Είδαμε στο Ακροπόλ τον αγαπητικό της βοσκοπούλας σε σκηνοθεσία και διασκευή Γιάννη Καλαβριανού και μουσική Θοδωρή Οικονόμου. Μπορεί το δραματικό ειδύλλιο του Δημήτρη Κορομηλά να σταθεί σε θεατρική σκηνή σήμερα; Η σκηνοθεσία του Καλαβριανού και η μετατροπή του σε μιούζικαλ κάνει τον δεκαπεντασύλλαβο να ρέει σαν το νεράκι της κρήνης του σκηνικού. Όλα συλλειτούργησαν: η γνωστή, τόσο χιλιοειπωμένη ιστορία διατηρεί μια μαγική φρεσκάδα και εξακολουθεί να μας αφορά.

Η μετατροπή του μπάρμπα Χρόνη, του αστείου συνδετικού κρίκου της σκηνής με το κοινό, σε Πάνα, που τον υποδύθηκε αριστοτεχνικά ο Γιώργος Γλάστρας, κάνει το έργο, να μπορεί να παίζεται για χίλια χρόνια ακόμα. Όταν εξαφανιστεί ο έρωτας και το συμφέρον θα γίνει μουσειακό. Η Τάνια Τσανακλίδου ως μάνα του Λιάκου δίνει μια διονυσιακή ερμηνεία, ειδικά στο κρεσέντο κατάρας που εξαπολύει. Η Ελένη Ουζουνίδου υπέροχη αυστηρή Στάθαινα αλλά και ρομαντική Μάρω αφήνεται στον έρωτα του Μήτρου, που ο αιώνια ερωτευμένος Λάζαρος Γεωργακόπουλος τραγούδησε στο μια βοσκοπούλα αγάπησα. Το νεαρό ζευγάρι η Κρουστάλλω, Ασημένια Βουλιώτη και ο Λιάκος, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης δίνουν μια ερμηνεία χρυσαφένια. Ο Μπάμπης Αναστασάκης ως τσιγκούνης Γκέρλας, η Μαριάμ Ρουχάτζε καθώς και όλοι οι ηθοποιοί κινούνται άψογα με παραδοσιακά κοστούμια φτιαγμένα από σύγχρονα υλικά που σχεδίασε η Εύα Μανιδάκη. Η μουσική παιγμένη ζωντανά παντρεύει το βουκολικό με το σύγχρονο.

Το σκηνικό, δυο κυβιστικά βουνά, που σκίζονται όταν χωρίζουν οι ερωτευμένοι λειτουργεί πολύ καλά για έναν πολυπρόσωπο θίασο, παρότι θα έπρεπε με κάποιον τρόπο να τηρηθεί σκηνικά, το αρκαδικό ιδεώδες. Έστω και με προβολές πρασίνου. Κι όλα τελειώνουν γλυκά. Σχεδόν όλοι ζευγαρώνουν κι η ζωή τους έχει νόημα. Μαθαίνουμε να αγαπάμε τα στερεότυπα ειδικά αν κεντούν τη συγκίνηση με το χιούμορ. Ο μπάρμπα Χρόνης τον ξέρει καλά αυτόν τον δρόμο.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/oagapitikostisvoskopoulas/