Υρώ Λούπη, «Η πατριαρχία και κατ´ επέκταση ο φασισμός που ακόμα υπάρχουν στις μέρες μας πρέπει να εξαλειφθούν»

Υπάρχουν ιστορίες που δεν μιλούν δυνατά — ψιθυρίζουν. Ιστορίες που δεν κορυφώνονται σε μια στιγμή, αλλά απλώνονται στον χρόνο, αφήνοντας πίσω τους το αποτύπωμα όσων δεν ειπώθηκαν, όσων δεν συνέβησαν όταν έπρεπε. Η παράσταση «Η αγάπη άργησε μια μέρα» ανήκει σε αυτή την κατηγορία: μια διαδρομή πάνω στο εύθραυστο νήμα της αγάπης, του χρόνου και των ανθρώπινων επιλογών.

Στο κέντρο αυτής της διαδρομής, η Υρώ Λούπη δίνει μορφή σε έναν χαρακτήρα που ισορροπεί ανάμεσα στο παρελθόν και το ανεκπλήρωτο παρόν, φωτίζοντας με ευαισθησία εκείνη τη λεπτή στιγμή όπου η ζωή θα μπορούσε να είχε πάρει μια διαφορετική τροπή. Με μια ερμηνεία που ακουμπά βαθιά στο συναίσθημα, χωρίς περιττές εξάρσεις, μας καλεί να αναμετρηθούμε με το διαχρονικό ερώτημα: είναι ποτέ αργά για την αγάπη — ή απλώς δεν ήμασταν έτοιμοι;

Με αφορμή την παράσταση, συνομιλούμε μαζί της για το βάθος της ερμηνείας, τη σχέση τέχνης και ζωής, και για όλα εκείνα που μένουν να αιωρούνται... όταν η αγάπη αργεί, έστω και για μια μέρα.

«Η αγάπη άργησε μια μέρα», η θεατρική μεταφορά του εμβληματικού βιβλίου της Λιλής Ζωγράφου, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι, ο οποίος συνυπογράφει μαζί με τη Ροδή Στεφανίδου και τη διασκευή- δραματουργική επεξεργασία, μετά τη μεγάλη επιτυχία στη Θεσσαλονίκη και σε πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, θα παρουσιαστεί στην Αθήνα, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Η παράσταση, που αποτελεί έναν ύμνο στην ελευθερία και τον έρωτα, θα φιλοξενηθεί στο θέατρο «Πτι Παλαί», από την Παρασκευή 24 Απριλίου έως και την Κυριακή 10 Μαΐου.

Στο έργο σκιαγραφείται αριστοτεχνικά η απάνθρωπη σκληρότητα της πατριαρχικής οικογένειας, οι κοινωνικές συμβάσεις και η ευλογία της αγάπης.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια αλληγορία πάνω στον φασισμό και στον τρόπο που αυτός ποτίζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Αναδεικνύονται τα

σοβαρά και διαχρονικά προβλήματα που προκύπτουν από την τήρηση των «πρέπει», τη μη αποδοχή της διαφορετικότητας, τη λανθασμένη υποταγή και την καταπάτηση της ελευθερίας, στην καθημερινότητα. Ο άνθρωπος, του χθες και του σήμερα, οι αδυναμίες και οι επιθυμίες του βρίσκονται στο επίκεντρο.

Το έργο «Η αγάπη άργησε μια μέρα», βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Λιλής Ζωγράφου, γραμμένο το 1994, το οποίο έγινε τηλεοπτική επιτυχία το 1997. Η συγγραφέας εστίασε στα μυθιστορήματά της στην πάλη για την ανεξαρτησία των γυναικών και στη γυναικεία χειραφέτηση. Το έργο πραγματεύεται την τόλμη που απαιτεί η ελευθερία καθώς και τον αγώνα ενάντια στην επιβολή και τον αυταρχισμό. Μια απεικόνιση της πατριαρχικής κοινωνίας και του βαθιά ριζωμένου μισογυνισμού.

Τι σας γοήτευσε περισσότερο στο συγκεκριμένο έργο και σας έκανε να πείτε “ναι”;

Το εμβληματικό έργο της Λίλης Ζωγράφου μιλάει για την Αγάπη και την Ελευθερία, αξίες που καθορίζουν και την δική μου ζωή. Υπάρχει ταύτιση και αυτό είναι ευλογία όταν σε βρίσκει ένας ρόλος που σε αγγίζει βαθιά. Τα θέματα που θίγει το έργο, για το γυναικείο ζήτημα, την κοινωνική ανισότητα, την πατριαρχία, την αορατότητα των παιδιών με αναπηρία, για της παθογένειες της αγίας ελληνικής οικογένειας, τον πόλεμο είναι τόσο επίκαιρα και ήταν αυτά για τα οποία ήθελα να μιλήσω μέσω της δουλειάς μου. Ένας άλλος λόγος είναι ότι ήθελα πολύ να συνεργαστώ με τον Ένκε Φεζολάρι. Εκτιμώ πολύ το ταλέντο του και το πόσο παθιασμένος είναι με το θέατρο. Είχα δει το πρώτο ανέβασμα που είχε κάνει της Αγάπης στο θέατρο Αργώ το 2017 και είχα εντυπωσιαστεί.

