Οι ήρωες του Beckett στο πιο χαρακτηριστικό και γνωστό του έργο “Περιμένοντας τον Γκοντό” υπάρχουν στα συντρίμμια ενός αρχαίου κόσμου, στις παρυφές της ανθρώπινης ύπαρξης, μοιάζοντας ξεχασμένοι από τον ίδιο τον Θεό (God-ot). Στον κόσμο αυτό όλα είναι αβέβαια. Κι όμως οι δύο ήρωες εξακολουθούν να βρίσκουν κάτι με το οποίο να μπορούν να καταπιάνονται, προκειμένου να εξακολουθούν να υπάρχουν. Ο αγώνας αυτός είναι καθημερινός, επαναλαμβανόμενος και αδιάκοπος. Όπως, δε, έχει δηλώσει και ο ίδιος ο συγγραφέας το έργο εμπεριέχει τα διαβάσματα, τα ακούσματα και τα βιώματά του. Παρά, ωστόσο, το προσωπικό του χαρακτήρα αποτελεί σήμερα ένα από τα σπουδαιότερα έργα του παγκοσμίου θεάτρου, κάτι που το καθιστά πανανθρώπινο. Ο αβέβαιος χαρακτήρας του, μάλιστα, είναι ο καμβάς εκείνος πάνω στον οποίο έχουν πραγματοποιηθεί οι εκατοντάδες αναγνώσεις και σκηνοθετικές προσεγγίσεις του. Μια τέτοια προσπάθεια αποτελεί και η παράσταση που παρακολούθησα στο Θέατρο Πόρτα, σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου.

Ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν μοιάζουν να είναι δύο από τους ελάχιστους ανθρώπους που έχουν επιβιώσει, ύστερα από ένα τόσο τραυματικό συμβάν, που ούτε οι ίδιοι μπορούν να θυμηθούν. Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστικό ότι μία από τις κύριες πηγές έμπνευσης του συγγραφέα είναι η δική του συμμετοχή στην Γαλλική Αντίσταση, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η σκηνοθεσία, ωστόσο, του Θωμά Μοσχόπουλου, αλλά και η οπτική του φαίνονται να διαφοροποιούνται από την αντιπολεμική αυτή προφανή ανάγνωση του έργου. Ειδικότερα, μέσα από ένα κάστιγνκ νέων ηθοποιών, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί τη Μνήμη ως ένα όχημα μέσα από το οποίο ο θεατής παρασύρεται σε ένα είδος παράλογου παιχνιδιού. Οι δύο ήρωες, δε, φαίνονται σαν να ροκανίζουν τον Χρόνο, προκειμένου να μπορέσει να ξεκινήσει η αληθινή τους ζωή. Ως εκ τούτου, ο Θωμάς Μοσχόπουλος χρησιμοποιεί το έργο του Beckett προκειμένου να δημιουργήσει μια αλληγορία σχετικά με την ανάγκη της νέας γενιάς να πάρει τα ηνία του κόσμου στα χέρια της, χωρίς να θυμάται τα λάθη του παρελθόντος, τα οποία την εγκλωβίζουν στην απραξία.

Παρότι, λοιπόν, το κείμενο αποτελεί από μόνο του ένα σχόλιο για το χρόνο, το πέρασμά του και τις απώλειες που συνεπάγεται, η παράσταση του θεάτρου Πόρτα φαίνεται να φωτίζει όχι μόνο το υπαρξιακό παράλογο, με το οποίο είναι εξορισμού φορτισμένη, αλλά και άλλες φιλοσοφικές πτυχές, όπως είναι τα πλέγματα εξουσίας και η έλλειψη επιλογών, κάτι που υπογραμμίζεται από τις αυστηρές σκηνικές οδηγίες του συγγραφέα, που δεν επιτρέπουν σκηνοθετικές ή άλλες ελευθερίες, κάνοντας με αυτόν τον τρόπο τους ερμηνευτές να μοιάζουν στους ήρωες που υποδύονται. Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστικό ότι ακόμα και η γλώσσα στην οποία ο Beckett επέλεξε να γράψει το εν λόγω έργο είναι η γαλλική, την οποία δεν κατείχε ιδιαίτερα, προκειμένου να είναι όσο το δυνατόν πιο “στεγνό” και απλό.

Παράλληλα, η σκηνοθεσία του Θ. Μοσχόπουλου δίνει χώρο στη λεπτή αίσθηση του χιούμορ που διακατέχει το “Περιμένοντας τον Γκοντό”, προκειμένου να υπογραμμίσει τα στοιχεία της “φάρσας” με τα οποία είναι εμποτισμένο ολόκληρο το κείμενο, διατηρώντας την απαραίτητη ισορροπία με το βαρύ συναισθηματικό και φιλοσοφικό του υπόβαθρο. Το πάντρεμα αυτό αποκρυσταλλώνεται μέσα από την εικόνα του “παλιάτσου”, την οποία και έχουν οι ήρωες. Άλλωστε, είναι χαρακτηριστικό ότι στην αγγλική μετάφρασή του από τον ίδιο τον Beckett, το έργο έχει υπότιτλο “Τραγικωμωδία σε δύο πράξεις”.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:Θωμάς Μοσχόπουλος
ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Πάνος Παπαδόπουλος, Τάσος Ροδοβίτης, Γιάννης Σαμψαλάκης, Γιάννης Βαρβαρέσος, Πέτρος Δημοτάκης
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ:Σάμιουελ Μπέκετ, Δραματουργία: Δηώ Καγγελάρη

Στο Θέατρο Πόρτα (Λ. Μεσογείων 59, 2107711333)

από 15/11/2024 έως 22/12/2024
κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00
από 15/11/2024 έως 22/12/2024
κάθε Κυριακή 19:00
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Σάββατο (21:00) και Κυριακή (19:00) 20 ευρώ – μειωμένο 15 ευρώ Πέμπτη και Παρασκευή (21:00): 18 ευρώ – μειωμένο 13 ευρώ