Το έργο “Time” από την Εταιρεία Ορχηστικής Τέχνης «ΧΟΡΕΥΤΕΣ» είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας που αφορά τις πιο βασικές έννοιες του χορού αλλά και της ίδιας της ζωής, όπως το “Distortion” και το “Gravity” που προηγήθηκαν. Θα μας πείτε λίγα λόγια για την παράσταση;

l Μια παράσταση σύγχρονου χορού που προσεγγίζει κάθε σκέψη για το χρόνο με κάθε τρόπο, προσπαθώντας να εγείρει όλους τους δυνατούς συνειρμούς, να γίνει κομμάτι της σκέψης και των εμπειριών του θεατή.

Αν ο χρόνος είχε σώμα πάνω στη σκηνή, ποια θα ήταν η φυσιογνωμία του; Θα ήταν βάρος, παλμός, αντίσταση ή απουσία;

l Αν ο χρόνος ήταν σώμα θα είχε βάρος για να μπορεί να πάλλεται αντιστεκόμενο στην ορμή με την οποία έρχεται το τέλος. Το τέλος είναι η απουσία. Ο χρόνος είναι τα πάντα επηρεάζει τα πάντα και μεταβάλλεται από τα πάντα.

Στην τριλογία σας («Distortion», «Gravity», «Time»), μοιάζει σαν κάθε έννοια να μετατοπίζει την επόμενη. Το «Time» λειτουργεί ως λύση, ως σύγκρουση ή ως ανατροπή των δύο προηγούμενων έργων;

l Η ιδέα της τριλογίας προκύπτει από το γεγονός ότι οι τρεις θεμελιώδεις αρχές της κίνησης είναι αλληλοεξαρτώμενες και απόλυτα συνδεδεμένες. Ο τίτλος του κάθε έργου θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του επόμενου ή του προηγούμενου παρόλο που είναι τελείως διαφορετικά. Το “Time” είναι η συνείδηση ότι όλα υπάρχουν, κάπου πλησιάζουν και μετά τελειώνουν.

Πώς αλλάζει η εμπειρία του χρόνου για έναν χορευτή τη στιγμή της απόλυτης σωματικής έντασης; Υπάρχει σημείο όπου ο χρόνος «σπάει» ή παγώνει;

l Ο χορευτής/η χορεύτρια παλεύει να μεγαλώσει τη στιγμή, να την επαναλάβει, να δώσει την ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν άλλα χρονικά περιθώρια ότι μπορεί να παγώσει ο χρόνος, να γυρίσει πίσω, να κυλίσει πιο γρήγορα, σαν να πρωταγωνιστούσε σε κινηματογραφική ταινία.

Η φθορά που επιφέρει ο χρόνος στο σώμα είναι αναπόφευκτη. Μπορεί όμως η σκηνική πράξη να λειτουργήσει ως μια μορφή αντίστασης ή επαναδιαπραγμάτευσης αυτής της φθοράς;

l Πώς να επαναδιαπραγματευτείς τη φθορά του σώματος. Η “βαρύτητα” φέρνει την “παραμόρφωση” όσο περνάει ο “χρόνος”...Αν μπορείς να κάνεις κάτι είναι να αποδώσεις τη γοητεία αυτής της φυσικής εξέλιξης, αυτής της μαγικής αλληλουχίας.

Αν ο θεατής μπορούσε να κρατήσει μία μόνο «στιγμή» από το έργο, τι θα θέλατε να έχει συμβεί μέσα του — σε επίπεδο σκέψης ή αίσθησης;

l Θα ήθελα να παρασυρθεί από τη στιγμή που κρατάει ο ίδιος γιατί τον αφορά και να ακολουθήσει έναν ειρμό που μπορεί να είναι ο δικός του κι όχι ο δικός μου.

Σε μια εποχή όπου όλα κινούνται γρήγορα και αποσπασματικά, η επιλογή σας να εστιάσετε στη διάρκεια και στο βίωμα είναι καλλιτεχνική ή πολιτική πράξη;

l Το ότι όλα κινούνται γρήγορα και αποσπασματικά φανερώνει ότι οι σκέψεις και οι πράξεις δεν είναι ούτε καλλιτεχνικές ούτε πολιτικές. Η εμμονή στη διαδικασία, στο βίωμα, στην επανάληψη, στην συνεχή παρατήρηση και τη διάρκεια τους, μόνο καλλιτεχνική και φυσικά πολιτική μπορεί να είναι.

πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης https://www.more.com/gr-el/tickets/dance/time-omada-xoreutes/