Είδαμε τη χρονιά χωρίς καλοκαίρι του Γιάννη Καλαβριανού στο φουαγιέ του θεάτρου Ολύμπια
Χρονιά χωρίς καλοκαίρι σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού
"Πραγματική ποίηση δεν είναι να πολεμάς το πεπρωμένο. Είναι να το κατανοείς και να το αποδέχεσαι!"
Ειδικός στην δημιουργία ατμοσφαιρικών παραστάσεων ο Γιάννης Καλαβριανός, μεταμορφώνει το Φουαγιέ του θεάτρου Ολύμπια σ' ένα σαλόνι της βίλας Ντουοτάτι στη λίμνη της Γενεύης με πρωταγωνίστρια την εικαστικότητα, και τη σύμπραξη της Μαρίας Καραθάνου στη διαμόρφωση του σκηνικού χώρου.
Η εικαστική εγκατάσταση έγινε με την επιμέλεια της Ίριδας Κρητικού και συμμετέχουν με ζωγραφικά και γλυπτά έργα τους οι εικαστικοί Μάριος Βουτσινάς, Λυδία Μαργαρώνη, Μήνας Μαυρικάκης, Μάνος Μπατζόλης, Χρίστος Παπαδάκης και Μαριέττα Παπαχειμώνα.
Ωστόσο δεν είναι μόνο το εικαστικό κομμάτι αλλά ένα σύνολο πραγμάτων που δημιουργεί αυτό το ιδιαίτερο κάτι. Το φως των κεριών, το μισοσκόταδο (Νίκος Βλασόπουλος), η εγγύτητα ηθοποιών και θεατών, ο Αλέξανδρος Γκόνης επί σκηνής με την μελωδική μουσική του και η μαγική φωνή του μισοκρυμένου αφηγητή Γιώργου Γλάστρα, που μας ταξίδεψε σ' αυτό το ποιητικό ταξίδι στον 19ο αιώνα.
"Ίσως η δημιουργία να είναι τελικά αυτό. Να δίνεις ζωή σε κάτι και να του επιτρέπεις να σε ξεπεράσει."
Όλα ξεκινούν από ένα πραγματικό γεγονός, την έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα στην Ινδονησία και τις τεράστιες οικολογικές και κλιματικές αλλαγές που προκάλεσε όπως η διατάραξη του κύκλου των εποχών, με αποτέλεσμα, εκείνη την ιστορική χρόνια του 1816 να χιονίσει τον Ιούνιο και φυσικά ούτε λόγος για καλοκαίρι.
"Οι καταιγίδες είναι σαν τους φίλους.Μας λένε την αλήθεια και τα λάθη. Και ίσως μερικές φορές μας εμπνέουν."
Εκείνη τη χρονιά μια παρέα νεαρών Άγγλων αριστοκρατών και διανοούμενων της εποχής, αποφασίζουν να περάσουν τις διακοπές τους στη λίμνη της Γενεύης. Άκυρες βέβαια οι καλοκαιρινές βόλτες και βαρκάδες κι έτσι η παρέα περνάει τα κρύα βράδια στη βίλα Ντιοντάτι, με αφηγήσεις ιστοριών τρόμου. Η παρέα αποτελείται από τον ποιητή Λόρδο Μπάιρον και τον γιατρό του Τζον Πολιντόρι και τον επίσης ποιητή Πέρσι Σέλλευ με τη μέλλουσα σύζυγό του Μαίρη και την αδελφή της Κλαιρ. Μια παρέα εκκεντρική, έξω από τα κατεστημένα πλαίσια της εποχής.
"Αν πρόκειται να δημιουργήσουμε τέρατα, ας είναι αντάξια των φόβων μας."
Ο Μπάιρον προτείνει να γράψουν δικές τους τρομακτικές ιστορίες κι έτσι σ' εκείνη τη βίλα, εκείνη την παγωμένη χρονιά, γεννιέται ο Φραγκενστάιν από την Μαίρη Σέλλευ και ο Βρυκόλακας, ο πρόγονος του Δράκουλα, από τον Πολιντόρι. Μπαίνουν τα θεμέλια της ρομαντικής λογοτεχνίας τρόμου. Αυτές οι μέρες, όπως αναφέρει ο Καλαβριανός, θ' αλλάξουν για πάντα την ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας τρόμου.
Μια ομάδα εξαιρετικά συντονισμένων νεαρών ηθοποιών, που αποτελείται από τους Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Μαρίνα Δημητριάδη, Θάνο Μάνο, Παναγιώτη Παυλίδη και Στέλιο Χρυσαφίδη, κινείται στο Φουαγιέ με άνεση και φυσικότητα, μεταφεροντάς μας στη βίλα, στη λίμνη, στο σκοτάδι εκείνου του καλοκαιριού, στο πάθος και την έξαψη των συζητήσεων, στη φωτιά της έμπνευσης και στον οίστρο των φιλοσοφικών στοχασμών. (επιμέλεια κίνησης Αλεξία Μπεζίκη).
Το εντυπωσιακό και συγκινητικό συνάμα είναι ότι ο Γιάννης Καλαβριανός δεν περιγράφει θεατρικά, ούτε αφηγείται συμβατικά αλλά ζωντανεύει ρεαλιστικά εκείνα τα βράδια, σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι εκεί κι ότι θα ήθελες να πάρεις μέρος στη συζήτηση, να γράψεις κι εσύ κάτι, να νοιώσεις βαθιά μέσα σου αυτή την ατμόσφαιρα. Αυτόν τον καμβά που έγινε η αφετηρία για να διαμορφωθεί αυτό το λογοτεχνικό είδος. Εκεί σ' αυτή τη λίμνη, σ' αυτό το καλοκαίρι χωρίς καλοκαίρι.
Οι περισσότεροι από την παρέα έφυγαν νωρίς. Μικρό το προσδόκιμο ζωής της εποχής, μικρές και οι αντοχές αυτών των λεπτεπίλεπτων, αιθέριων πλασμάτων που μαστίζονται από την ευαισθησία τους και λέγονται ποιητές. Όμως αυτά που δημιούργησαν, έμειναν για πάντα, χαρίζοντας μας δια χειρός Γιάννη Καλαβριανού ένα ποιητικό και φιλοσοφικό κείμενο, μια εμπνευσμένη σκηνοθεσία και μια υπέροχα ατμοσφαιρική, ποιητική και ρομαντική παράσταση!!!!!
https://tickets.public.gr/gr-el/tickets/theater/i-xronia-xoris-kalokairi/