Ποια είναι η βασική θεματική που θέλετε να περάσει στο κοινό;

Ότι η πατριαρχία και κατ´ επέκταση ο φασισμός που ακόμα υπάρχουν στις μέρες μας πρέπει να εξαλειφθούν. Τα θύματα της πατριαρχίας δεν είναι μόνο οι γυναίκες αλλά και οι άντρες που επωμίζονται ρόλους που τους ευνουχίζουν. Πως πρέπει να υπάρχει ελευθερία στις ζωές μας, δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, να μην φοβόμαστε το διαφορετικό, να σεβόμαστε κάθε πλάσμα και να αγαπάμε αληθινά.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις στην προσέγγιση του χαρακτήρα σας;

Η Ερατώ γεννήθηκε με την ελευθερία της αθωότητας, έβλεπε πάντα το καλό στους ανθρώπους και δεν φοβόταν. Η αθωότητά της την καθιστά θήραμα για τους ανθρώπους που θέλησαν να συνθλίψουν την ζωή της. Την κακοποίησαν ψυχικά και σωματικά. Διεκδίκησε με ορμή την Ελευθερία της και εκεί την τσάκισαν ακόμα περισσότερο. Από αυτή την μικρή περιγραφή της για τον ρόλο προκύπτουν και οι προκλήσεις του.

Ο ρόλος σας φαίνεται να κινείται σε πολύ λεπτές συναισθηματικές ισορροπίες. Πώς “χτίσατε” αυτό το εσωτερικό τοπίο;

Ένας ηθοποιός αυτό που κάνει είναι να ψάχνει τα αντικρίσματα μέσα του και να τα εμπλουτίζει από την παρατήρηση των άλλων ανθρώπων είτε είναι υπαρκτά πρόσωπα είτε ήρωες της φαντασίας άλλων καλλιτεχνών από όλο το φάσμα της τέχνης.

Υπάρχει μια στιγμή στην παράσταση όπου νιώθετε ότι ο ρόλος “σας ξεπερνά”;

Δεν είναι στιγμή είναι πόνος της. Που δυστυχώς είναι πόνος πολλών γυναικών που κατακλύζουν τα δελτία ειδήσεων καθημερινά. Αυτή η βασανιστική διαδρομή της ζωής της που ξεκινά από ένα πλάσμα που ακτινοβολεί αγάπη και καταλήγει σε ένα πλάσμα καθημαγμένο και ακρωτηριασμένο συναισθηματικά...

Πώς βιώνετε συναισθηματικά αυτή την παράσταση κάθε βράδυ;

Κάθε βράδυ είναι μια πρόκληση και δεν είναι μόνο για μένα, μαζί άλλες έξι άξιες και δυνατές γυναίκες στόχος είναι να διηγηθούμε αυτή την ιστορία δίνοντας το εκατό τοις εκατό των δυνάμεων μας, χωρίς καμία έκπτωση.

Πιστεύετε ότι το θέατρο λειτουργεί ως ένας τρόπος να ξαναζούμε επιλογές που δεν κάναμε;

Για μένα το θέατρο είναι το μέσο για να ζήσω 1000 ζωές. Είναι ο μόνος τρόπος , έστω και για λίγο, να ξεφύγω από εμένα, να απεγκλωβίσω από το εγώ μου.

Τι σας έχει διδάξει αυτός ο ρόλος για τις ανθρώπινες σχέσεις εκτός σκηνής;

Ότι το μόνο που αξίζει και έχει νόημα είναι η Αγάπη η αληθινή και αγνή Αγάπη, αυτή είναι η ποιότητα που πρέπει να διέπει όλες τις σχέσεις και ο σεβασμός της Ελευθερίας και της δικής μας και και των συνανθρώπων μας.

Τι θα θέλατε να “πάρει μαζί του” ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;

Επειδή αυτή η παράσταση έχει κάνει μια μεγάλη διαδρομή στην βόρεια Ελλάδα θα σας πω ότι έχουμε όλες μας ζήσει πολύ ιδιαίτερες στιγμές όταν μας περιμένουν θεατές για να μας μιλήσουν. Δεν είναι συγκινημένοι, είναι συγκλονισμένοι. Γυναίκες και άνδρες ταυτίζονται με την παράσταση, φαίνεται να ακουμπάει σε δικά τους βιώματα και σε ιστορίες από την δική τους οικογένεια. Εγείρει συζητήσεις. Έχω συναντήσει γυναίκες που μονολογούν σχεδόν, λέγοντας «πρέπει να σκεφτώ» αφήνοντας την εντύπωση μιας απόφασης που εκκρεμεί. Έφηβους να κλαίνε και να μας αγκαλιάζουν. Για κάθε άνθρωπο το τι κρατάει από μια παράσταση είναι προσωπικό. Εγώ έκανα μια μικρή καταγραφή αντιδράσεων.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-agapi-argise-mia-mera-athina-pti-palai/