα σε κρίση αναζητά ένα πρόσωπο που δεν πρόκειται να επιστρέψει, παλεύοντας ανάμεσα στην άρνηση και την αποδοχή.
Η ευρηματική σκηνοθεσία μετατρέπει την απουσία σε υλική παρουσία: ένας κάκτος, ένα λούτρινο αρκουδάκι, ένα κουτί πίτσας . Καθημερινά, φαινομενικά τυχαία αντικείμενα που λειτουργούν ως φορείς μνήμης, διατηρώντας το ίχνος εκείνου που λείπει.

Ο μονόλογος εξελίσσεται με ένταση και ζωηρό ρυθμό, αξιοποιώντας το χιούμορ όχι μόνο ως εκτόνωση αλλά και ως εργαλείο αποδόμησης της μοναξιάς που ακολουθεί το τέλος μιας σχέσης. Το κωμικό στοιχείο λειτουργεί αντιστικτικά, φωτίζοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην αυτοσαρκαστική διάθεση και την υπόγεια υπαρξιακή αμηχανία.

Το κείμενο, άμεσο και εξομολογητικό, κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό της καθημερινότητας και την ποιητικότητα των συναισθημάτων. Ωστόσο, η αδιάκοπη ροή του λόγου αφήνει περιορισμένο χώρο για σιωπές· ενδεχομένως περισσότερες παύσεις να επέτρεπαν στο συναίσθημα να κατακαθίσει και να αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος.

Η ηθοποιός, με μεγάλη αμεσότητα, κοιτά το κοινό στα μάτια, μιλά σε β΄ ενικό και μας συμπεριλαμβάνει στις συναισθηματικές της εξάρσεις. Ρωτά και δέχεται απαντήσεις, φεύγει από τη σκηνή και επιστρέφει με νέες συνθήκες. Χορεύει, αλλάζει ρούχα, μας καλεί να τραγουδήσουμε και να συμμετάσχουμε, έστω για λίγο, στη δική της «παραφροσύνη».

Παράλληλα, οι εναλλαγές του φωτισμού -από ψυχρούς σε πιο θερμούς και χρωματιστούς τόνους- καθώς και η λειτουργική αξιοποίηση της μουσικής, λειτουργούν υποστηρικτικά, διαμορφώνοντας μια σύγχρονη και ταυτόχρονα πιο προσωπική σκηνική ατμόσφαιρα.

Παρότι το έργο διατηρεί μια συνεχή ένταση, βασισμένη στην εκτόνωση ενός επώδυνου συναισθήματος, το τέλος έρχεται σχεδόν σαν χάδι: ένας τρυφερός επίλογος μετά από μια συναισθηματικά εξαντλητική διαδρομή. Μας υπενθυμίζει πως, ακόμη κι όταν μια αγάπη τελειώνει, συνεχίζει να υπάρχει μέσα στα μικρά κομμάτια που επιλέξαμε να μοιραστούμε.
Ή, όπως λέει και η ίδια η ηρωίδα: «ο έρωτάς μας εγκλωβίστηκε για πάντα στην καρδιά ενός δελφινιού».

Μια παράσταση για όλους του πληγωμένους, αυτούς που αγάπησαν και αυτούς που μπορούν να γελάσουν ακόμα απέναντι στο συναίσθημα. Για τέσσερις ακόμα παραστάσεις στο θέατρο του Νέου Κόσμου. 

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης

Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος: Γεωργία Μπούρδα

Σχεδιασμός κίνησης: Κατερίνα Φώτη

Βοηθός κινησιολόγου Ελευθερία Αγαπάκη

Βίντεο Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Σχεδιασμός φωτισμών Σάκης Μπιρμπίλης

Βοηθός σκηνοθέτη Ελένη Τσιμπρικίδου

Οργάνωση παραγωγής Βασιλεία Τάσκου

Παίζει η Μαργαρίτα Παπαγιάννη

Σε βίντεο η Ελένη Τσιμπρικίδου

-
Οπτική ταυτότητα Θεάτρου του Νέου Κόσμου 2025-26 Creative director - Art director: Πάρις Μέξης | Art director - Graphic designer: Θωμάς Παλυβός

Εισητήρια εδώ: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/posa-tsigara-exo-kapnisei-apo-tote-pou-efyges/